Jo sie wsi nie wstydzę

To nawet się nie zmiarkuje, jak ta rozłoka rozdwaminie. A jak ino wrócę, to drugiego kunia ci kupię i cię jeździć na łuce, co by my w sedzie razem jeździeli. Łoj, dej Boze, zeby tak beło, lamentowała babcia. Mijały tygodnia, a babcia moja dzień dnia, modleła się o zceśliwy powrót Kaźmirza do chałupy. Aj, Kaźmir, jak łobiecą, tak zrobił i listy swą do Heleny. Łoj, ponoć uciechy nie beło kuńca, jak te listy cytała. A ze to akurat przed żniwami beło, to i roboty we dworze nie brakowało. Jednego dnia roboty beło tak duzo, ze babci zesło prawie do północka. Wracała wśród nocy umordowano i juz prawie ustołał od ty roboty, a noc beła piekno.

No właśnie. Też pakałam na jednym i na drugim występie. Długo rozpocała, ale powtorzała, ze to była wola Bozo, a wolę Bozo trzeba usanować. Ze stoł od babci te historyje słysałam i zowdy na kuniec godała. I jak łobiecą tak zrobił, przyjechał, bo miłość nasa była tako wielko, ze chciał, zbym go ostatni rozłoboceła. I widok ten do dzisiaj pamiętam, a i w sercu moim pozostanie na zawsze. To jest taka sentymentalna gotka. Toczy się po niebie miesiąc łokrogluźki.