Dokładka #20 – Horrory

Ale planuję to obejrzeć. Możemy pominąć wszystkie te sequele. Zaczynamy od pierwszego Halloween, które powstało w latach 70., To był Wes Craven, prawda? Carpenter. Carpenter, przepraszam bardzo. W ogóle nas nie słuchasz. Słyszałem, słyszałem, tylko faktycznie, wiesz, oni mi się zawsze mylili, więc bardzo przepraszam. Możliwe, że znowu ich pomylę na nagraniu. Myślałeś dobrze, powiedziałeś źle pewnie. Tak jest, dokładnie, o to chodzi. I potem macie tą nową trylogię Halloween, Halloween Kills i Halloween Ends. Widziałem dwie pierwsze z tej nowej trylogii. Pierwsza nawet mi się podobała, druga jest fatalna, ale ma swoje momenty, muszę przyznać. Nawet teraz mam to przed oczami. Trójkę sobie chętnie obejrzę, ale zewsząd słyszę właśnie takie opinie jak Maćka. Natomiast, natomiast... Teraz jak sobie przypominam, co się w tej trójce dzieje, to sam nie wierzę, co tam się działo po prostu.

Ja obejrzałem pierwszy raz w życiu w zeszłym tygodniu. Naprawdę? Niesamowite, co? Jak ci się podobało to, że właściwie cały drugi akt to jest pojedynek wrestlingowy? Tak, gdzie dwóch typów się bije w alejce. I po prostu 20 minut się wywracają na samochody. I myślisz, że jest koniec? I oni znowu zaczynają. Ale teraz już przynajmniej Maćku wiesz, skąd się wziął tekst Duke'a Nukema. I came here to chew bubblegum and kick ass. Został po prostu ukradziony. Będzie złodziejem. Duke Nukem był takim hodem właśnie dla tego typu filmów. Dla Rodiego Pipera. Dobra, słuchajcie, to teraz tak. Wes Craven. Skoncentrujmy się na chwilę na nim, a potem ja będę miał dla was jeszcze jedno pytanie odnośnie tego naszego wstępniaka i przejdziemy dalej.

A potem lata 90. Nie, nie, nie. Słuchajcie, to moglibyśmy tak przejść przez ostatnie 40 lat i pewnie moglibyśmy do rana nagrywać. Fun footage jeszcze, omówić całe i tak dalej. Dokładnie. Niestety na to nie mamy czasu, a poza tym nagrywamy to za darmo. Szanujmy się. Czy ja mam teraz robić research i nagrywać 8 części z wami? Hello! To co z tym Wesem Cravenem? Powiedziałeś o wstępniaku, nagrywałem już godzinę, nie? To już godzina minęła? No, w takim towarzystwie to czas szybko leci. To piwo się kończy. No dobra, to co z tym Wesem Cravenem, panowie? O, zrobił pierwsze wzgórza moją oczy. Nie wiedziałem nawet. Oj, nawet Maciek się czegoś dzisiaj dowiedział.

Dla mnie Wes Craven to oczywiście pierwszy Freddy Krueger objawienie i trójka, która była fantastyczna, a potem już te Freddy Kruegery mi się jakoś zaczęły trochę tak, no trochę mnie nudzić, bo ja wiecie, mówiłem już o slasherach, że mam jakieś ambiwalentne uczucia, ale, ale, ale, ale potem jednak wiecie, zrobił ten nowy koszmar Wesa Cravena, który był bardzo meta, chyba 94, tak? Dobrze mówię? Coś takiego, nie? Pierwsza połowa 90. Nie słyszałem, że on był takim wstępem przed krzykiem właśnie. Tak, tak. Takim screen testem. No, bo to też jest oparte na takim meta, nie? Meta narracja. Tak, tak. Dla mnie Wes Craven super, ale te scenariusze były przecież Reda i był taki horror w samolocie, tam grał Cillian Murphy. Ojej, tak. To było dziwne, nie? Mhm. Ale było. Nie wiem, co mogę dodać, no Wes Craven zawsze w sercu, a lubię Freddy'ego Coogera postać, chyba bardziej od, wiecie, Jasona Warhusa, czy jak on się tam nazywał?

Matrixa nowego? Nie róbmy tego. Tomek, nie psuj sobie dzieciństwa. Trzeba. Cała seria moim zdaniem trzymała poziom, były lepsze i gorsze momenty, ale moim zdaniem jakby to jest coś, co można oglądać dzisiaj i na spokojnie i bez żenady pierwszą część również i wydaje mi się, że to jest taki Jak potem, jak już się zapoznałem z twórczością Cravena całą, znaczy całą, w sensie resztę jego twórczości poznałem, to to jest dla mnie jego pik. To jest bardzo ciekawy wybór i to jest też jeden z moich ulubionych slasherów w historii slasherów. A Rafał? Ja tu się zgodzę, pozostaje mi się zgodzić, tylko z Tomkiem, że krzyk jednak, no nie, tak jak mówiłem, nie jestem fanem tych strasznie starych, archaicznych slasherów, czyli no okej, może to źle zabrzmiało, tak, no kultowych slasherów, jakim niewątpliwie jest Halloween, czy Piątek 13, natomiast krzyk, dla mnie krzyk, bo i lata 90., czyli 90., które uwielbiam, z których dużo czerpię garściami, cały czas do tej pory chodzi o popkulturę, o literaturę, o gry, o filmy właśnie i nawet o muzykę, prawda?