Monika Malec "Życie twórcze"
Zofia Zaorska to gerontolog, założycielka i honorowy prezes Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów i Animatorów KLANZA, wieloletni kierownik Lubelskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, twórczyni projektu Szkoła SuperBabci i SuperDziadka. Jej działania mające pomóc osobom starszym czynnie funkcjonować w społeczeństwie wynikają z jej historii rodzinnej. Pochodzi z ziemiańskiej rodziny z Glinnego Stoku. Jako mała dziewczynka miała okazję obserwować swoją mamę, niezwykle aktywnie społecznie osobę. Napisała książkę "Dodać życia do lat" - bo chce dzielić się swoją wiedzą o tym jak wypełnić czas, który dotychczas przeznaczony był na pracę zawodową i by nie wyalienować się z życia społecznego.W reportażu autorka wykorzystała archiwalną audycję z lat 80-tych Marii Brzezińskiej i Zofii Zaorskiej "Samotność bez osamotnienia".
którzy by mogli się dołączyć do tej pracy i pomagać też, wspierać te rodziny i tych dzieci. Na wrażliwość Zofii Zaorskiej i chęć niesienia pomocy ma niewątpliwie wpływ data jej urodzenia. Rok przed końcem II wojny światowej. Czy mieszkanie w miejscu, gdzie wciąż widoczne są ślady wojny, a pamięć o niej mocno wpisała się w historię rodziny. O, tu jeszcze pani zobaczy ślady po kuli. Tu już takie trochę zamalowane, ale musiała tu być niezła strzelanina, bo tu było sporo takich właśnie śladów po kuli. Czyli podłoga została stara. Tak, stara jest podłoga i tak samo na... Na balkonie były też takie ślady po kule.
Ja kończyłam studia w tym kąciku, wcześniej moja siostra medycynę, także to był jeszcze taki dodatkowy, no bo kiedyś tu było bardzo dużo ludzi. To byli rodzice, była babcia. Ja miałam dwóch braci i dwie siostry, więc tu mnóstwo było ludzi, ale potem coraz to się ktoś wyprowadzał. Natomiast rodzice byli w trudnej sytuacji materialnej, więc wynajmowali ten pokój studentkom. Ale to już po śmierci babci. Dopóki babcia żyła, to ten pokój po prostu myśmy tam razem z nią mieszkały. Także mieszkanie jest przestronne, wysokie, oddychające. W pięknej książce Sprawy ludzkie socjolog Jan Szczepański definiuje osamotnienie jako brak kontaktu z innymi ludźmi oraz z sobą samym.
Samotność natomiast jako wyłączne obcowanie z sobą samym, koncentrację uwagi wyłącznie na sprawach swojego wewnętrznego świata. Sprawdziłam, od 1947 roku tu mieszkamy. Zmienialiśmy tu mieszkania w trakcie tego, ale tu właśnie, no to jesteśmy naprawdę najstarszymi mieszkańcami. W każdym razie tata się dowiedział, że wyprowadzają się stąd mieszkańcy i ktoś mu powiedział, słuchaj, szybko się przeprowadźcie. No i tam ktoś poszedł, zapytał Pawła Dąbka, był wtedy wojewodą. I myśmy się naprawdę w ciągu nocy przeprowadzili. Ale Paweł Dąbek już rano chciał zmienić zdanie.
A także dlatego, że mają bardzo ograniczone kontakty z rodziną, ponieważ część rodziny nie żyje, a część mieszka gdzie indziej. Te kontakty są rzeczywiście trudne. Potem mama pracowała zaraz po ukończeniu szkoły w banku, co znaczy, że tym rodzicom się za bardzo nie powodziło w tej Warszawie. Ale tata przyjeżdżał tam do kuzynów do Warszawy, poznał moją mamę i ściągnął ją do Glinnego Stoku. Czyli Aleksandra Halina? Tak, ale mama całe życie używała Halina. Natomiast jak przychodziła na meryturę, to w dokumentach zobaczyli, że w metryce chrztu chyba, że była Aleksandra Halina. Wyszła za mąż, za właśnie Jana Zaorskiego, pojechała do Glinnego Stoku.
Trzeba było wiedzieć, gdzie sprzedać, komu ufać, komu nie ufać. No i tutaj właśnie po II wojnie światowej moja rodzina, w tym dwie babcie, miała trzy dni na opuszczenie domu. No i mama musiała wszystko pakować, bardzo dużo spaliła, też takich dokumentów i wspomnień swoich. mogą przeciwdziałać osamotnieniu kontakty towarzyskie. W grupie, którą badałam, 36,6% nie ma bliższych znajomych. I 24% powiedziało, że nigdy nie może liczyć na pomoc koleżeńską, na pomoc właśnie znajomych. I to jest, wydaje mi się, bardzo wymowne, że jednak znaczna część osób pozostaje sama również w tym otoczeniu dalszym, to, co można budować przez wiele lat i co nawet jeśli człowiek nie zakłada nowej rodziny, no to może mieć swoich znajomych, bliskich.
A tu moja mama jako baba Jaga. Także bardzo była twórcza i jak ktoś się mnie pyta, skąd ja mam te pomysły na rozmaite imprezki, no to proszę bardzo, to właśnie okazało się, że to się też dziedziczy. No to taka niezwykła higienistka. O, tu już jest pożegnanie. 11 lat pracowała w tych przedszkolach i sobie proszę wyobrazić, jeszcze początkowo nie było żadnej komunikacji, mama na piechotę latała. ze spokojnej. W zimie ciemno, wszyscy spali, a mama biegła. No ale nigdy nie narzekała. Gdybym mogła powiedzieć o takiej charakterystycznej wartości mojego domu i moich rodziców, to jest to, że nigdy nie narzekali. Ja to dobrze pamiętam, jak potem przychodziła żona mojego brata.
Mam kontakt z młodymi. Mam kontakt z młodymi i nieprawdą jest, że młodzi nie potrzebują takiego kontaktu. To starsi się wycofują. Jeśli ich zapraszam na herbatkę, to chętnie przychodzą. Przyjdzie do mnie moja sąsiadka, która jest studentką z Ukrainy i z którą taki kontakt utrzymujemy. Teraz wyjeżdżała, więc pewnie mi coś opowie, co tam słychać na tej Ukrainie. No i też się cieszę, że tak jakoś mogę ją troszkę wspierać, bo widzę, że to jest też jej potrzebne, bo czasami różne są sytuacje. Mam kontakt jeszcze tu z fundacją Jana Pawła II, bo tam też jest jeszcze druga studentka z Ukrainy.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Zofia Zaorska to gerontolog, założycielka i honorowy prezes Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów i Animatorów KLANZA, wieloletni kierownik Lubelskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, twórczyni projektu Szkoła SuperBabci i SuperDziadka. Jej działania mające pomóc osobom starszym czynnie funkcjonować w społeczeństwie wynikają z jej historii rodzinnej. Pochodzi z ziemiańskiej rodziny z Glinnego Stoku. Jako mała dziewczynka miała okazję obserwować swoją mamę, niezwykle aktywnie społecznie osobę. Napisała książkę "Dodać życia do lat" - bo chce dzielić się swoją wiedzą o tym jak wypełnić czas, który dotychczas przeznaczony był na pracę zawodową i by nie wyalienować się z życia społecznego.
W reportażu autorka wykorzystała archiwalną audycję z lat 80-tych Marii Brzezińskiej i Zofii Zaorskiej "Samotność bez osamotnienia".