s02e16 - Ten z Remigiuszem Ryzińskim
Dzisiaj będzie na poważnie, jak to w kryminale. Mechanizm akcji „Hiacynt" z lat 80. XX wieku, to idealne foucaultowskie panoptikum. Akcja inwigilacji i homofobicznego z gruntu „spisu powszechnego” homoseksualnych mężczyzn była skrzętnie zaplanowana i przygotowana na wielką, ogólnopolską skale, a jej skutki, no cóż, wszyscy wiemy gdzie i w jakiej Polsce żyjemy. Za akcję „Hiacynt", nikt nie poniósł do tej pory odpowiedzialności, nikt też za nią nie przeprosił, nikt się nią też tak na prawdę nie zainteresował. Mało tego - akta z akcji, choć tajne i rozsiane po archiwach komend wojewódzkich Policji, wciąż mogą być wykorzystywane, mimo, a może dzięki ich statusowi TAJNE. Na ich odtajnienie musimy jeszcze chwile poczekać, i mówiąc chwile, mam tu na myśli 24 lata minimum. „Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów” od Wydawnictwa Czarne, autorstwa Remigiusza Ryzinskiego, mojego dzisiejszego gościa, to pozycja obowiązkowa dla wszystkich, nie tylko homoseksualnych mężczyzn. To świadectwo naszej queerstorii, świadectwo istnienia świata, którego już nie ma lub odchodzi w ciszy, ale również opowieść o PRL-u i systemie opresji, w którym wrogiem mianuje się Innego, który akurat pasuje władzy aby odwrócić wzrok społeczeństwa w inną stronę. Bo ten Inny jest „Łatwy do identyfikacji, z nazwy oczywisty, groźny w wyobrażeniu, znienawidzony przez dominująca większość i słaby”. Brzmi znajomo? Choć to przerażające - powinno. Drogie osoby, przygotujcie się na wiele pytań, które pozostaną bez odpowiedzi, a tymczasem, nie pozostaje mi nic innego jak życzyć Wam miłego odsłuchu. Więcej info o książce „Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów", a także samą książkę, znajdziesz TUTAJ.
Rodzone w czasach, które ja już zupełnie wiesz, to już wszystko już tam się działo, że tak powiem. Nie, pytam o to dlatego, no bo tak naprawdę... Lata osiemdziesiąte to nie jest jednak tak, że ja jestem tak stary jak Węgiel. Nie pamiętam tego z własnego doświadczenia. Owszem, ja żyłem wtedy, ale to jest trochę jak lula, która mówi, że była w powstaniu i to jest prawda, tyle że jako dziecko. I ja też byłem w latach osiemdziesiątych już, tylko jeszcze dzieckiem, więc po mnie by jeszcze nie przyszli. Ale niektóre rzeczy pamiętam. Pamiętam klocki Lego, pamiętam szminkę, którą mama musiała zdobyć z Niemiec i pokazywała koleżankom. Pamiętam te takie skrzypiące czasy jakiejś takiej...
Tak, no w ogóle, po co dowiedzieć? No to jest właśnie ten poziom absurdu, że myślisz sobie, okej, to jest jakiś, tak jak Lula mówi, to jest kasiopea, że na kasiopeę wystrzelili. Czyli to są jakieś rejestry niewyobrażalnych absurdów. A do tego wszystkiego znajdą się na pewno tacy, którzy powiedzą, a właśnie, że tak. A właśnie, że będę. I to jest cudowne w tym, że naprawdę to się dawało jakoś połączyć. I ta książka nie ma absolutnie charakteru czy jakiejś takiej... Że teraz będziemy stygmatyzować, że ci geje w latach osiemdziesiątych to chodzili po tych kiblach albo spotkali się w tych parkach i w ogóle się przeginali i teraz my, teraz jesteśmy tacy wyemancypowani, chcemy ślubów i trzeba zapomnieć o tej naszej wstydliwej przeszłości, bo byli też tacy, którzy, nie wiem, siedzieli gdzieś po domach i tworzyli wielkie poematy.
One stawały się kanbą różnych książek, twórczości. Czy to było dobre? Oczywiście, że nie. Bez przesady. Każda przemoc jest okropna i trzeba ją potępić. Ale też nie można zapominać, że była ona elementem naszego świata. Tak jak początek HIV AIDS, tak jak sauny. No miejsca, w których nieobecność kobiet, nieobecność osób queerowych, trans, niebinarnych, innych. To wszystko jest wymazywanie, które należy po prostu od Odwrócić. Trzeba zobaczyć, trzeba przyjrzeć się temu. Tak jak Lula właśnie, o której tu już któryś raz wspominamy. A ja jestem na bieżąco, bo niedługo będzie wywiad dla Wysokiego Czasu, który zrobiłem z Lulą i znowu wróciłem. Co ona ma jeszcze do powiedzenia?
Wszystko powiedziała. To jest wspaniała postać. Uwielbiam z nią rozmawiać. Ona jest w każdej mojej książce, oprócz mojego życia, co mi zarzuca. Przecież ja w tym moim życiu też bym miała coś do powiedzenia. To jest fascynująca postać i ona właśnie mnie uczy tego dystansu do siebie, do innych, do tego co się dzieje, ale zauważania też tego prawdziwego okrucieństwa, które naprawdę jest systemowe. Ale samej Lulli w książce, znaczy sama Lulla w akcji Hyacinth nie brała udziału, bo akurat była na wyjeździe. A tak, akurat była na wyjeździe, miała epizod libański, wyjechała, bawiła się, zwiedzała światy, no ale po powrocie już właściwie za chwilę był przełom. Natomiast wracając jeszcze do tego, to był świat, bo to nam gdzieś uciekło, to ważne, żebyśmy zapamiętali, to był świat po stanie wojennym.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Dzisiaj będzie na poważnie, jak to w kryminale. Mechanizm akcji „Hiacynt" z lat 80. XX wieku, to idealne foucaultowskie panoptikum. Akcja inwigilacji i homofobicznego z gruntu „spisu powszechnego” homoseksualnych mężczyzn była skrzętnie zaplanowana i przygotowana na wielką, ogólnopolską skale, a jej skutki, no cóż, wszyscy wiemy gdzie i w jakiej Polsce żyjemy. Za akcję „Hiacynt", nikt nie poniósł do tej pory odpowiedzialności, nikt też za nią nie przeprosił, nikt się nią też tak na prawdę nie zainteresował. Mało tego - akta z akcji, choć tajne i rozsiane po archiwach komend wojewódzkich Policji, wciąż mogą być wykorzystywane, mimo, a może dzięki ich statusowi TAJNE. Na ich odtajnienie musimy jeszcze chwile poczekać, i mówiąc chwile, mam tu na myśli 24 lata minimum. „Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów” od Wydawnictwa Czarne, autorstwa Remigiusza Ryzinskiego, mojego dzisiejszego gościa, to pozycja obowiązkowa dla wszystkich, nie tylko homoseksualnych mężczyzn. To świadectwo naszej queerstorii, świadectwo istnienia świata, którego już nie ma lub odchodzi w ciszy, ale również opowieść o PRL-u i systemie opresji, w którym wrogiem mianuje się Innego, który akurat pasuje władzy aby odwrócić wzrok społeczeństwa w inną stronę. Bo ten Inny jest „Łatwy do identyfikacji, z nazwy oczywisty, groźny w wyobrażeniu, znienawidzony przez dominująca większość i słaby”. Brzmi znajomo? Choć to przerażające - powinno. Drogie osoby, przygotujcie się na wiele pytań, które pozostaną bez odpowiedzi, a tymczasem, nie pozostaje mi nic innego jak życzyć Wam miłego odsłuchu.
Więcej info o książce „Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów", a także samą książkę, znajdziesz TUTAJ.