Grube Rozmowy #37 – Atak Rowerów

Często jak jestem w starym maneżu i chodzę na takie zespoły, w zasadzie, które są z rocznika moich rodziców, niż moje często też z rodzicami. Czekają na Sigę, to co mówiłem właśnie przy tym. Jak był Fish i śpiewał całe Childhood's End Marillionu, to ta płyta się nazywa Childhood's End. Kurczę, no wiesz, o którą płytę chodzi, tą, gdzie jest Kaylee, to dwóch najebanych Januszy z tyłu sali cały czas darło pizdę, kurwa, śpiewaj Kaylee, śpiewaj Kaylee, wiesz, i chodzili z tymi browarami, kurwa, lali sobie na głowę przechodząc między ludźmi i śpiewaj Kaylee. Ja też nie chcę brzmieć jak boomersko bardzo, ale też byłem na koncertach, gdzie powiedzmy grupka osób jest trzy czwarte koncertu przy barze albo tam, gdzie nalewają piwo i jak są dwa single z YouTube'a, czy tam dwa single te, te, te, to się ujawniają i tam się rozpychają i z tymi telefonami wchodzą i koncert to są tak naprawdę dwa single, a trzy czwarte to jest tam zrobienie anturażu w okolicach baru w klubie.

On zresztą jest taki też, że on się nie wstydzi czy nie ma oporów przed tym, żeby pójść zagadać do muzyka, poczekać, żeby wziąć autograf. W związku z czym mój ojciec ma zdjęcie wspólne z Fishem z Marillionu czy ze Stevem Hogartem, czyli drugim późniejszym wokalistą Marillionu. Ma zdjęcie z całym zespołem Riverside, polskim zespołem zresztą bardzo popularnym. I wiesz, on jest takim gościem, zbiera tam te pałeczki, które czasami perkusjiści wyrzucą w trakcie koncertu czy po koncercie. Taki grupist jest już prawie. Taki wiesz, on jest takim zajawkowiczem. Co prawda teraz już troszeczkę mniej ma siły i ochoty na koncertowanie niż miał jeszcze powiedzmy 10-15 lat temu. Natomiast no on mnie tego wszystkiego nauczył i on jest jednym z tych gości, którzy często ten telefon wyciągają, kręcą te filmiki, robią zdjęcia i ja też to robię, ale ja to robię raz na jakiś czas, nie?