Prawdziwe Historie. Patryk

Za dwa tygodnie znów poszedłem do kościoła. I tak naprawdę to był taki kolejny przełomowy moment, kiedy bliskość z Bogiem dała mi Oczucie wyższej wartości? Jakiś jaśniejszy umysł? Ciężko to wytłumaczyć, aczkolwiek ja tutaj nic nie muszę sobie tłumaczyć, tak? Po prostu tak było. Zacząłem bardziej trzeźwo myśleć, tak? Zaczęła mi się terapia DDA dopiero wtedy mniej więcej. Wtedy zaczynała mi się terapia DDA, ale jeszcze nie byłem uzależniony, bo przecież terapeutka mnie wypytywała o alkohol. Ja mówiłem, że sporadycznie, że teraz to już w ogóle nie piję przecież. Kiedyś piłeś? No tak piłem, ale tak jak kin, nie za dużo.

Ja jeszcze wspomnę, że ja byłem badany pod względem też alkoholizmu kilka razy, bo kilka razy byłem u psychologa w związku z tą moją nerwowością, bo ja bardzo impulsywny chłopak jestem. I tak ładnie wszystko ubierałem, że zatem psycholog nie dopatrzył się choroby alkoholowej. No tak, normalnie, rzadko, ale to dlatego i wyłącznie, że ja nigdy nie byłem szczery. Kompletnie nie byłem szczery. Tutaj zacajałem, tu inaczej powiedziałem, tutaj bokiem popłynąłem, więc tak naprawdę to chyba było w tą stronę to wszystko tak szło. Ta terapia też mi uzmysłowiła to, że ona nie działa tak coś bardzo, bo... Bo nic się nie zmieniało.

A on na przekór mówił, ale czy ty masz, Patryk, problem z alkoholem? To ja pamiętam to wtedy jeszcze już doskoro. Alkoholik, którym piłem, mówi się, pyta mnie, a ja nie zrozumiałem kompletnie o co mu chodzi. Czy masz problem z alkoholem? Tak się mnie pyta. No to przecież nie mam. Przecież on jest alkoholikiem, to on wie doskonale czy mam, czy nie mam. Tak sobie wtedy jeszcze przez ten cukroczny tłumaczyłem, ale zadzwoniłem, poprosiłem, porozmawiałem o swoich takich przemyśleniach, a on mówił, masz tutaj książkę, przeczytaj ją. A ja mówię, a co to jest? A wielka księga, nie? To był taki wczoraj, listopada, grudnia tego 23 roku, gdzie to już było chyba dziesięć, dziewięć miesięcy już abstynencji, bo nie trzeźwienia, broń Boże, i zacząłem czytać tę książkę.

Początkowo, jak zacząłem czytać tę książkę, to jeszcze bardziej mnie utrwalało w tym, że wspólnota anonimów alkoholików i alkoholistów to nie jest to, co na pewno nie ja. Bo tam właśnie się pojawiały, pomimo tego, że chodziłem do kościoła, jakieś siły wyższe, że Bóg, że wiara, że nie rozumieją z tego kompletnie. Ale dochodząc mniej więcej w połowie do rozdziałów dotyczących opowieści alkoholików, To w każdej opowieści zacząłem widzieć siebie. Cząstkę, nie mówię, że całą opowieść, ale każda opowieść tych ludzi, którzy mówili o swojej drodze. Tu jestem ja, tu jestem ja, tu jestem ja, tu jestem ja.