Pierwsza pomoc psychologiczna

Jest tak, że te symptomy z ciała pojawiają się jako pierwsze. Na początku mogą być subtelne, ale rozkręcają się i to ciało całe krzyczy. Zatrzymaj się na chwilę. Przejrzyj się swojemu ciału i psychice. Spróbuj zadbać o równowagę. W naszym podcaście rozmawiamy z ludźmi, których doświadczenie i wiedza mogą być dla nas wartościowym drogowskazem na drodze do samoświadomości. Ania Malinowska i Ola Brzozowska. Zapraszamy na RESET. Cześć, witamy serdecznie w podcaście RESET.

Ewelina, ale gdybyś tak mogła powiedzieć, czy są jakieś w ogóle takie działania najprostsze, które można podjąć, kiedy osoba jest w kryzysie? Coś po prostu na zasadzie, ja teraz nie mówię... Nie nazwałabym tego tipami, tylko rozwiązaniami, działaniami. Zdecydowanie można pomóc i sobie i innym osobom, które doświadczają kryzysu, więc tak patrząc na to, co możemy zrobić dla siebie, to są tak naprawdę bardzo podstawowe rzeczy, ale rzeczy, które mają fundamentalne znaczenie.

To jest kwestia zadbania o sen, zadbania o odpoczynek. Zadbania o aktywność fizyczną, niekoniecznie rozumianą jako sport, ale chociażby codzienny spacer, czyli takie codzienne proste czynności, które są fundamentami zdrowia i pozwalają nam na mierzenie się z codziennymi wyzwaniami. Na pewno warto też pamiętać o takim zaopiekowaniu się sobą w kontekście małych, codziennych przyjemności. Nawet wtedy, kiedy doświadczamy czegoś trudnego, a może nawet zwłaszcza wtedy, kiedy doświadczamy czegoś trudnego, warto oferować samemu sobie takie chwile wytchnienia, oddechu, czyli Kilkanaście, kilkadziesiąt, w zależności od możliwości, minut tylko dla siebie, spędzonych na czymś, co faktycznie lubimy, co jest dla nas dobre, przyjemne, co sprawia nam radość, co nas ciekawi, kręci, jak to się mówi.

I trzecia kwestia, o której bym powiedziała, jeśli chodzi o takie codzienne, bazowe dbanie o siebie, To dbałość o relacje z innymi i budowanie relacji, budowanie sieci wsparcia, rozmowa z bliskimi osobami, proaktywne nawiązywanie kontaktu z innymi ludźmi. Przeciwdziałanie takiej tendencji, która czasami nam się pojawia, gdy jest nam trudno, tendencji do izolacji, bo my potrzebujemy innych ludzi i potrzebujemy ich zwłaszcza wtedy, kiedy właśnie jest trudno. Więc takie trzy podstawowe rzeczy, które w zakresie pierwszej pomocy psychologicznej możemy zrobić dla siebie, to są właśnie te. Natomiast jeśli chodzi o pierwszą pomoc psychologiczną dla drugiej osoby, to w momencie, kiedy nie jesteśmy specjalistami, a chcemy pomóc, to to, co jest najważniejsze, to nasza obecność.

Były takie myśli? Wiesz co, generalnie co do zasady, jeśli chodzi o książki popularnonaukowe z dziedziny psychologii, rozwoju osobistego, to tak, tak uważam, że ten rynek jest faktycznie nasycony albo nawet przesycony, jeśli chodzi o niektóre tematy. No ale właśnie tak jak wspomniałam, ciężko było mi polecać moim klientom jakąś jedną książkę, w której znajdą rzetelne, podstawowe, Prosto napisane, ale użyteczne informacje stricte w tym kontekście. Znalazłam jakąś literaturę obcojęzyczną, ale wiadomo, to też nie będzie adekwatne dla wszystkich, więc jak już wpadłam na ten pomysł i na to, że jest to nisza, to później w trakcie pisania, no bo wiadomo, trwało to kilka miesięcy, ja się upewniałam w tym, że to jest potrzebne, bo ciągle do mnie trafiały jakieś zapytania właśnie na konsultacjach indywidualnych, które prowadzę albo po szkoleniach,

A co więcej, to poczucie sensu i ta satysfakcja jest tak duża, że uchylę rąbkę tajemnicy. Napisałam już bajkę o pierwszej pomocy psychologicznej dla dzieci. I ta bajka, jeśli wszystko dobrze pójdzie, to w Dzień Zdrowia Psychicznego ujrzy światło dzienne, bo rozmawiałam właśnie z wieloma osobami i też z moją wydawczynią i stwierdziłyśmy, że to jest taki temat, który Też warto pociągnąć, jeśli chodzi o edukację taką społeczną, od najmłodszych lat. Dzięki temu ten wpływ taki, ta satysfakcja, to poczucie sensu maksymalnie mi rośnie, bo mam takie poczucie, że będzie to jakaś taka cegiełka, która będzie sprawiała, że może temu kolejnemu pokoleniu będzie łatwiej niż nam.

Czyli bardzo mocno dbam o siebie, dbam o równowagę, dbam o to, żeby Te wszystkie emocje, które wiadomo, empatyzując też w jakimś sensie przejmuję na siebie, żeby one miały zdrowe ujście. Dbam o relacje. Jeśli potrzebuję, to sięgam po pomoc specjalistyczną czy po superwizję, interwizję. Więc teraz tak, teraz mam te buty i to kilka par, ale wcześniej byłam takim szewcem bez butów i było różnie. Ale zdarza ci się jeszcze, że stary schemat się uruchomi i cię tam ciągnie? Pewnie, że się zdarza. To jest naturalne w procesie zmiany nawyków i zwłaszcza w tych takich różnych trudnych momentach. Takim momentem był dla mnie wybuch wojny.

Bardzo duży też komfort, plus to, że wtedy jesteśmy aktywni, a nie wycofujemy się przed jakąś na przykład, nie wiem, próbą nawiązania rozmowy na jakiś trudny temat. Ja się też odniosę do tego, o czym ty przed chwilą wspomniałaś, że często nie wiemy, jak się zachować. I ja dzisiaj akurat miałam taką sytuację prywatną, dostałam bardzo przykrą, no taką z tych najgorszych informacji o śmierci osoby z rodziny. I rozmawiałam z moją mamą i mówię, zadzwoń, bo najważniejsze, żebyś powiedziała, że jesteś i żebyś zużyła kondolencji. I moja mama mówi, ale co ja mam powiedzieć, jak się zachować? I to było takie dla mnie zadziwiające, że to chodzi czasem tylko o to, żeby pokazać, że jesteśmy obok, że nie trzeba mówić nie wiadomo jakich słów.

Ewelina, to teraz przejdę płynnym ruchem do drugiego spektrum emocji, czyli radości i śmiechu. Czy to też wymaga poczucia bezpieczeństwa, żeby się przy kimś śmiać tak radośnie? Śmiech jest bardzo intymny, tak naprawdę, bardzo też zbliża, ale znowu wokół śmiechu, w przypadku osób dorosłych, znowu mamy mnóstwo przekonań, które nam absolutnie nie służą. Na przykład przekonanie, że profesjonalny równa się poważny, nieokazujący, nie śmiejący się, czy że śmiech jest czymś niepoważnym, czymś dla dzieci i nastolatków. Więc faktycznie to też jest trudne dla wielu osób, śmiać się i faktycznie to jest też wyzwanie, a w naszym polskim społeczeństwie myślę, że wyzwanie podwójne.

Myślę, że mogłybyśmy zakończyć tym, co jest dla wszystkich ludzi ważne, a więc tak pokazują badania, ale też nasze doświadczenia, poczucie sprawczości i wiedza daje nam tę sprawczość i my naprawdę mamy wpływ I warto z tego wpływać. Pierwsza pomoc psychologiczna. Names mentioned.