Aleksandra Piejka. Epidemia samotności

I to jest teoria, którą można przetłumaczyć jako teorię integracji neurowisceralnej. Profesora Juliana Tayera, którego ostatnio zresztą odwiedzałam w Kalifornii. I w dużym skrócie to jest taka teoria, która mówi nam, że nasze stany psychiczne, nasze subiektywne odczucia są jakby bezpośrednio sprzęgnięte z tym, co dzieje się w naszym ciele i z naszą aktywnością neuronalną przez aktywność układu przywspółczulnego. Układ przywspółczulny dla wszystkich, którzy mieli jakiś kontakt z psychologią, to jest ten, który może się kojarzyć z uspokojeniem, relaksem. To jest ten, który kontruje czy wchodzi Na miejsce układu współczulnego, kiedy tamten się wygasza. Układ współczulny to jest ten energetyzujący, ten który stawia nas w pozycji reakcji walcz albo uciekaj.

U kobiet tej jakby zwiększonej reakcji przywspółczulnej, chociaż w sytuacji stresu ona teoretycznie powinna być obniżona, bo powinniśmy mieć większą aktywność współczulną, czyli właśnie to height or flight, reakcję stresową, ale u kobiet w interakcji ze stresorem podwyższa się aktywność przywspółczulna i ona w ogóle też się podwyższa u mniejszości, takich jak na przykład czarni Amerykanie w Stanach, badaniem czego zajmuje się Profesor Julian Thayer. I to jest taka reakcja fizjologicznego dostosowywania się do świata, który nie jest do końca naszym światem i w którym musimy jakoś działać pomimo tego stresu. Więc w jakiś taki paradoksalny sposób chroni ona nas poniekąd od efektów stresorów na głębokim poziomie fizjologicznym.