Poza granicami ciała

Będziemy więc myśleć o cielesności nie jako stabilnej formie, lecz procesie stawania się. W tym procesie stawania się ciało nosi potencjał zrobienia czegoś nieprzewidywalnego i nieznanego nam wcześniej. To nowomaterialistyczne, nowe przynajmniej dla kultury zachodniej i posthumanistyczne spojrzenie na ciało nie chce ciała schwytać czy skategoryzować. Jak już mówić o ciele z perspektywy posthumanizmu i nowego materializmu, trudno tu pominąć feminizm materialny, znany także korporalnym. W sumie to wszystkie współczesne badaczki, do których dzisiaj nawiążemy, jak Stacy Alaimo, Nancy Tuana, Astrid Neimanis czy Donna Haraway, tworzą właśnie w tym nurcie feminizmu.

Koniec cytatu. I co w feminizmie materialnym jest również ekscytujące, to to, że otwiera się na relacyjność, relacyjność ciała ludzkiego z ciałami pozaludzkimi, I właśnie na tym skupimy się konkretnie dzisiaj, przedstawiając nasze ulubione teoretyczki Stacy Alaimo, Nancy Tuwane, Astrid, Neimanis i Donna Haraway. Zaczniemy od mojego intelektualnego crusha, czyli Stacy Alaimo. Mogłabym opowiadać o jej książkach i artykułach godzinami, ale mamy jeszcze inne rzeczy do obgadania, więc tym razem skupię się jedynie na zaproponowanym przez nią pojęciu transkorporealności, czyli realności cielesnej porowatości ciała ludzkiego jako miejsca tranzytu.

Ja myślę też, że to jest takie bardzo ciekawe, otwarte pytanie, czy rzeczywiście poprzez zatarcie granic naturalnego i sztucznego, czy syntetycznego, możemy w pewnym sensie skierować się bliżej tego, co więcej niż ludzkie. Bo to cyborgowe rozstrojenie pojęcia człowieka może rzeczywiście zbliżyć go do różnorakiej materii. A z drugiej strony może też jeszcze bardziej go umocnić w hegemonii, wyalinować go od tak zwanej natury lub też umocnić jednego człowieka nad innym. Więc to pytanie trochę zawieszam w powietrzu. I może dobrym tropem, do którego możemy teraz przejść, szukając tych więcej niż ludzkich sojuszy oraz uwikłań jest właśnie woda. Jedna z najbardziej ekscytujących teorii na temat ciała, z którymi miałam okazję zapoznać się w ostatnim czasie, mimo że książka jest praktycznie już w obiegu od sześciu lat, no ale do mnie trafiła niedawno i mam tutaj na myśli Bodies of Water, Astrid i Neimanis.

Neimanis zaprasza nas w niej do tego, byśmy wyobraziły sobie na nowo naszą cielesność, patrząc na nią przez pryzmat jej wodnej kompozycji. No i zapodam tutaj znany wszystkim kliszeń, czyli to, że około 2 trzeciej naszych ciał to woda. Więc praktycznie jak tu myśleć o cielesności bez wzięcia pod uwagę ich płynności. I teoretyczka pisze o tym, że jako wodne ciała mamy tendencję do wyciekania, przelewania, zlewania się z innymi ciałami. I to, co wydaje się znacznie bardziej interesujące niż np. tworzenie nowych definicji ciała, To pytanie o to, co ta woda robi, skąd ona jest, gdzie przepływa i co to może znaczyć dla nas.