W 5 minut straciłam wszystko.

Czy pozwoliło mi, mimo że było trudne, poznać ważnych ludzi w moim życiu, którzy są dzisiaj naprawdę kluczowi? Czy to mi pozwoliło zobaczyć coś z innej perspektywy, która jednak już wnosi nową perspektywę? Ja bardzo lubię, zresztą sięgam w książce do takiej metafory, jest taki antropolog z lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia, Joseph Campbell, który miał absolutną obsesję w analizowaniu mitów greckich, rzymskich. Od tego zaczął, a potem przeszedł tak naprawdę na literaturę nowoczesną. I między innymi, to taka ciekawostka, był konsultantem dla Georgia Lukasa w trakcie kręcenia pierwszych Gwiezdnych Wojen. I jego obsesja polegała na tym, że on znalazł pewien wzorzec. W sensie, że jak oglądasz pewne historie, filmy, seriale, książki, to że one mają pewien

I ta wioska uczy go od początku, jak jest mały, że w tej wiosce on jest bezpieczny i że on się ma tu trzymać i się nie wychylać, bo tu jest wszystko okej, cokolwiek nie potrzebuje, to ma. Ale, że za żadnym pozorem ma obiecać i za żadne skarby nie przekroczy rzeki i nie wejdzie do lasu. Bo w lesie jest i wszyscy wiemy, nie? Możemy dopowiedzieć tam Baba Jaga albo wilki. I taki zwykły bohater, W tym modelu Josepha Campbella w pewnym momencie usłyszy coś, co się nazywa wezwaniem do przygody. To brzmi pięknie, najczęściej nie jest. Wezwanie do przygody przykład. Zwalniają cię z pracy. Musisz się rozwieść. Jesteś chory. Tracisz dziecko. Nie wiem, różne są sytuacje w życiu. Brzmi ładnie, ale niekoniecznie zawsze tak wygląda.