Miasta dla ludzi: Architektura codzienności | Agnieszka Labus, Grzegorz Piątek

Różne rzeczy. Słuchasz podcastu Łódź Design Festival. Witamy w kolejnym odcinku wideopodcastu Miasto dla ludzi. Dzisiaj moim i państwa gośćmi są Agnieszka Labus i Grzegorz Piątek. Dzień dobry, cześć. Agnieszka Labus, wykładowczyni, przede wszystkim od wielu, wielu lat propagatorka kwestii projektowania długowiecznego, czy też uwzględnieniem potrzeb osób starszych, ale dzisiaj też będziemy mówili sobie o tym trochę, nie tylko o osobach starszych, ale generalnie o projektowaniu przez całe życie. Grzesiek. Pisarz, właściwie teraz chyba głównie to mogłabym powiedzieć, krytyk architektury. Posłuchajcie, trochę na backstage'u, a trochę poza naszą rozmową, poprosiłam was o to, żebyście przypomnieli sobie albo nazwali w swoich głowach taką przestrzeń, być może taki mebel miejski, który waszym zdaniem jest idealnym spełnieniem takiej jakości życia w mieście.

Niekoniecznie wcale piękny, niekoniecznie wcale ładny, Dzisiaj w naszej rozmowie chciałabym porozmawiać o ciele. Znaczy o tym, że w mieście przede wszystkim jesteśmy ciałami, funkcjonujemy z tym ciałem w różnych momentach swojego życia i wtedy, kiedy z tym ciałem super się czujemy i wtedy, kiedy różnie się czujemy i wtedy, kiedy ono jest młode, starsze, zmieniają się nasze style życia, no to ten mebel albo ta historia, to co to są za historie? Agnieszka. Ja rzeczywiście zastanawiałam się nad tym pytaniem, które zadałaś i sięgnęłam pamięcią w moje dzieciństwo, bo jakby od tego trochę się zaczyna klucz do tego, jaki to jest mebel, a właściwie ja wychowałam się na blokowisku i pamiętam te czasy tych tradycyjnych placów zabaw metalowych, trzepaki.

Dziecko, które jeszcze ma za małe nóżki, żeby pokonać schody, sobie tamtędy wejdzie albo sobie wtoczy rowerek, to wtedy zaczyna się to projektowanie specyficzne się robić uniwersalne i uzasadnialne bardziej. Nie staje się jakąś taką czymś, co łatwo sprowadzić do jakiejś no takiej dość niszowej, może teoretycznej potrzeby i łatwiej prawdopodobnie wtedy zdobyć na to pieniądze i zgodę polityczną, społeczną, poparcie. Także pomyślę jeszcze chwilę, ale Agnieszka. Ja z kolei trochę z jednej strony absolutnie projektowanie uniwersalne tak, ale mam też takie poczucie, że jak coś jest dla wszystkich, to jest dla nikogo. I ja z kolei w swoim jakby podejściu do tego, co robię, do architektury właśnie sprzyjającej temu, że ona ewoluuje z cyklem życia człowieka, który jest bardzo różnorodny i...

Agnieszko, ty w swoim tekście i w ogóle w swoich działaniach właśnie promujesz od dawna tą architekturę długowieczności. Zaraz może spróbujemy rozwikłać, czym ona jest. I mówiliśmy sobie wcześniej o ciele, naszym ciele w mieście, a teraz chciałabym, żebyśmy jeszcze chwilę opowiedzieli o tym, jak to ciało i nasze potrzeby zmieniają się właśnie w zależności od tego, jaki mamy styl życia albo w jakim jesteśmy momencie. I jakby promujesz, jakby zastanawiasz się nad tym, że powinniśmy raczej projektować miasto pod zmieniające się style życia albo potrzeby związane ze stylami życia, a nie pod demografię, tak? Czyli to, o czym często myślimy sobie, osiedla dla młodych, tak? Tutaj będą mieszkali sami młodzi, sobie sprawdzamy tam... Za 10 lat będą starsi. Wskaźniki demograficzne i tutaj wspaniale.

Chodzi o to, że znaczna większa część wpływu na długość naszego życia to jest styl życia i otoczenie, w którym funkcjonujemy, czyli tak zwany ekspozom. I to dla mnie było rewolucyjne, jak to zobaczyłam, bo stwierdziłam, że architektura jakby jest głównym kluczowym, ta nasza codzienność, ta architektura codzienności jest naszym kluczowym lekarstwem, można rzec, do tego, żebyśmy właśnie byli szczęśliwsi, żebyśmy byli zdrowsi i teraz jak tę przestrzeń oprojektować, żeby to się wydarzyło. I zaraz do tego wrócimy. Tylko ja bym się chciała jeszcze, Grzegorzu, ciebie dopytać. Agnieszka mówiła o tym, że to ten styl życia, czyli to projektowanie dla stylu życia tak naprawdę może sprawić, ta architektura codzienności, w której funkcjonujemy, że będziemy żyli dłużej i przede wszystkim w lepszym zdrowiu.

I teraz, no właśnie pytanie, czy to jest architektura dla śmierci Grzegorza, czy dla życia? Dlatego to warto przypominać, że to życie mamy jedno. I to ciało mamy jedno na całe życie, prawda? Dlatego architektura powinna temu ciału dobrze służyć. Bo, no... Tylko to mamy, tak naprawdę. Agnieszka Labus i Grzegorz Piątek. Ze swoimi ciałami. Ze swoim całym anturażu. Bardzo. Dziękujemy za wysłuchanie. Więcej odcinków naszego podcastu znajdziesz