O głodzie mamy

Ale gdy wyjeżdżasz do innego kraju i zaczynasz jeść inne rzeczy, warzywa, owoce, nabiał, złożone węglowodany, to zaczynasz czuć się lepiej. I wtedy już wiesz, czego ci brakowało, co było ci potrzebne. I dokładnie tak samo jest ze schematem deprywacji emocjonalnej. Nie mówię tu już nawet o zaburzeniach psychicznych, takich jak depresja czy zaburzenia lękowe, no bo tu z pewnością mamy do czynienia ze schematem deprywacji emocjonalnej. Ale możesz mieć świadomość, że wszystko w twoim życiu się układa

Dystansował się od swojej żony, odsuwał, bał się być blisko i gdzieś pod skórą czuł, że nie da się go kochać. I doszliśmy do tego, że gdy był dzieckiem, jego mama nie dawała mu emocjonalnego wsparcia. Pomimo fizycznej obecności często go krytykowała i zajęta była ojcem, który mierzył się z problemem alkoholowym. Zobaczcie, że mimo świadomej wiedzy o miłości żony, jego dziecięce zagnieżdżone w mózgu doświadczenia nie pozwalały mu na doświadczenie tej miłości.

On już zbudował swoją wiedzę o relacji dawno temu. No, ale idąc dalej po chronologicznej linii życia, oprócz bliskiej obecności, tulenia, pocałunków, my potrzebujemy, by rodzice rozumieli nas, byli wrażliwi na nasze uczucia. Potrzebujemy czuć, że możemy się im zwierzyć, że są zainteresowani tym, co mamy do powiedzenia. Potrzebujemy kogoś, kogo postrzegamy jako silnego, gotowego nas bronić, pilnować, byśmy nie zrobili sobie krzywdy, kto posłuży nam wsparciem i radą.

Są trzy wzorce, które nieświadomie powielamy, by nie czuć tego emocjonalnego bólu, a które jednak powodują, że schemat się umacnia. Pierwszy z nich to kompensacja. Czujesz trudne do opisania nienasycenie w relacji. Mimo iż dostajesz dużo od bliskich, masz ciągle poczucie, że to nie wystarcza. Złościsz się lub obrażasz. Jesteś nadwrażliwy, nadwrażliwa na oznaki zaniedbania i oczekujesz, że to partner będzie wiedział,

Może promienie słońca na twarzy. A może miękki koc, którym otulasz swoje nogi. Poczuj i doświadcz, że jest bezpieczny. To jest takie miejsce, do którego możesz wrócić i wrócisz też do niego po zakończeniu tej wizualizacji. A teraz pozwól, aby ten obraz się zamazał i przywołaj proszę sytuację, w której ostatnio czułeś się źle w swoim życiu.

Być może ktoś bliski Cię zawiódł, niedocenił, skrytykował. Czułeś się nieważny albo odczuwałeś, odczuwałaś pustkę. Wyobraź sobie, tak jakby to się działo tu i teraz, że teraz tam jesteś. Zwróć uwagę, jak czujesz się, będąc w tej sytuacji. Przykieruj uwagę na swoje ciało, sprawdź, jak ono reaguje. Być może czujesz ciężkość w klatce piersiowej, napięcie w brzuchu, w ramionach, gulę w gardle, a być może zbiera ci się na płacz.

Cokolwiek się pojawi, to w porządku. A teraz zamarz ten obraz, ale pozostań przy swoich uczuciach, przy doznaniach w ciele. I pozwól proszę, aby pojawiło się wspomnienie, kiedy czułeś, czułaś się podobnie, będąc dzieckiem. Nie szukaj niczego w głowie, nie staraj się sobie przypomnieć. Zwyczajnie pozwól, by ten obraz wyłonił się sam.