Kiedy emocje stają się bólem. Rozmowa z Kają Wieczorek-Sochą

Czyli dla takich, u których w jakimś stopniu kontrola jest trudna. Trudne. Jakby w takim sensie dużej emocjonalności, tak jak na przykład przy zaburzeniach zachowania. To co się dzieje z naszą kontrolą, no to to, że ona się tak właśnie nam czasem rozreguluje. I dla tych pacjentów terapia dialektyczno-behawioralna będzie bardzo dobrą metodą pracy. Oczywiście nie mogłabym nie wspomnieć o jej twórczyni, o twórczyni tej metody, czyli o Marsha Linehan. Marsha Linehan jest amerykańską psycholożką, która terapię tą w bardzo szczegółowy, w bardzo dokładny, w bardzo W taki poukładany sposób zaprojektowała właśnie dla osób, z którymi pracowała.

Jak to mniej więcej tak może wyglądać? To jak wygląda ta książka jest odzwierciedleniem tego, jak myśli Marsha Linehan. Myślę, że niewielu z nas do tego poziomu kiedykolwiek dojdzie. Jeżeli Państwo kiedykolwiek mieliście ją w ręku, tę książkę, albo kiedykolwiek ona Wam w łapki wpadnie, no to właśnie, spróbujcie się nie przerazić, tylko zaciekawić, bo nie każdy myśli tak, jak Marsha Linehan. Ale ta książka, o której mówisz, ona jest tylko fragmentem i tylko odnosi się jakby do jednego z filarów terapii dialektyczno-behawioralnej, czyli do treningu umiejętności. Bo może właśnie w tym miejscu wspomnę o tym, jak ona jest poukładana, ta terapia. Opowiadałam już o zespole konsultacyjnym, od tego zaczęłam, ale jest to tylko jedna z nóg, na których DBT stoi, bo pozostałe to terapia indywidualna, tak jak w większości terapii.

A umiejętności są jakby czymś, co Marsha Linehan uważała, że pacjentom po prostu ich tego brakuje. Że jakby nie mają na tyle skilli, żeby radzić sobie z różnymi rzeczami. Na przykład mają trudność w rozwiązywaniu problemów. Albo nie wiedzą, jak regulować swoje emocje. Brakuje im narzędzi do tego, żeby to robić w sposób taki skuteczny i niezagrażający. Dokładnie, żeby to działało. No więc trening umiejętności pozwala nam się uczyć tego, czego się nie nauczyliśmy w ciągu swojego życia. Albo co nauczyliśmy się niewystarczająco dobrze, albo niewystarczająco skutecznie i przechodzimy przez to za pomocą 24 spotkań, bo tyle trwa jeden cykl treningu umiejętności, który podzielony jest na, w zależności od tego czy pracujemy z grupą pacjentów dorosłych czy z pacjentami młodzieżowymi, na 4 lub 5 modułów.

Jakoś tak pacjenci z każdym rodzajem rozpoznania, ale my obserwujemy oczywiście skuteczność większą, znaczy my badacze obserwują większą skuteczność terapii dialektyczno-behawioralnej dla osób z, tak jak powiedziałam wcześniej, tą niedostateczną kontrolą. Gdybyśmy sobie mieli to osadzić na spektrum, no to mamy bardziej taką... trud w utrzymaniu naszej kontroli nad różnymi rzeczami, no a z drugiej strony będą pacjenci z nadmierną kontrolą z kolei. Dla nich jest inny sposób terapii. Też dialektyczno-behawioralny, ale radykalnie otwarty. Tak, ta nowość. Taka też bardzo gruba, niebieska książka. Też przerażająco gruba i... Myślę, że tutaj Thomas Lynch się inspirował Marsha Linehan w bardzo dużej mierze.