Magierowski: to Netanyahu pchnął Trumpa do wojny z Iranem

Bardzo krótka wizyta, ale rzeczywiście zgadzam się, że po części wszystko wskazuje na to, że Izrael czy sam premier Netanyahu wykorzystuje tę sytuację i to, że Opinia publiczna na całym świecie jest skupiona głównie na tym, co się dzieje w Zatoce Perskiej, a szczególnie w cieśninie Ormus, czyli zablokowanie tego ważnego szlaku transportowego, przede wszystkim dla eksportu ropy. O tym głównie rozmawiają stolice Słowackie, europejskie, natomiast rzeczywiście mniejszą uwagę przywiązują do tego i zwracają na to, co się dzieje, jak Pan wspomniał, na południu Libianu, czyli taka mityczna strefa od granicy izraelsko-libańskiej do rzeki Litanii, gdzie często dochodziło przecież do interwencji

Ja jednak skłaniałbym się ku tej drugiej... Ciekawe jest także to, nawiązując do tego, co pan powiedział o tych oczekiwaniach całej opinii publicznej światowej na to, co powie albo czego nie powie Donald Trump, warto też zwrócić uwagę na to, jak reagują rynki finansowe na wszelkie tego typu zapowiedzi i potem już konkretne działania czy decyzje podejmowane przez Donalda Trumpa. Doszliśmy do sytuacji, w której tak naprawdę jeden człowiek przy pomocy jednego wystąpienia, nawet jednego zdania czy wręcz jednego tweeta Może zatrząść rynkami finansowymi i surowcowymi. To jest bardzo ciekawe zjawisko, które mam wrażenie będzie jeszcze opisywane za kilka czy kilkanaście lat przez historyków. A nie ma pan czasami wrażenia, że politycy europejscy jak piłeczki do ping-ponga się zachowują, bo cały czas odbijają się od rakietki Donalda Trumpa?

Jak powie to, to powiedzą to, a jak powie tamto, to powiedzą tamto i w ogóle nie wiedzą jak mają się zachować? Potrzebna jest jeszcze raz spójność i jedność polityków europejskich. Mam wrażenie, że to wszystko pęka i rozchodzi się w szwach. Mówiąc obrazowo, każdy z polityków z ważnych stolic europejskich, czy to będzie Berlin, czy to będzie Paryż, czy to będzie choćby Aleksander Stubb, czyli prezydent Finlandii, robi swoje, mówi swoje, stara się jakby załagodzić pewne spory, tarcia i konflikty, które pojawiają się w relacjach transatlantyckich, ale nie ma w tym spójności. Ja jestem oczywiście jakoś tam instynktownie po europejskiej stronie w tym sporze,

Natomiast jestem też rozczarowany postawą wielu europejskich liderów. Inna sprawa, że na ich usprawiedliwienie moglibyśmy pewnie stwierdzić, że w przypadku relacji z kimś takim obdarzonym taką, a nie inną osobowością jak Donald Trump, no trudno znaleźć jakoś jakiś klucz. Jednoznaczny, oczywisty, prosty, jakąś metodę działania, metodę rozmowy. Ale to też jest tak, że Donald Trump mówi naturalnym językiem. Weźcie, pojedźcie, zróbcie, wycofajcie się, wynocha, cokolwiek. Takim naturalnym językiem. A politycy europejscy chcieliby mówić My dbamy o zrównoważony rozwój, o klimat, o takie rzeczy. Chcieliby tą nową mowę europejską rozmawiać, bo w tym się potrafią odnaleźć, bo one słowa nic nie znaczą.

A jak coś zaczynają znaczyć, to się dziwią i gubią. Trochę jest w tym rzeczywiście racji. Ja nie mam nic przeciwko temu, żeby politycy europejscy dbali o klimat, bo to powinno na tym zależeć nam wszystkim. Oczywiście chodzi raczej o retorykę, chodzi o tempo, chodzi o obsesję pewną, prawda? Znaczy zawsze prowadzenie polityki w tym czy innym obszarze, kiedy zbliżamy się do obsesji, No ale nie jest korzystne. I tak jest w przypadku polityki klimatycznej, polityki tak zwanej, ja nie lubię tego określenia, ale użyję tutaj w tym programie akurat, polityki genderowej i tak dalej. Moglibyśmy sobie całą litanię tego typu obszarów wymienić. Ale politycy europejskie rzeczywiście zderzyli się ze ścianą, zderzyli się z nową rzeczywistością, z taką brutalną czasami retoryką.