RZ#45 Sen o kobiecie - Harkstede| Podcast kryminalny

Było już około 12 w nocy, a ona i tak już przekroczyła ustaloną z rodzicami granicę czasową. Sekcja ciała Cory została wykonana przez patologa Jana Saldenrysta, znanego lekarza, który miał już okazję w latach 60 brać udział w wielu śledztwach dotyczących morderstw. Jego nazwisko ubiło się wielu ludziom o uszy, bo nieraz wspominano o nim w artykułach czytanych przez szeroką publikę. Poza tym był on także dyrektorem Laboratorium Patologii Sądowej, która później, w końcówce lat 90., przekształciła się w znany nam już NFI, czyli Niderlandzki Instytut Kryminalistyczny. Pan Seldenryst budził więc szacunek nie tylko policji, ale także zwykłego szarego człowieka. W sprawie Kory opisał bardzo dokładnie, co się jej przydarzyło, a co według niego odbiegało bardzo od przyjętej przestępczej normy, z którą miał się już okazję do tej pory zapoznać.

Według tego raportu dziewczyna najpierw została brutalnie wykorzystana, a następnie tak samo brutalnie pozbawiona życia. W szczegóły nie będziemy wchodzić, jednak właśnie te szczegóły nie pomogą ani trochę w odnalezieniu sprawcy morderstwa. Tak samo jak nie wpływa na to pozytywnie fakt, że ojciec Gory, zamożny właściciel zakładu stalarskiego, oferował 10 000 huldenów nagrody. I choć na dzisiejszy to około 4500 euro, to nikt nie potrafił podać takich szczegółów, które by pomogły policji. Kiedy 25 czerwca Cora zostaje pochowana, śledczy nie mają ani jednego śladu, który mógłby ich doprowadzić na chociażby najmniej pasujący do tej teorii element. I pomimo tego, że dostają nakaz z góry, aby pośpieszyli się ze znalezieniem kogokolwiek,

Jej ciało pokryte było ranami kłótymi, a brzuch został otwarty najprawdopodobniej tym samym narzędziem, które także przecięło jej gardło. Cora, pierwsza ofiara, znajdowała się natomiast przy wodzie i nie miała aż tak poważnych ran. Nowa ofiara, kobieta znaleziona w polu kukurydzy, w odróżnieniu od kory została jednak zidentyfikowana dużo szybciej. Była nią 44-letnia Alcie van der Plaet, która poprzedniego dnia była obecna na mszy wieczornej i była tam wraz ze swoją siostrą i szwagrem. Kiedy wizyta w kościele się zakończyła, siostra z mężem poszli jeszcze w odwiedziny do znajomych, a Alcie wybrała się samotnie w 6-kilometrową drogę powrotną do domu siostry.

Kiedy prawie 30-letni już Willem wraca swoim autem do Harkstede, zauważa blond autostopowiczkę, który macha z daleka w jego kierunku. Jest to 15-letnia Cora z Eidhorn, która spóźniła się na swój ostatni autobus, a która musi dotrzeć do domu, bo inaczej rodzice będą bardzo zaniepokojeni. Zanim dziewczyna wsiądzie do auta, ten zdąży już podjąć decyzję o jej zabiciu. Kiedy jadą razem w nocy w stronę domu Kory, Willem zaczyna ją podrywać i nagabywać i zachęcać na miłą randkę. Kiedy Kora próbuje wymigać się od jego nagabywań, zauważa, że kierowca nie jedzie już wcale drogą, która ma prowadzić do jej domu. Kiedy Willem informuje ją, że za chwilę bardzo miło się na zawsze pożegnają, Kora próbuje jeszcze uciec z jego auta, co jej niestety się nie udaje, bo zanim to zrobi, mężczyzna zdąży ją udusić jej własnym szalikiem.

Podniecony spełnieniem swojego wieloletniego marzenia, Willem nie może rozstać się z ciałem Kory i tak jeszcze przez parę godzin będzie jeździł z nią w swoim aucie, aż w końcu nie porzuci ciało przy kanale w Eidhorn. Kora zostaje odnaleziona dnia następnego, a ponieważ za niedługo miała zacząć pracę u jubilera w Alsmir, mężczyzna ten podejrzewany zostanie o zbrodnię na Korze. Jaki miałby być niby jego motyw, tego się nie doszukałam, w każdym razie jego imię zostaje w końcu oczyszczone, a imię prawdziwego sprawcy jeszcze długo pozostaje nieznane. Po trzech latach od zdarzenia z korą, Willemowi ponownie udaje się spełnić swoją fantazję. Jest 19 sierpnia, niedziela, a Willem siedzi na dachu swojej łódki mieszkalnej i obserwuje okolice.

Jak przestało na człowieka, który swe życie chce poprawić, czy też pokazać innym, że je poprawi, Willem zabiera asystenta w ramach swojej resocjalizacji, w dzień swojego pierwszego dnia urlopu, do klubu dla dorosłych. Nie było to zabronione, więc Willem nie musiał się objawiać żadnej kary. Jednak pewne zasady istniały i mówiły one, że urlopowicz nie może udać się z żadną z pań w odosobnionym miejscu. Dlatego Willem to akurat nie miał zamiaru tolerować i po spędzeniu krótkiego czasu w klubie zabrał jedną z kobiet na górę i spędził tam z nią trochę czasu. Gdzie był wtedy asystent, tego nie wiadomo. Wiadomo jednak, że kobieta przeżyła, a Willemowi anulowano wszystkie przyszłe zapytania o urlop. Pomimo złamania zasad, leczenie nadal było kontynuowane i ewaluowane co 2 lata.

Lata 90., przypadkowo te na początku, których Willem opuścił klinikę, rozpoczynają się serio paru zaginięć, które wstrząsają Holandię. 5 listopada 93. w rowie z wodą przy miejscowości Inmatil znaleziono zostaje ciało 23-letniej rumuńskiej córy Koryntu, pani Michelle Fatolle. Miejsce, w którym ją znaleziono, położone było o 25 km od miasta Harkstede. Za znalezienie sprawcy policja zaoferowała nagrodę, co nie przyniosła jednak pożądanego skutku. 21 stycznia 1995 odkryte zostaje przez rybaka ciało 31-letniej córy Koryntu, pani Anne-Lise Reinders. Znajdowało się ono w imskanale przy miejscowości Appeniendam i było już pokryte dosyć poważnie glonami.

Dlatego śledczy sceptycznie podchodzili do myśli, że Willem jest tym, który jest winny jej śmierci. Jednak w końcu ktoś postanawia dobrać się do starych akt sprawy Willema i dokładnie sprawdza jego modus operandi i okazuje się, że Willem nie wszystkim ofiarom otwierał brzuchy, tak jak tej pani na polu kukurydzy, i nie wszystkie kół ostrym naszędziem, ale na pewno wszystkim ofiarom odcinał dostęp do tlenu. Do tego okazało się, że... Do tego okazało się, że nikt tych faktów nie łączył przedtem z tym, że ubrania 15-letniej Kory i 44-letniej Alcie również znaleziono w pobliżu miejsca zamieszkania Willema. Policja miała jeszcze jeden ślad, który mogli użyć do udowodnienia winy mężczyzny. W roku 1997 ofiarą napaści była pewna studentka, Anne de Reiter de Wilde, a w roku 2000 zamordowano Marianne Watstra, również bardzo znana sprawa w Holandii.

25 października 2002 prokuratura zażądała kary dożywotniego więzienia. 7 listopada sąd Fronihens spełnił jej żądania. Willem, nie ma tu niespodzianki, ponownie nie zgodził się z wyrokiem sądu i wynajął amsterdamskich adwokatów van den Bruggenbech. Adwokatem? Którzy mieli zamiar wykorzystać byłą już żonę Willema, panią Ardy, do usprawiedliwienia czynu swojego klienta. Willem zeznał, że Ardy wiedziała o morderstwie Annelise Reinders i go szantażowała tą wiedzą. Jego adwokaci postanowili sprowadzić byłą żonę na salę. Sąd uznał jednak, że nie ma takiej potrzeby i podziękował Willemowi. 14 listopada 2003 r. Sąd uznał wyrok z zeszłego roku za prawomocny i potwierdził tym, że Willem na 100% jest odpowiedzialny za śmierć Sasi, Michelle i Anne-Lise.