Radio MORS - Dialog Sportowy - 11.06.2024

Dialog Sportowy. Radio MORS. Mega otwarte radio studenckie. Robert Makłowicz. Pytanie do dzisiejszych moich gości. Może najpierw przedstawię. Weronika Droz, to jest dosyć spore zaskoczenie. Cześć, dzień dobry. Mateusz Grosiak, to nie jest zaskoczenie. Oczywiście, że nie. Witam wszystkich. I najmniejsze zaskoczenie, Michał Mieczkowski, witam wszystkich słuchaczy. Kojarzycie takiego mema, że kończycie edukację, a tam dyrektor albo rektor albo dziekan podejmują decyzję, że rozbudujmy wydział, budynek albo jakąś infrastrukturę, bo ten x skończył szkołę, to trzeba, żeby się podenerwował. Albo na przykład w liceum, żeby zbudowali nowy plac do obiegów.

No to tak robią na UG właśnie. Jeżeli słuchaliście, kilka minut temu był serwis informacyjny naszego radia i tam wspomniano o tym, że budują kompleks sportowy. A ja będę się cieszył, ja będę się cieszył, że ja chodziłem na WF do starego rektoratu i tam była ta taka sala gimnastyczna, gdzie się grało mieszanymi składami w siatkówkę i wszystko było w porządku. Szło się na serwis, to 20 punktów dało się zrobić, zaraz była zmiana stron, kolejny set i jakoś, jak to mówią, nikt nie narzekał. A Mateusz, ale wiesz, że toru nie zbudują wyścigowego. No, niemożliwe. Wielka niespodzianka. Jestem bardzo zawiedziony. W Polsce brak toru wyścigowego z prawdziwego zdarzenia, więc dlaczego uniwersytet miałby mieć, prawda?

No, chyba że jakieś testy, kto wie. Zobaczymy. No, nie zobaczymy, bo nie będzie. Ale toru w Polsce też w najbliższych latach raczej bym się nie spodziewał. A kojarzysz, Mateusz, projekty krakowskiego toru ulicznego może? Nie, ja kojarzę projekty toru pod Gdańskiem, ale z Krakowa nie widziałem. Był tam taki, taka sekwencja zakrętów. Wiesz, jaki słynny polski kierowca pochodzi z Krakowa? Oczywiście. Jest tylko jeden taki słynny. Oczywiście, że jest. W ogóle jeden słynny kierowca z Polski. No dobra, Hołowczyca też dorzućmy. Ale to... Ale no to i tak Kubica... Kaliber, kaliber. Tak, tak. No i tak mówię o krakowskim torze, bo tam były plany, że sekwencja zakrętów ma być wzorowana, uwaga, uwaga, na nosie tego Krakowienina.

Spiczasty? Kształtny ten nos jest, kształtny. Także byłoby to wyzwanie na miarę, nie wiem czy nawet Azerbejdżanu, nawet w pewnych kwestiach Mateusz zbiera myśli. Nie wiem co powiedzieć. No to Mateusz damy ci chwilę do namysłu, a my przechodzimy do najważniejszej części dzisiejszej audycji.

Hej, tu Mikołaj Sokół, słuchajcie Dialogu Sportowego w Radio MORS. Pozdrowienia serdeczne. No właśnie, Grand Prix Kanady. Powiem szczerze, że wiadomość o tym, że ma padać w weekend, bardzo mnie ucieszyła, bo nastawiałem się, że będzie kolejny taki sam nudny weekend, będzie procesja, nic się nie będzie działo, będzie jakiś zespół, który wypadnie dobrze w pierwszych seriach treningowych, potem kwalifikacje. No i dużo się działo, Mateusz, dużo się działo jednak w ten weekend. Bardzo dużo. No w piątek może trochę mniej, bo te deszcze to tak trochę utrudniały, ale nie, no też złapali jazdy. Też złapali jazdy, chociaż trzeba było tor, dosłownie tą wodę z toru wypompowywać w piątek, bo aż tyle się zebrało.

Niestety był remont. Trzeba w Afryce nie pada. To same opony na taką nawierzchnię wystarczyły, tak? Jaką nawierzchnię? Mokrą. Tak bardzo mokrą. To była zbyt mokra, bo po prostu jeśli chodzi o ten tor, bo on był dosłownie remontowany na tą edycję, świeżutko. Kładziono nowy asfalt. Tak, ale źle zrobili rynienki i te odpływy, więc problem. Już samo to, że nowy asfalt położono, to zwiastowało, że możemy mieć powtórkę nie tak dawnej Turcji. Pamiętasz Mateusz zapewne ten wyścig, gdzie Tak, tak. I deszcz. Deszcz padał tak naprawdę, no był, naznaczał się na weekendzie wyścigowym codziennie.

Chociaż w sobotę w kwalifikacjach to tak... Wisiał, wisiał, ale ostatecznie nie zagroził. Mimo że, jeśli dobrze pamiętam, bo tak kierowcy dostawali informację, że spadnie pod koniec Q1, spadnie pod koniec Q2, no Q3 może i nie, nic. Z tymi informacjami od inżynierów dla kierowców to różnie bywało przez cały weekend. O tym, co się działo w wyścigu w jednym włoskim zespole, jeśli chodzi o pogodę, to jeszcze powiemy. Ale wyniki kwalifikacji, wyniki kwalifikacji Dobrze, zacznijmy Mateusz od góry, bo to było chyba najważniejsze, że mieliśmy powtórkę czegoś, co w Formule 1 zdarza się nie tak często. Zdecydowanie. Pole position sensacyjnie zdobył George Russell, a drugi plasował się Max Verstappen, ale to nawet nie chodzi tutaj o ich ułożenie, albo to, który pierwszy, który drugi, ale o to, jaka była między nimi różnica.

To nie dziwi to aż tak wcale, że to się zdarzało częściej. Na przykład w 61. w Grand Prix Wielkiej Brytanii aż czterech kierowców odnotowało ten sam rezultat kwalifikacyjny. Widzę, Weronika, że z zainteresowaniem słuchałeś Mateusza. Nie wiem, może chcesz mu zadać jakieś takie pytanie, żeby przetestować, czy on tak naprawdę wie, o czym mówi? Czy tak patrzy w ten błyszczący, świecący ekranik i tam ma po prostu przygotowaną taką dużą notatkę i wyszukuje coraz ciekawsze fragmenty i czyta. To będzie bardziej otwarte pytanie. Co sądzicie o dobrym występie drużyny HASA? No, zależy, co masz na myśli. Dobry występ. Co masz na myśli, mówię, to dobry, bo faktycznie w wyścigu start. Zaskoczenie.

Tak, no i rasy. Nie zatrzymują, ale dobra. Jak to mogłoby się zacząć? Dużej bym wyhamowywał. Nie, to tak nie działa. Świszczo już powinny się przyzwyczaić, że tam w tym czasie, w roku jeżdżą samochody. Kiedyś były głośniejsze, teraz są trochę bardziej ciche, ale jeżdżą. Może miałby łatwiej, gdyby nie było tej przerwy w 2009 roku. Ja nie wiem, jak długo trwa taka pamięć pokoleniowa u takich świszczy. Najwyraźniej niewystarczająco jeszcze. Ile trwa pamięć pokoleniowa, to jedno, ale ile przeciętnie żyje świszcz, to jest drugie pytanie. Także Mateusz, za moment wrócę do ciebie z odpowiedzią. Dobrze, natomiast wracając do Russella, no to faktycznie taki jeździec bez głowy był trochę w ten weekend, trzeba to powiedzieć.

Perfekcyjny wyścig w jego wykonaniu, trudne warunki, zmienne, a on nie dość, że przejął prowadzenie, no cóż, to był fart, ale trzymać tę pozycję to... Do Norrisa za chwilę się jeszcze odniosę, wrócę do niego, ale Kanada. 8 czerwca 2008 roku. Mieliśmy ostatnio, oj to jest już patrz Mateusz, 16 lat, 16 lat. Wtedy mówiono, że to jest pierwsze zwycięstwo. Teraz wiemy, że to jest jedyne zwycięstwo Roberta w Formule 1. Ale dlaczego o tym mówię? 16 lat minęło od Grand Prix Kanady 2008. A świstak, świszcz amerykański żyje od 15 do 18 lat, czyli to jest taki powiedzmy średnia długość życia świszcza.

Jedna z kilkudziesięciu. No, ale dzięki temu światu pokazał się Sebastian Fedel, Wielkie dzięki i do zobaczenia! Na asfalcie nagromadziły, no bo ten wypadek był naprawdę przeogromny. Ostatnie słowo, Mateusz, przed przerwą, jeżeli masz jeszcze jakieś i ewentualnie po przerwie skończymy temat Formuły 1, bo... Nie. Myślałam, że całą godzinę będziemy...

Aaa. Cokolwiek to znaczy, bo ja kończyłem biologię, a nie muzykowanie. Szkoła muzyczna. Tak, więc po prostu biorę na klatę, na wiarę, że tak właśnie jest. Mateusz, jeszcze musimy skończyć temat F1, bo to nie wszystko. Ty mówisz, o to dawaj, dawaj tam, idziemy dalej, znowu do Stanów, a tu nie. Jesteśmy legalnymi migrantami i nie musimy przekraczać żadnych siatek ogrodzeniowych, żeby dostać się do Stanów Zjednoczonych. Ferrari. Ferrari, bo tutaj myśleliśmy, że z nimi jest w porządku, ale jednak nie, wracają do formy. W Monako mieli super wyścig, teraz było zupełnie odwrotnie i dołączyli do zacnego grona już pięciu w tym momencie zespołów, które w tym roku miały podwójne nieukończenie wyścigu.

Tyle samo, co Robert Kupica, bo klątwa Roberta będzie działać i działa. Oraz, że jeśli chodzi o podia, Nico Hulkenberg swojego dorobku nie powiększy, a właściwie go nie otworzy. Mateusz, jedźmy teraz do clou programu. Szybko. Oczywiście, chodzi tutaj o Le Mans i o to, co będzie działo się w ten weekend. A będzie oczywiście działo się naprawdę, naprawdę dużo. Zaczniemy oczywiście od omówienia najszybszej kategorii, jaka będzie brała udział z trzech. Mamy Hypercarę, LMP2 i oczywiście debiutujące w tym roku GT3. No ale hypercary widzą w tym roku liczby jakichś, no spodziewaliśmy się z tego, ile samochodów było wyprodukowanych, ale jednak widzieć je zebrane w jednym miejscu, na jednym wyścigu, jest to coś niesamowitego.

Tak sobie policzyłem poprzedni raz, kiedy mieliśmy tyle takich prototypów w jednej stawce, to był 1999. Wtedy mieliśmy sześciu producentów. No a w tym roku mamy ich, proszę Państwa... Dziewięć. Dokładnie. Jest! Piękny, chciałem powiedzieć, że 99 to jest piękny rok, bo ma trzy dziewiątki w sobie. I dlatego jest piękny. Nie z żadnego innego powodu. Na pewno był też piękny właśnie z powodu Le Mans, ale to Le Mans zdecydowanie przebija na jakiekolwiek marzenia, jakie można było mieć. Mateusz, ja mam jeszcze jedno miejsce, gdzie można znaleźć tyle prototypów obok siebie. spoters.guide. Tam wejdźcie, Mateusz udostępnia tam swoje dzieło przyszykowane specjalnie przed wyścigiem Lemą.

24 godziny możecie zobaczyć, jakie samochody będą się ścigać, jakie mają barwy. I Weroniko, jakie barwy jakiego zespołu, jakiego samochodu podobają się Tobie najbardziej? Czerwony Ferrari. Bo najszybszy. A może żółty Ferrari? Of course. Z tego co widzę, to jest na przykład numer 51 jest pomieszany czerwony z żółtym. Ale 83 masz żółty z czerwonym. Ano, troszeczkę więcej jest tego. Ale Mateusz powiedział, że podoba mu się na przykład 38. Tak, złote Porsche. Jakoś tak wcale nie gorsze. Dla mnie to wygląda całkiem... Złote? O, to możemy się chyba tutaj posprzeczać, czy to złote. Sprzeczajcie się, to jest właśnie sól tego programu.

Dialog Sportowy. Ja myślę, że to jest jakiś taki blady brąz. No jest taki ciemniejszy, ale to ma być złoty. Mateusz, myślę, że powinieneś podać teraz RGB wartości tego koloru. Właśnie o to chodzi. Kod tam sześcioznakowy, żeby można było rozstrzygnąć definitywnie. Będę mógł w przerwie zrobić. Research. Audycja researchowa dzisiaj. No będzie, będzie. Natomiast mamy dziewięć samochodów. I przyjrzyjmy się może najpierw tak pokrótce balance of performance, jak wygląda to, bo oczywiście kategoria jest jak zwykle, na co niektórzy ludzie narzekają, inni nie, jest zrównywany poziom tego ile samochód może ważyć, jaką maksymalnie moc silnik może osiągnąć i oczywiście ile hybryda może dać dodatkowych mega dżuli silnikowi.

I tam zasiada oczywiście znany nam dobrze Robert Kubica. To prawda. Wiecie dlaczego znany. Tak, to było już mówione dzisiaj. Było. Tak, drapie się po nosie. I trzeba przyznać, że z tym samochodem faktycznie ma szansę. Ferrari 499P to jest oczywiście zeszłoroczne zwycięzca, więc Kubica zasiadający w takiej maszynie, no trzeba obserwować i patrzeć jak mu pójdzie. Pebo polskie wiadomo, dlatego Polska, Polska górą. Robert Kubica, dopingujemy. Ma te swoje czerwone akcenty, czyli będzie szybki. I ciekawe Mateusz, czy jak wybierzesz się za parę lat ponownie na tor Monza, to będziesz mógł zobaczyć w namiocie pod dachem oblepiony gumą żółty samochód Ferrari.

Pozdrawiamy słuchaczy Dialogu Sportowego. Marek Hucz i Jan Jurkowski z grupy filmowej Darwin. A kiedy taki będziecie mieli dżingiel od Max Verstappena? Mogę ci odpowiedzieć bez zawahania, kiedy. Nigdy. Mateusz, weź mu dalej. Dobrze, to wracamy do Peugeota, wracamy do hypercarów. Peugeot, moim zdaniem, ta konstrukcja ma duże znaki zapytania. Już wcześniej kierowcy narzekali, kiedy nie mieli tylnego skrzydła, że ten samochód, i to jest dziwne, ale to teraz powiem, ale to jest prawdziwe, co kierowni mówili. Ten samochód, nim się nie jeździ jak samochodem wyścigowym. A czym?

To ma symbolizować przemianę nocy w dzień, którą zaobserwujemy w ten weekend. To też do tych artystycznych się zaliża, tak? Podobno tak. No i jeszcze 85 to sztuczna inteligencja na podstawie rysunków dzieci z lokalnej szkoły zrobiła takie malowanie. Mam nadzieję, że potem zespół podziękował sztucznej inteligencji za pracę i za kilkadziesiąt lat jak dojdzie do buntu maszyn to akurat ta jedna szkoła i ten jeden zespół zostaną oszczędzone. No bo głupio by było stracić życie w czymś takim. Kropka. Mateusz. Słyszeliśmy, że mieliśmy Poland Garros tak zwane. Oczywiście musiałem użyć terminu oklepanego przez wszystkie polskie media sportowe, ale trudno.

Do turnieju awansowały cztery drużyny, jak sama nazwa wskazuje, Final Four. Był to Alborg, Duński, Barcelona, Magdeburg oraz Kilonia. No i półfinały Barcelona. Kilonia oczywiście. Barcelona 30-18. Alborg sensacyjnie pokonał Magdeburg 28-26. I z trzecim miejscem niestety nie spotkał się Magdeburg. Czwarte miejsce ostatecznie na koniec. Kilonia trzecie, a w finale Barcelona jedną bramką wygrała z Alborgiem. Wszyscy trzymali kciuki za Michaela Hansena, aby skończył karierę z przynajmniej krążkiem za pierwsze miejsce w Lidze Mistrzów, ale niestety się Nie udało i Barcelona po raz kolejny na topie, a to był dialog sportowy Michał Mieczkowski, Weronika Drost oraz Mateusz Grosiak.