Raport o stanie świata - 12 lipca 2025

Mogą przecież utrzymywać, że podjęli wszelkie próby, żeby takowi się na teren Wielkiej Brytanii nie dostali. Ale jeżeli oni przejdą przez jedno i drugie sito, francuskie i brytyjskie, no to po prostu gdzieś przepadną i nie będzie sposobu na to, żeby ich następnie łatwo odnaleźć. No a co będzie, jeżeli Francuzi zgodnie z praktyką, która miała miejsce w przeszłości, będą przymykać oko na przedostawanie się osób z Calais do Wielkiej Brytanii, twierdząc, że lepiej, żeby byli tam niż tu. Mam takie wrażenie i proszę pana o opinię, czy to jest wrażenie błędne czy słuszne, że jednak podczas tej wizyty Macron występował w roli takiego trochę senior partnera. To znaczy on sobie pozwalał na bardzo otwartą krytykę Brexitu.

I w takiej sytuacji z całą pewnością angielska prasa, zwłaszcza bulwarowa, gdyby to oni wygrali, zachowywałaby się nieprawdopodobnie chępliwie. Tymczasem zarówno francuscy zawodnicy, jak i trener zachowywali się bardzo powściągliwie. Raczej podkreślali klasę rywala, to jak są szczęśliwi z tego zwycięstwa, ale powstrzymywali się od złośliwych komentarzy, co Brytyjczycy odnotowali. mam wrażenie, że można by od prezydenta republiki oczekiwać tego samego, to znaczy to zdecydowanie nie był czas na rundkę honorową, to nie był czas na otwieranie szampana, to nie był czas na mówienie jaki jest problem z Brexitem czy innymi elementami brytyjskiej polityki, to był czas na ofensywę dobrej woli i były takie momenty w wystąpieniu Macrona, które cechowała wielka kurtuazja, chociażby wspomnienie

określających codzienną współpracę, które mogłaby doprowadzić do tego, że nasze dwa wielkie narody będą szły dalej, stawiały czoła nowym wyzwaniom skuteczniej niż do tej pory. Tyle. Natomiast tak, odczułem pewien ton u Makrona, który był moim zdaniem niepotrzebny. A Macron będzie wspierał Wielką Brytanię w tym procesie resetu z Unią Europejską, który został zainicjowany w maju tą umową bardzo ramową, trochę mglistą. No ale umową, której celem ma być to, żeby wszystkie złe skutki Brexitu zostały zminimalizowane. Natomiast, żeby rząd brytyjski nie musiał się jednocześnie tłumaczyć, że Brexit został zniwelowany totalnie i wróciliśmy do punktu sprzed czerwca 2016 roku.

Jest taki mit, że Francja chciała Brexitu i pracowała na niego. On się bierze z, powiedziałbym, przeszacowania znaczenia pewnych historycznych postaw albo urazów, czyli chociażby dawniejszej polityki generała de Gaulle'a zamkniętych drzwi, które uniemożliwia Wielkiej Brytanii przystąpienie do integrującej się Europy. Początkowo francuską polityką było zapobieganie Brexitowi, natomiast kiedy Brexit okazał być się nieuchronny, to wydaje mi się, że francuską polityką było z kolei upewnienie się, że będzie bolesny. Chodziło bowiem o to, żeby nie pomyślał sobie, a no czyli skoro można wyjść z Unii, zachować korzyści wynikające z przynależności do niej, ale odstąpić od płacenia kosztów, no to ja też bym chciał. Więc chodziło o to Francji, ale także Niemcom, żeby Brexit był bolesny.