Jo sie wsi nie wstydzę
Kiedyś stykaliśmy się z nią na każdym kroku. Dla jednych była pasją, innych irytowała, dla innych była rodzinnym domem. Dziś stykamy się z nią coraz rzadziej. Mowa o gwarze świętokrzyskiej. Czy przetrwa? Czy przekażemy ją kolejnym pokoleniom? Od kilku lat próbują ją ocalić od zapomnienia organizatorzy dyktanda gwarowego w Wilkowie. Gromadzą pasjonatów, dla których gwara oznacza pasję i pociąga za sobą kolejne aktywności, stając się stylem życia.
Helena, bo tak moi babci na kście dali. Kawalera miała, Kaźmirz mu beło na imię. Poznały sie latem, jak dobrze pamietom, na Łodpuście w Świętomarzy. Kaźmisz ponoć był przecudny urody, wysoki, postawny i do tego był ułanem. Za mundurem dziewki śnurem, zowdy tak babcia go dała, a ona tak osceśliwo była, że on jej wybrał. A miełość ich była naprawdę ogromno. Jedno za drugiem by włogiń skoceło. A stuza rozwiesny Kaźmir za ojcyznę musiał iść wojować. Zasmucieła się Helena okropnie, a w jej łocach zrojeły się łzy. Nie płac moja mieło, godął do niej Kaźmir. Przecież jo niedługo wrócę, a i listy pisał bedę.
To nawet się nie zmiarkuje, jak ta rozłoka rozdwaminie. A jak ino wrócę, to drugiego kunia ci kupię i cię jeździć na łuce, co by my w sedzie razem jeździeli. Łoj, dej Boze, zeby tak beło, lamentowała babcia. Mijały tygodnia, a babcia moja dzień dnia, modleła się o zceśliwy powrót Kaźmirza do chałupy. Aj, Kaźmir, jak łobiecą, tak zrobił i listy swą do Heleny. Łoj, ponoć uciechy nie beło kuńca, jak te listy cytała. A ze to akurat przed żniwami beło, to i roboty we dworze nie brakowało. Jednego dnia roboty beło tak duzo, ze babci zesło prawie do północka. Wracała wśród nocy umordowano i juz prawie ustołał od ty roboty, a noc beła piekno.
Miesioc świecieł tak jasno, bo to geba jego akurot w pełni beła, a dookoła cisa tak jakoby makiem zasioł, a stu nogle rozsumiały sie zboza wokoło tak jakoby sie wiatr zerwoł nie wiadomo skot. Przelekła sie una okropnie, i tak, jakoby i nogi łodjeno, bo kroka zrobić ni mogła, nie wiedziała, co sie dzieje, i chocio zbeła w strachu, to oberdziała sie za siebie, a jej łocom ukozoł sie niemozebny widok, od strony dworu, bezzłocisty łan psenicy, na dorodnem biołem kuniu jechoł ułan. Stanęła babcia Helena, jakoby kamień jaki, i już chciała krzyknąć, ze to jej kaźmisz do chałupy wracał, ale jej język kołkiem stanął i nie mogła słowa powiedzieć.
A ułan jechał tak majestatycznie, jakoby na łobłoku płynął, a zboza wokoło kłoniały mu się i rozłaziały na boki. A dusę Heleny krzyk rozrywał od środka. To ci to mój kaźmisz, mój ukochany kaźmisz do chałupy wracał. Przejechał ułan koło niej, nawet na nią nie sporzioł. I znowu strach ją oblecioł. Patrzała za niem i nie wiadomo kiedy, tak jakoby ułan rozmeł się w powietrzu. Jesce wtedy nie wiedziała, co to było i locego tak było, ale nie musiała długo cekać, bo Zaro dostała wiadomość, ze jej dzielny ułan na wojence pod. I wtedy serce babci pekło na pół.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.