Jo sie wsi nie wstydzę
Kiedyś stykaliśmy się z nią na każdym kroku. Dla jednych była pasją, innych irytowała, dla innych była rodzinnym domem. Dziś stykamy się z nią coraz rzadziej. Mowa o gwarze świętokrzyskiej. Czy przetrwa? Czy przekażemy ją kolejnym pokoleniom? Od kilku lat próbują ją ocalić od zapomnienia organizatorzy dyktanda gwarowego w Wilkowie. Gromadzą pasjonatów, dla których gwara oznacza pasję i pociąga za sobą kolejne aktywności, stając się stylem życia.
Ano, umyślała sobie, co jakie krajanki uwożę. Na ten cos do izby wchodzę krzesny, co to dwie wsie dali siedzą. Zdrozony jest eście, zaródko bedę co wożyć. Poleciała do łobory. Juśki. Ino jedno jojko nalazła. Co cynić? Usmadzała jaje, resztkę chleba i jaje na ławę postawiała. Dziecka zleciały sie kole ławy i wo hajo. Posilcie sie krzestny, a wy dzieci zapiec. Krzestny nie pies, nie zjesom do i wo. Tedy krzestnemu docna gudło deset. Proszę Państwa, będziemy oceniać, także zapraszamy na kawę, herbatę, ciastka.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.