Traumy dzieciństwa. „W każdym tkwi siła, by zaleczyć rany”

No tutaj troszeczkę myślę, że winę ponosi Zygmunt Freud i psychoanaliza. A więc człowiek, który z jednej strony stworzył pierwszą szkołę psychoterapeutyczną i dlatego też to miejsce Freuda w historii psychoterapii i psychologii jest tak duże cały czas, no a z drugiej strony poprzez to, że był pierwszy i był bardzo medialny i był bardzo popularny, to mocno naznaczył dalszy rozwój psychoterapii i psychologii w skali globalnej. I niestety wcale to nie jest czymś aż tak pozytywnym. Staram się być bardzo dyplomatyczny, bo jestem rzeczywiście, gdy chodzi o Freuda, zdecydowanym sceptykiem. Ale nawet w swojej książce Jeffrey Lieberman, jest taka książka Jeffrey'a Liebermana, on był prezesem amerykańskiego towarzystwa psychiatrycznego i napisał znakomitą książkę Czarna owca medycyny.

Nieopowiedziana historia psychiatrii. Miałem zaszczyt być jej redaktorem tutaj polskim, merytorycznym i w tej książce Jeffrey Lieberman znakomicie pisze o czymś, co sam nazwał zaczadzeniem amerykańskiej psychologii i psychiatrii na wiele dekad przez psychoanalizę. Do tego stopnia, że wszelkie poglądy, które są odstępstwem, czy które były odstępstwem od myślenia psychoanalitycznego, nie były poglądami akceptowalnymi, a ludzie, którzy je reprezentowali, Nie byli ludźmi dobrze widzianymi na uniwersytetach czy w poważnych ośrodkach badawczych. Zatem taka popularna narracja albo to, że dużo mówi się o traumach i o poszukiwaniu tych źródeł, źródeł tych traum w dzieciństwie, jest w dużej mierze też zafundowana przez psychoanalizę, zwłaszcza, że pokłosiem psychoanalizy było dość upiorne zjawisko w Stanach Zjednoczonych w drugiej połowie XX wieku, jakim to zjawiskiem był ruch na rzecz odzyskanej pamięci.