Jo sie wsi nie wstydzę

Kaźmisz ponoć był przecudny urody. Wysoki, postawny i do tego był ułanem. Za mundurem dziewki śnurem. Zowdy tak babcia go dała. A ona tak osceśliwo była, że on jej wybrał. A miłość ich była naprawdę ogromno. Jedno za drugiem by w łogiń skoceło. A stuza rozwiesny Kaźmir za ojcyznę musiał iść wojować. Zasmucieła się Helena okropnie, a w jej łocach zlejeły się łzy. Nie płac moja miło, godął do niej Kaźmir. Przecież jo niedługo wrócę, a i listy pisał bedę. To nawet się nie zmiarkujesz, jak ta rozłoka rozdwaminie. A jak ino wrócę, to drugiego kunia ci kupię i cię jeździć na łuce, co by my w sedzie razem jeździeli. Łoj, dej Boze, zeby tak beło, lamentowała babcia.