Mariusz Kamiński "Życie w ciągłym biegu"

Popłynąłeś Batorem. Też i Zosia, wszystkie odwieźli mnie do Gdyni, bo jedzie do Ameryki, Kanady. W Kanadzie dostałem się do piekarni, do pracy, ale później dowiedziałem się, że jest praca w odlewni. Tam portier zawołał brygadzistę i mówi, dostaniesz 2,50, Ale u nas jest praca ciężka, brudna, jak to w udlewni. I kusz, i wszystko, piach. Dali mnie rano przychodzić, wcześniej godzinę, rozpalić piec.

Ja pamiętam tak, leżałam taka nieprzytomna, ale tak myślałam, żeby jakiś pacierz chociaż zmówić. Może coś mi pomoże. Jakoś mi zaczęli ratować. A później jak ja no już zaczęłam trochę patrzeć, jakoś oddychać, to przychodziło dwie pielęgniarki, zdejmowali mnie z łóżka i uczyli mnie chodzenia. Ja już nie umiałam chodzić. W takim stanie byłam. I tak myślę sobie, po co to wszystko było? To pieniądze tego nie warte były dla mnie i tego zarobku, co ja wycierpiałam. Pojechałem na sześć miesięcy, a później przedłużyłem jeszcze sześć. A później już mnie na siłę chcieli, ale ja czekałem aż Batory odejdzie.