Aleksandra Piejka. Epidemia samotności
W artykule pt. "Chorzy na samotność", napisanego przez Jagodę Bzowy, czytam, że co trzeci dorosły obywatel USA uważa, że nie ma żadnej bliskiej osoby. O podobnych odczuciach mówią mieszkańcy Wielkiej Brytanii. W Unii Europejskiej to Szwecja wskazywana jest jako kraj, w którym samotność jest najdotkliwsza – co drugi dorosły Szwed żyje sam, a co czwarty umiera w samotności. W Polsce co czwarte gospodarstwo domowe jest jednoosobowe, a z prognoz demograficznych i statystycznych wynika, że za piętnaście lat nawet co trzecie gospodarstwo będzie prowadzone w pojedynkę. Co ciekawe, to wśród młodych dorosłych występuje największy odsetek osób zmagających się z poczuciem samotności. Co jako społeczeństwo robimy źle? Postanowiłam o to zapytać Aleksandrę Piejkę–badaczkę w Pracowni Neuronauki Społecznej Instytutu Psychologii Polskiej Akademii Nauk, stypendystkę START (Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej) i Instytutu Maxa Plancka w Lipsku, laureatkę Stypendium Prezesa PAN za wybitne osiągnięcia i członkinię rady fundacji Można Zwariować. Obecnie kończy swój doktorat, w ramach którego bada poznawcze i psychofizjologiczne zmiany związane z poczuciem samotności, zarówno w laboratorium, jak i w prawdziwym życiu. Odcinek dostępny na Spotify, Apple Podcast, Google Podcast, YouTube. Gościni: Aleksandra Piejka Montaż odcinka: Piotr Brzozowski Nagranie: Studio Plac Jingiel: Łukasz Sobolewski Okładka: Mara
Ma zarówno angielskie loneliness, czyli tę negatywną samotność, to pragnienie innych, ten niedobór innych, ale też solitude, czyli dobrą samotność, czyli po prostu bycie samemu. Które nie jest niczym złym, ono też jest dla nas niezbędne. I nawet jak my prowadzimy badania o samotności, która jest tą negatywną samotnością, to bardzo często ludzie komentują je mówiąc, że po co prowadzić takie badania, ja to bym wszystko oddał, żeby móc posiedzieć trochę samemu na kanapie w swoim domu, a nie zajmować się wszystkimi innymi. Więc rzeczywiście jest tak, że to bycie ze sobą też jest dla nas niezbędne. Hanna Arendt w swoich dziełach z jednej strony dużo pisała o samotności jako o takim czynniku, który w ogóle warunkuje ludzi do wpadania w tendencje totalitarne, w korzeniach totalitaryzmu, ale z kolei w życiu umysłu mówiła też o tym, że ta samotność
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kinga Rajchel przedstawia gościa, Aleksandrę Piejkę, badaczkę z Instytutu Psychologii PAN, i omawia definicję samotności.
Aleksandra Piejka omawia definicję samotności i jej negatywne skutki na zdrowiu fizycznym i psychicznym.
Rozmowa przechodzi do omówienia badań i hipotez dotyczących samotności, w tym jej relacji z chorobami serca.
Aleksandra Piejka omawia teorie samotności, w tym teorie Johna Kacioppo i Juliana Tayera, oraz ich znaczenie dla badania samotności.
Rozmowa koncentruje się na badaniach i ich wynikach, w tym na zmianach poznawczych i emocjonalnych u osób samotnych.
Aleksandra Piejka omawia interwencje mające na celu obniżenie poczucia samotności, szczególnie na poziomie przekonań.
Rozmowa przechodzi do omówienia predyspozycji genetycznych i środowiskowych do samotności, oraz teorii więzi.
Aleksandra Piejka opowiada o swoich badaniach i przyszłych projektach, skupiając się na analizie fizjologicznej i neuronalnej związanej z samotnością.
Aleksandra Piejka podaje rekomendacje książkowe, filmowe i osobiste, które mogą pomóc w zrozumieniu samotności i budowaniu relacji z innymi.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
W artykule pt. "Chorzy na samotność", napisanego przez Jagodę Bzowy, czytam, że co trzeci dorosły obywatel USA uważa, że nie ma żadnej bliskiej osoby. O podobnych odczuciach mówią mieszkańcy Wielkiej Brytanii. W Unii Europejskiej to Szwecja wskazywana jest jako kraj, w którym samotność jest najdotkliwsza – co drugi dorosły Szwed żyje sam, a co czwarty umiera w samotności. W Polsce co czwarte gospodarstwo domowe jest jednoosobowe, a z prognoz demograficznych i statystycznych wynika, że za piętnaście lat nawet co trzecie gospodarstwo będzie prowadzone w pojedynkę.
Co ciekawe, to wśród młodych dorosłych występuje największy odsetek osób zmagających się z poczuciem samotności. Co jako społeczeństwo robimy źle?
Postanowiłam o to zapytać Aleksandrę Piejkę–badaczkę w Pracowni Neuronauki Społecznej Instytutu Psychologii Polskiej Akademii Nauk, stypendystkę START (Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej) i Instytutu Maxa Plancka w Lipsku, laureatkę Stypendium Prezesa PAN za wybitne osiągnięcia i członkinię rady fundacji Można Zwariować. Obecnie kończy swój doktorat, w ramach którego bada poznawcze i psychofizjologiczne zmiany związane z poczuciem samotności, zarówno w laboratorium, jak i w prawdziwym życiu.
Odcinek dostępny na Spotify, Apple Podcast, Google Podcast, YouTube.
Gościni: Aleksandra Piejka
Montaż odcinka: Piotr Brzozowski
Nagranie: Studio Plac
Jingiel: Łukasz Sobolewski
Okładka: Mara