wszyscy bywamy pingwinkami idącymi w stronę gór

Jeśli my damy się takiemu samoporzuceniu, jeśli za bardzo wsiąkniemy w tę próbę takiego apizmentu społecznego, jeśli trochę za bardzo się pogodzimy z tym, żeby odcinać jakieś kawałki siebie, żeby zachować społeczny spokój, żeby na pewno dostać w szkole pochwałę, żeby na pewno, nie wiem, rodzice się do nas nie przywalili, żeby na pewno każdy nas rozumiał, bo to jest, by the way, ogromny element samoporzucenia, To jest to, że mamy jako ludzie bardzo dużą potrzebę zachowywania się tak, albo przynajmniej wyjaśniania naszych zachowań tak, żeby społecznie było takie, a no tak, to rozsądna dobra rzecz. Oczywiście każdy ma jakąś opinię na nasz temat. Jeśli zrobimy coś, co jest społecznie rzadkie albo trudne do zaakceptowania, ludzie będą...

I tych samoodrzuceń, samoporzuceń chciałem powiedzieć, self-abandonmentów jest ogrom. Jest naprawdę bardzo dużo, wiele różnych sosów. I każdy się może zmagać z innym. Ja się zmagam z jednym. Ty, osoba słuchająca, możesz się zmagać sobie z jakimś innym, rybamistym. Mało mnie to angażuje, bo nie jestem w stanie odpowiedzieć na potrzeby Kogokolwiek tak naprawdę poza sobą, więc po prostu staram się mówić w miarę, w miarę o sobie, o swoich emocjach w taki sposób, że może kogoś to zainspiruje, ale nie znam Cię w ogóle, osoba słuchająca, więc musisz się odnieść do własnych doświadczeń, takie jakie masz. Moje samoporzucenie bardzo mocno jest związane z wyjaśnianiem się innym ludziom. Moje samoporzucenie jest bardzo mocno wyjaśniane z tym, że ja chciałem by