Miasta dla ludzi: Architektura codzienności | Agnieszka Labus, Grzegorz Piątek

I robili imprezkę. Ten jeden stół, który jest elementem Można powiedzieć, sportu, elementem spotkania się, w ogóle nawiązania relacji, ale też elementem tego, że można postawić coś zjeść nawet przy nim. Wydaje mi się, że to jest coś, co bardzo integruje, co jest pewnym archetypem właśnie takiej wspólnoty i czymś, czego w dzisiejszych, we współczesnych czasach absolutnie nam brakuje, bo my bardzo dużo rozmawiamy na temat ławek. Ale my nie rozmawiamy na temat stołów, a te stoły zmieniają postać rzeczy i dają... Spójrzmy nawet na tę klasyczną Barcelonę, o której tak dużo się mówi i pokazuje jako dobrą praktykę.

I ten styl życia i cykl życia, jeżeli do siebie dodamy, dla mnie to jest właśnie myślenie o architekturze długowieczności, bo architektura długowieczności to jest architektura, która nie pyta tylko ile to kosztuje, czy jakie to jest duże, jakie to jest małe, jaką to ma formę. Jaki to ma kształt czy kolor? Tylko ona pyta o ile dłużej i lepiej dzięki temu będziemy żyć. Czyli czy my jesteśmy w stanie zagadnienia przestrzenne przełożyć na miernik w długości naszego życia? I brzmi to pewnie jak science fiction, ale są już miasta na świecie, w Europie, między innymi właśnie Barcelona. Miasta takie jak Groningen w Holandii, które jest uznawane za jedną z najbardziej prowadzących prozdrowotne polityki. One wykorzystują różnego rodzaju narzędzia do tego, żeby badać i przekładać o ile dłużej mieszkańcy żyją dzięki pewnym rozwiązaniom przestrzennym.