Jo sie wsi nie wstydzę
Kiedyś stykaliśmy się z nią na każdym kroku. Dla jednych była pasją, innych irytowała, dla innych była rodzinnym domem. Dziś stykamy się z nią coraz rzadziej. Mowa o gwarze świętokrzyskiej. Czy przetrwa? Czy przekażemy ją kolejnym pokoleniom? Od kilku lat próbują ją ocalić od zapomnienia organizatorzy dyktanda gwarowego w Wilkowie. Gromadzą pasjonatów, dla których gwara oznacza pasję i pociąga za sobą kolejne aktywności, stając się stylem życia.
To był pierwszy tekst pierwszego dyktanda Gwarowego, do którego musiałem przekonywać tylu ludzi. Bo się nie uda, bo nic z tego nie będzie. To był mój pomysł, ale oczywiście zaraz matka się znalazła, to była pani Marta Janicka, ówczesna dyrektor Biblioteki Publicznej w Bodzętynie, która mnie wspierała, mówi nie poddajemy się, zrobimy coś takiego wyjątkowego. Były takie sygnały i z mediów, że ludzie zaczęli to czytać, zaczęli ludzie opowiadać o tym, że coś takiego zadziało. Później takie profesjonalistki doszły. Pani prof. Ruszyla Ettingen z Uniwersytetu Jana Kchanowskiego, pani Maria Domańska-Nogajczyk, również Biblioteka Uniwersytetu i pani Teresa Comber.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.