RZ#45 Sen o kobiecie - Harkstede| Podcast kryminalny

Na szczęście dla ludzkości sąd nie zgadza się z wyliczankami neurologa i owszem, zmniejsza wyrok, ale schodzi w dół jedynie o 2 lata i Willem kończy z wyrokiem 18 lat plus TBR. Jednak jak czas pokaże niezbadane są sposoby obliczania kar więziennych, bowiem zamiast 18 lat w więzieniu już niedługo po osadzeniu ląduje w klinice psychiatrycznej Mezdach Klinik w mieście Groningen i tam rozpoczyna się jego leczenie. To znaczy, nie rozpoczyna Willem wcale tego leczenia, tylko lekarze, bo Willem nie ma najmniejszego zamiaru współpracować z obecnymi w klinice profesjonalistami. Zdani są oni więc tylko na siebie. Jak stwierdzą później, Willem był jednym z najbardziej kłopotliwych pacjentów w historii zakładu, a do tego niebezpiecznym i niemającym wyrzutów sumienia.

Mężczyzna bardzo często lądował w izolatce z powodu niekontrolowanego zachowania, które lekarze tłumaczyli głównie tym, że Willem doznał w dzieciństwie oszkodzenia mózgu. Nie mogą jednak przedstawić twardych dowodów na te podejrzenia, bo Willem nie miał zamiaru poddawać się jakimkolwiek badaniu. Kiedy pan Van Eyck siedzi już czwarty rok w klinice, dostaje pozwolenie na użycie swojego dnia urlopu. Niesamotnie oczywiście, ale w towarzystwie asystenta, który ma być przy nim przez cały czas i nad nim czuwać. I też może nad jego potencjalnymi ofiarami. No nie, w każdym razie taki urlop to nie jest żadna taryfa ulgowa, z której tylko Van Eyck mógł korzystać. W tamtym czasie było to prawnie ustalone dla wszystkich klientów kliniki.

Przy czym jeśli ewaluacja była negatywna, leczenie przedłużano kolejne 24 miesiące. I tak w roku 1980 Willem nadal siedział w klinice, ale nie miał zamiaru tak dłużej marnować swojego życia. Postanowił więc przejść do akcji, I znaleźć sobie partnerkę. Bo wiadome to było wszystkim pacjentom, że znalezienie stałej partnerki wyrównało się większym szansą na wyjście. W tamtych czasach bowiem uważano, że rodzina to podstawa, która trzyma człowieka w ryzach i dokonuje cudów, jeśli tylko uda Ci się taką założyć. Dlatego Willem w marcu 1980 roku wysyła do gazety Dachblatt van den Oorden ogłoszenie, w którym pisze Młody mężczyzna, lat 38, szuka kobiety. Dzieci mi nie przeszkadzają.

Na jego anons odpowiada Ardy, matka pięciorga dzieci, samotna na dzień dzisiejszy, gdyż już rozwódka. Nie zdaje ona sobie jednak sprawy z tego, że Willem jest odpowiedzialny za morderstwa dwóch kobiet. Przez długi czas mężczyzna przedstawia się jej jako kierowca ciężarówki, któremu no niestety zbyt często nie udaje się dojechać na omówioną randkę. No ale to wszystko przez ciężką pracę. W końcu jednak ktoś z placówki Mężnych Klinik dowiaduje się o romansie tej dwójki i z dobrego serca ostrzega kobietę przed relacją z Willem. Ta jednak zdążyła już się w nim poważnie zakochać, a może po prostu była uparta i nie wierzyła, że plotki, które do niej docierają są prawdziwe. Kolejnym w każdym razie jej krokiem, zamiast zerwania relacji, była przechadzka do dyrekcji kliniki z zadaniem ustalenia harmonogramu wizyt z jej ukochanym.

Jej romantyczne tata te w placówce doprowadziły w roku 1982 do ślubu pary, który odbył się również w tym samym miejscu, a godzinną imprezę osładzał zebranym tort przygotowany specjalnie na tej okazji przez pacjentów owej kliniki. Tak mówią źródła. W roku 1988 ponownie odbywa się narada dotycząca przedłużenia pobytu Willema w klinice. Okazuje się, że jego relacja z Art jest najmocniejszym argumentem na to, że mężczyzna się zmienił i może powrócić do normalnego życia. Rodzina jest opoką, rodzina jest główną komórką społeczeństwa. Willem według specjalistów nic już nikomu nie zrobił, bo znalazł kobietę, która go nie odrzuciła. Później będzie się jeszcze debatować, dlaczego Ardy go nie odrzuciła i dojdzie się do wniosku, że musiał tu zadziałać jakiś efekt, np. Florence Nightingale, tzw. efekt opiekuna, możemy to tak sobie przetłumaczyć.

Do takiej sytuacji dochodzi, kiedy opiekun zakochuje się w swoim pacjencie, nawet jeśli nie mają oni możliwości do podstawowego, normalnego kontaktu ze sobą, a relacja taka trwa tak długo, jak długo pacjent potrzebuje opieki. Nie jest to jednak żaden termin medyczny. Coś jednak musiało zadziałać na Artie tak mocno, że nie przeszkadzało jej to i Schwillem w przeszłości mordowo. Bo ewidentnie wstydziła się o tym mówić z bliskimi, bo im jakoś nie zdradziła szczegółów dotyczących wyroku swojego wbranka. Twierdziła, że siedzi tam za jakąś kradzież. Także w roku 96 czerwca Willem opuszcza klinikę. Nikt nie ma zamiaru się z nim zajmować na wolności. Nikt też nie sprawdza, jak sobie Willem na niej radzi. Klinika nonchalansko zwala całą odpowiedzialność na Adri, która od tej pory ma dbać o to, żeby Willem trzymał się wytycznych, standardowego życia szarego zjadacza chleba.

Po pół roku sielanki, Bilemowi zaczyna się jednak szarość dnia codziennego nudzić, kiedy Adri pracuje sobie w klinice dla zwierząt notabene. On przechadza się do baru, zaczyna się robić agresywny wobec żony i przestaje też dbać o swój wygląd osobisty. Adri go jednak dalej nie odrzuca, a można by stwierdzić, że jest nawet odwrotnie, chociaż tego przywiadczy chyba jednak nie mogli przewidzieć. Willem powraca do starego trybu życia. Dzięki Adri wyszedł na wolność, a na wolności jest przecież więcej kobiet niż tylko jego żona. I Willem bardzo szybko zaczyna owe panie odwiedzać. Niektóre z nich odwiedzają też jego, a parę z nich niedługo potem ginie w niewyjaśnionych okolicznościach.

Lata 90., przypadkowo te na początku, których Willem opuścił klinikę, rozpoczynają się serio paru zaginięć, które wstrząsają Holandię. 5 listopada 93. w rowie z wodą przy miejscowości Inmatil znaleziono zostaje ciało 23-letniej rumuńskiej córy Koryntu, pani Michelle Fatolle. Miejsce, w którym ją znaleziono, położone było o 25 km od miasta Harkstede. Za znalezienie sprawcy policja zaoferowała nagrodę, co nie przyniosła jednak pożądanego skutku. 21 stycznia 1995 odkryte zostaje przez rybaka ciało 31-letniej córy Koryntu, pani Anne-Lise Reinders. Znajdowało się ono w imskanale przy miejscowości Appeniendam i było już pokryte dosyć poważnie glonami.

I to właśnie w końcu dało policji zielone światło do rozpoczęcia poważnych podejrzeń w stronę naszego antybohatera. Willem był widziany z Sasią, jej ubrania leżały niedaleko jej domu, a do tego mężczyzna był byłym pacjentem kliniki, w której spędził parę lat i miał się też tam wyleczyć niby z bycia mordercą. Podejrzane fakty, więc policja stara się połączyć je w jedną całość. Przydatne też było to, że dyrekcja Mezdach Klinik, w której Willem był kiedyś w cudzysłowie leczony, Postanowiła skontaktować się z funkcjonariuszami i przedstawić im swoje podejrzenia. Na policję zgłosiły też koleżanki zmarłych i lekko insynowały, że być może odpowiedzialny za te zbrodnie jest ten właśnie pan. W przypadku Sashi nie zgadzał się jednak jeden ślad, by istnieje świadkowie, którzy zeznali, iż widzieli ją w dzień po wizycie Willema.