Radio MORS - Fala Krytyki - 01.03.2023

Właśnie, co do Kevina Parkera, to przed chwilą było z nim troszeczkę zabawy. Był feat Tamey Pala, czyli Kevina Parkera, tak? To jest jedna osoba. Bo to, co przed chwilą słyszeliście, bo może też powinniśmy wspomnieć, to jest New Gold, czyli właśnie kawałek z tego albumu. Na feacie jest tam Tamey Pala, czyli Kevin Parker, bo to jest jednego gościa. Więc to już jest pewien symbol. Sam ten feat jest dosyć takim symbolem, że jest tutaj kilka featów, które ze sobą współgrają dosyć dobrze. To wszystko brzmi całkiem nieźle. Tak mi się wydaje. Nie wiem, może ty masz inne wyrażenie. Jeśli chodzi o fity czy ogólnie czy to w pół grę? O fity, o fity same.

Takie sprzeciwieństwo. Haha. Bo wiecie, nie wiem. Tak, będzie trochę ostrzej, bo idziemy w klimaty punku, Brexit, post-punku, chociaż czy w tym przypadku tego albumu, o którym będziemy mówić, można w ogóle mówić o punku? I czy można powiedzieć o czymś ostrzejszym? Tego nie wiem. Zaraz się dowiemy. Zapraszamy was po przerwie. Nie, żartowałem, to nie była przerwa. Spokojnie, Karol. Nie wariuj. Food for Worms od zespołu Shame, bo o tym właśnie dzisiaj chcemy powiedzieć, jest albumem którym już ich z kolei?

No ogólnie shame zeszło trochę z tematyki politycznej na swoją prywatną. O przemijaniu trochę. Tak, Charlie Steen porusza więcej właśnie swojej kwestii prywatnych, takich emocjonalnych. To jest perfkusista, nie? Chyba. Wokalista. Tak? No. A, to przepraszam. Przepraszam. Myślałem, myślałem. Który w ogóle ma bardzo też ciekawy wokal. To trzeba zaznaczyć, znaczy warto by było w sumie. Niecodzienny, to na pewno. Ogólnie teraz tak sobie myślę, że jak, pamiętasz jak robiliśmy recenzję Idol Scrawler? Pewnie. To ta recenzja z tamtą recenzją będą do siebie bardzo podobne. Ponieważ mówimy też o sytuacji, w której zespół wywodzący się z Brexit Punku schodzi w bardziej lżejsze rejony, porusza tematy bardziej prywatne i personalne niż polityczne i społeczne, jak było wcześniej, na których się wybili, są mniej agresywni, a wokalista ma bardzo nietypowy wokal rozpoznawalny.

Dziesięć. Ja właśnie tak nie miałem, w sensie to już wspomniałem na początku, że pierwsze tak dwie, trzy piosenki wydają mi się bardziej rockowe troszeczkę, indie rockowe. Potem mamy parę takich smutasów, które właśnie budują ten momentum, ten suspense. I potem piosenki jak tam Different Person i tak dalej, to już jest ten riff właśnie taki z tych poprzednich albumów Shame, już jest ten właśnie taki post-punkowy i Więc gdzieś to mi się zmienia, tak? To taka trochę haha, fala, taka sinusoida trochę, jeśli chodzi o tempo piosenek mi się buduje tutaj. No tak, ale mówisz, że też na samym końcu, znaczy mówisz, że przyspiesza później, okej, ale na samym końcu znowu zwalnia. Tak, potem All The People jest bardzo wolną piosenką, ale to jest takie outro.

Myślę, że można tak powiedzieć też o tym albumie. Że on brzmi tak, jakby nie był za bardzo On nawet chyba nie chciał być spójny z tym, co było wcześniej. On chciał się kompletnie oderwać. Tak, też mam takie wrażenie, że tutaj miała pozostać, tak jak w przypadku tej recenzji Idles mówiliśmy, że tam jakby krecha trochę jest postawiona między poprzednimi albumami, a teraz tutaj też jest podobnie. I to jest strasznie ciekawe, że dwóch takich Chyba najpopularniejszych przedstawicieli tego Brexit Punku. Nie wiem, czy to jest nurt dalej, no bo jakby te dwa albumy, Crawler i Food for Worms, jakby do założeń Brexit Punku, które nie wiem, kto w ogóle wymyślił to określenie, bo zespoły same chyba się tak w ogóle nie nazywają. Szczególnie, że Idols mówiło, że on nie jest punkiem i oni nie chcą być określani jako punk.

Ja uważam to na kilku płaszczyznach za regres, mimo że wiem, że to miała być na pewno zmiana, ale uważam, że jest to zmiana na gorsze. O wiele mniej mi się podoba ten album niż... Trunk Tunk Pink. O, dziękuję, właśnie. To jest trochę taki tongue twister. Ciężko się to czyta. Jak chciałem pierwszy raz powiedzieć i ty mnie wyprzedziłeś, to chciałem powiedzieć drunk pink tongue. Może ja źle powiedziałem? Nie, bo sprawdziłem przed chwilą. Drunk tongue pink. No to właśnie myślę, że drunk tongue pink jest o wiele bardziej z charakterkiem, żeby kogoś przyciągnąć. Z pazurem! No, jest w końcu ostre granie. Jak bierzemy na tapetę jakikolwiek album, który jest rockowy, punkowy, etc., to zawsze są te same żarty.

I za każdym razem my się z nich śmiejemy. A wiesz, co to znaczy? Będziemy najlepszymi starymi na weselu. Te same żarty. Gdzie wady? No więc, tak jak Drunk Tank Pink, rozumiem, że się pojawiło w ogóle na tej topce. Rozumiem, że się pojawiło, kropka. Na tej topce, tak, Food For Worms dalekie jest od tego, żebym nawet w tym momencie było dla mnie pretendentem do topki tego roku. Teraz byłoby ciężko, bo w sumie nie wyszło chyba aż tyle albumów, które byś wysoko ustawił. Ja już jestem pewien, że on nie zaliczy się do dziesiątki, że dziesięć to...

Ja myślę, że też nie, że znajdzie się na sto procent dziesięć lepszych albumów. Ja ogólnie lubię shame, nie ukrywam, i bardzo lubię Drunk Ten Pinks, no jakby wziąłem go do topki i... Lubisz shame? No to wstyd trochę. Zgubiłem wątek. Przepraszam. Ale zgodzę się i znowu odbijam piłeczkę do naszej recenzji Crawlera, że tak jak podoba mi się Food for Worms, tak samo podobał mi się Crawler, to w obu przypadkach moja opinia jest dosyć identyczna, że są okej, ale wolę agresywną wersję obu tych zespołów.

Lepiej im to wychodzi, zdecydowanie. Tą bardziej post-punkową, tą więcej nie tu-du, tylko tu-du-du. Jak już to zrobiłem wcześniej. Zestawiając właśnie Crawlera i Food For Worms, myślę, że i tak Crawler jest wyżej. Myślę, że i tak lepiej im to wyszło. Ja chyba oba te albumy... nie. Crawlera też miałem w ogóle na tej topce chyba, co było shame. Chyba nawet na piątym miejscu. Nie pamiętam, gdzie był, ale zgadzam się, Crawler jest lepszym albumem niż Food For Worms, bo jest lepiej wyprodukowany. Tak, tak. I jest mniej na jedno kopyto na pewno. Trochę było nad tym więcej pomyślunku. Ja tak odnoszę wrażenie, że tam był większy ten thought process niż tutaj.

Tak bardziej już w tą stronę. W stronę sześć i pół jeszcze. No jeśli Gorillaz dałem 6 czy 6,5, to tutaj muszę dać 7, bo jest to... No jakby nie powiedziałem dużo złego w ogóle teraz w tym albumie, więc byłbym trochę... Trochę byłoby średnio, nie? Trochę byłoby niefajnie, jakbym teraz dał mu taką samą cenę. Zresztą bardziej mi się podoba i do niego na pewno wrócę. Szczególnie, że Shame sobie lubię raz na jakiś czas odtworzyć. I w ogóle dzisiaj wróciłem do Drunk Time Pink i miałem to samo. W sumie opowiadałem to na bez... Wielkie dzięki i do zobaczenia!

Tak, więc dla mnie Food For Worms od Shane to jest siedem. I w ogóle fun fact, oba te albumy wyszły tego samego dnia, 24 lutego. No proszę. Właśnie dopiero teraz to zauważyłem. A w ogóle wiedziałeś, że dzisiaj jest 1 marca już? W sensie ja dopiero skłamałem tak gdzieś, nie wiem, godzinę temu. Mówisz, że za tydzień Fala Krytyki będzie miała dwa lata? Ale mnie teraz zaskoczyłeś. No, bo 7 chyba był pierwszy odcinek, 7 marca 2021. Dobra, powiem ci, to mnie zaskoczyło. I z tej okazji nie zrobimy nic specjalnego. Z tej okazji zapomnę o tym, że... Z tej okazji odcinek się nie odbędzie. Żeby było tak bardziej w duchu Fali Krytyki. Nie no, najprawdopodobniej się odbędzie, zostańcie z nami jeszcze. Nie wyłączajcie radioodbiorników.

Więc dziękuję wam jeszcze raz za wysłuchanie, a przed państwem piosenka od zespołu Shame, która nazywa się Burning By Design. I saw my life for you I saw my life for you You took my stride for me You took my stride for me