Aleksandra Piejka. Epidemia samotności
W artykule pt. "Chorzy na samotność", napisanego przez Jagodę Bzowy, czytam, że co trzeci dorosły obywatel USA uważa, że nie ma żadnej bliskiej osoby. O podobnych odczuciach mówią mieszkańcy Wielkiej Brytanii. W Unii Europejskiej to Szwecja wskazywana jest jako kraj, w którym samotność jest najdotkliwsza – co drugi dorosły Szwed żyje sam, a co czwarty umiera w samotności. W Polsce co czwarte gospodarstwo domowe jest jednoosobowe, a z prognoz demograficznych i statystycznych wynika, że za piętnaście lat nawet co trzecie gospodarstwo będzie prowadzone w pojedynkę. Co ciekawe, to wśród młodych dorosłych występuje największy odsetek osób zmagających się z poczuciem samotności. Co jako społeczeństwo robimy źle? Postanowiłam o to zapytać Aleksandrę Piejkę–badaczkę w Pracowni Neuronauki Społecznej Instytutu Psychologii Polskiej Akademii Nauk, stypendystkę START (Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej) i Instytutu Maxa Plancka w Lipsku, laureatkę Stypendium Prezesa PAN za wybitne osiągnięcia i członkinię rady fundacji Można Zwariować. Obecnie kończy swój doktorat, w ramach którego bada poznawcze i psychofizjologiczne zmiany związane z poczuciem samotności, zarówno w laboratorium, jak i w prawdziwym życiu. Odcinek dostępny na Spotify, Apple Podcast, Google Podcast, YouTube. Gościni: Aleksandra Piejka Montaż odcinka: Piotr Brzozowski Nagranie: Studio Plac Jingiel: Łukasz Sobolewski Okładka: Mara
Takiej struktury związanej z wyłyskiwaniem informacji emocjonalnych ze środowiska i ze strachem, tak z reguły jest rozpoznawane. Ale to, co mogę powiedzieć, zwłaszcza o tych zniekształceniach poznawczych, bo tutaj dużo nam wyszło i to było bardzo ciekawe. Tak jak mówiłam zgodnie z tą teorią Johna Cacioppo, samotność powinna się wiązać z tym, że inni ludzie wydają się nam straszniejsi i że gorzej w ogóle czytamy wskazówki społeczne, czyli na przykład jeżeli widzimy neutralną twarz, ona będzie się nam wydawała straszniejsza, w sensie będzie się wydawała jakoś wroga. Takie były założenia. I my zastosowaliśmy w ogóle taką właśnie bardzo systematyczną ramę badania tego poznania społecznego. Którą z reguły wykorzystuje się w badaniach klinicznych. I mój background, i background mojego promotora profesora Okruszka jest właśnie w badaniach klinicznych, więc mieliśmy takie narzędzia już przygotowane, żeby sprawdzić w jaki sposób nasi badani przetwarzają te informacje na takim poziomie behawioralnym.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kinga Rajchel przedstawia gościa, Aleksandrę Piejkę, badaczkę z Instytutu Psychologii PAN, i omawia definicję samotności.
Aleksandra Piejka omawia definicję samotności i jej negatywne skutki na zdrowiu fizycznym i psychicznym.
Rozmowa przechodzi do omówienia badań i hipotez dotyczących samotności, w tym jej relacji z chorobami serca.
Aleksandra Piejka omawia teorie samotności, w tym teorie Johna Kacioppo i Juliana Tayera, oraz ich znaczenie dla badania samotności.
Rozmowa koncentruje się na badaniach i ich wynikach, w tym na zmianach poznawczych i emocjonalnych u osób samotnych.
Aleksandra Piejka omawia interwencje mające na celu obniżenie poczucia samotności, szczególnie na poziomie przekonań.
Rozmowa przechodzi do omówienia predyspozycji genetycznych i środowiskowych do samotności, oraz teorii więzi.
Aleksandra Piejka opowiada o swoich badaniach i przyszłych projektach, skupiając się na analizie fizjologicznej i neuronalnej związanej z samotnością.
Aleksandra Piejka podaje rekomendacje książkowe, filmowe i osobiste, które mogą pomóc w zrozumieniu samotności i budowaniu relacji z innymi.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
W artykule pt. "Chorzy na samotność", napisanego przez Jagodę Bzowy, czytam, że co trzeci dorosły obywatel USA uważa, że nie ma żadnej bliskiej osoby. O podobnych odczuciach mówią mieszkańcy Wielkiej Brytanii. W Unii Europejskiej to Szwecja wskazywana jest jako kraj, w którym samotność jest najdotkliwsza – co drugi dorosły Szwed żyje sam, a co czwarty umiera w samotności. W Polsce co czwarte gospodarstwo domowe jest jednoosobowe, a z prognoz demograficznych i statystycznych wynika, że za piętnaście lat nawet co trzecie gospodarstwo będzie prowadzone w pojedynkę.
Co ciekawe, to wśród młodych dorosłych występuje największy odsetek osób zmagających się z poczuciem samotności. Co jako społeczeństwo robimy źle?
Postanowiłam o to zapytać Aleksandrę Piejkę–badaczkę w Pracowni Neuronauki Społecznej Instytutu Psychologii Polskiej Akademii Nauk, stypendystkę START (Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej) i Instytutu Maxa Plancka w Lipsku, laureatkę Stypendium Prezesa PAN za wybitne osiągnięcia i członkinię rady fundacji Można Zwariować. Obecnie kończy swój doktorat, w ramach którego bada poznawcze i psychofizjologiczne zmiany związane z poczuciem samotności, zarówno w laboratorium, jak i w prawdziwym życiu.
Odcinek dostępny na Spotify, Apple Podcast, Google Podcast, YouTube.
Gościni: Aleksandra Piejka
Montaż odcinka: Piotr Brzozowski
Nagranie: Studio Plac
Jingiel: Łukasz Sobolewski
Okładka: Mara