s02e16 - Ten z Remigiuszem Ryzińskim
Dzisiaj będzie na poważnie, jak to w kryminale. Mechanizm akcji „Hiacynt" z lat 80. XX wieku, to idealne foucaultowskie panoptikum. Akcja inwigilacji i homofobicznego z gruntu „spisu powszechnego” homoseksualnych mężczyzn była skrzętnie zaplanowana i przygotowana na wielką, ogólnopolską skale, a jej skutki, no cóż, wszyscy wiemy gdzie i w jakiej Polsce żyjemy. Za akcję „Hiacynt", nikt nie poniósł do tej pory odpowiedzialności, nikt też za nią nie przeprosił, nikt się nią też tak na prawdę nie zainteresował. Mało tego - akta z akcji, choć tajne i rozsiane po archiwach komend wojewódzkich Policji, wciąż mogą być wykorzystywane, mimo, a może dzięki ich statusowi TAJNE. Na ich odtajnienie musimy jeszcze chwile poczekać, i mówiąc chwile, mam tu na myśli 24 lata minimum. „Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów” od Wydawnictwa Czarne, autorstwa Remigiusza Ryzinskiego, mojego dzisiejszego gościa, to pozycja obowiązkowa dla wszystkich, nie tylko homoseksualnych mężczyzn. To świadectwo naszej queerstorii, świadectwo istnienia świata, którego już nie ma lub odchodzi w ciszy, ale również opowieść o PRL-u i systemie opresji, w którym wrogiem mianuje się Innego, który akurat pasuje władzy aby odwrócić wzrok społeczeństwa w inną stronę. Bo ten Inny jest „Łatwy do identyfikacji, z nazwy oczywisty, groźny w wyobrażeniu, znienawidzony przez dominująca większość i słaby”. Brzmi znajomo? Choć to przerażające - powinno. Drogie osoby, przygotujcie się na wiele pytań, które pozostaną bez odpowiedzi, a tymczasem, nie pozostaje mi nic innego jak życzyć Wam miłego odsłuchu. Więcej info o książce „Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów", a także samą książkę, znajdziesz TUTAJ.
Tak, bo to jest czwarta, czyli dwie wyszły. Wcześniej pierwsza Foucault wyszła w dowodach na istnienie i dwie przed tym, a tak naprawdę ten Hyacinth się kręcił. Właściwie w momencie, gdy zacząłem pracować nad Foucault, to właściwie to było już Niemalże pewne, że będę musiał się tym zająć. No właśnie, bo te tematy się przeplatają na max. Wszystko się działo mniej więcej w tym samym czasie. Czas trochę się przesunął, ale metoda jest ta sama. Trochę się zmienił obiekt nienawiści i nagonki, bo w czasach Foucault to byli artyści, to byli filozofowie, ci, którzy wyjeżdżali, którzy mieli dostęp do ambasad, którzy mieli trochę pieniędzy i możliwości. A w czasach Jacenta to był zwykły człowiek, zwykły facet z fabryki, z zakładu, ze sklepu mięsnego.
...schematycznych, naznaczających jakąś konkretną osobę lub partię zabiegów, ponieważ po pierwsze wydaje mi się, że ludzie mają świetną intuicję i doskonale dostrzegają, o czym my tu mówimy, a po drugie, że po prostu taki charakter ma władza. I Foucault, który pisał o tym nadzorować i karać, No po prostu się nie mylił, ale też Bourdieu, o którym wspominałem w książce, inni francuscy filozofowie, socjologowie, antropolodzy, którzy dostrzegają charakter, taką skłonność człowieka do jakiegoś takiego sporu kulturowego, sporu między tym, co jest uciśnione i tym, co ciśnie, co ma władzę i tę kontrolę właśnie polegającą przede wszystkim na W zaangażowaniu i przycinaniu elementów najbardziej istotnych, intymności człowieka, miłości, seksu, ciała, wolności, tego wszystkiego co tworzy tożsamość człowieka wolnego i świadomego siebie.
Po co mi to było? Ja tego nie wiem. Kiedyś pamiętam, jak pisałem Foucault i ktoś do mnie się zgłosił, że ja miałem w tych sygnaturach, które są w książce, wypisane jakieś tam, że Roosevelt czy jakiś inny prezydent miał być, jeśli się mylę teraz, to przepraszam, już nie pamiętam naprawdę, któryś z prezydentów amerykańskich miał być w tym czasie w Warszawie. Wypisałem tę sygnaturę, myśląc sobie, hmm, może to jakieś służby zainteresowało, może ten Foucault coś gdzieś. Oczywiście nic tam nie było. Tak się buduje tę historię. Może ktoś ma inną metodę, ja mam taką. Czytam po prostu wszystko hurtowo, przeglądam i na przykład gdybym wcześniej trafił na coś takiego być, może pojawiłoby się jakieś zdanie mówiące o tym, że Kościół również miał pomysł na to, w jaki sposób, powiedzmy, edukować seksualnie społeczeństwo i że oczywiście homoseksualizm w ogóle, czy jakakolwiek alternatywna wobec heteronormy opcja była oczywiście potępiana.
To jest duży odbiór. Wiele osób chce coś na ten temat powiedzieć. Czasem jest tak, że ten odbiór, pamiętam jakąś taką, gdzieś tam mi mignęło, bo jak ktoś mnie oznacza, to widzę, że Książka jest wznowieniem książki, na podstawie której powstał film. Ja nie mogę na to wszystko reagować. Poza tym ja już oczywiście siedzę w innym temacie, bo to jest proces i to naprawdę tak wygląda. Ale jestem za to wdzięczny. Bardzo wszystkim dziękuję, że zechcą, czy chcieli sięgnąć po tę książkę. Ona jest dla mnie ważna. Była na pewno najtrudniejsza. Jak porównał sobie Foucault i Hyacynta, to są po prostu lata świetne i inne zupełnie światy.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Dzisiaj będzie na poważnie, jak to w kryminale. Mechanizm akcji „Hiacynt" z lat 80. XX wieku, to idealne foucaultowskie panoptikum. Akcja inwigilacji i homofobicznego z gruntu „spisu powszechnego” homoseksualnych mężczyzn była skrzętnie zaplanowana i przygotowana na wielką, ogólnopolską skale, a jej skutki, no cóż, wszyscy wiemy gdzie i w jakiej Polsce żyjemy. Za akcję „Hiacynt", nikt nie poniósł do tej pory odpowiedzialności, nikt też za nią nie przeprosił, nikt się nią też tak na prawdę nie zainteresował. Mało tego - akta z akcji, choć tajne i rozsiane po archiwach komend wojewódzkich Policji, wciąż mogą być wykorzystywane, mimo, a może dzięki ich statusowi TAJNE. Na ich odtajnienie musimy jeszcze chwile poczekać, i mówiąc chwile, mam tu na myśli 24 lata minimum. „Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów” od Wydawnictwa Czarne, autorstwa Remigiusza Ryzinskiego, mojego dzisiejszego gościa, to pozycja obowiązkowa dla wszystkich, nie tylko homoseksualnych mężczyzn. To świadectwo naszej queerstorii, świadectwo istnienia świata, którego już nie ma lub odchodzi w ciszy, ale również opowieść o PRL-u i systemie opresji, w którym wrogiem mianuje się Innego, który akurat pasuje władzy aby odwrócić wzrok społeczeństwa w inną stronę. Bo ten Inny jest „Łatwy do identyfikacji, z nazwy oczywisty, groźny w wyobrażeniu, znienawidzony przez dominująca większość i słaby”. Brzmi znajomo? Choć to przerażające - powinno. Drogie osoby, przygotujcie się na wiele pytań, które pozostaną bez odpowiedzi, a tymczasem, nie pozostaje mi nic innego jak życzyć Wam miłego odsłuchu.
Więcej info o książce „Hiacynt. PRL wobec homoseksualistów", a także samą książkę, znajdziesz TUTAJ.