Poradnik językowy - ciąg dalszy. Językowo o herbacie

Ale nie do końca, bo z każdej powieki wyrósł krzew. No i ten święty mąż popróbował liści z tego krzewu, poczuł po popróbowaniu, że odtąd będzie mógł zapanować nad ogarniającą go sennością. Uwielbiam takie legendy, naprawdę. Od tego czasu sekta Zen, tak pisze kopaliński sekta Zen, której ów święty mąż był założycielem, upamiętnia ten cud ceremonią herbacianą. W rzeczywistości Chińczycy zaczęli pijać herbatę dopiero około V wieku, czyli no trochę później niż te prapoczątki odnoszące się do sprowadzenia herbaty z Indii do Chin, ale i tak, i tak pijają ją już dość długo.

Herbatniczka albo herbatnica, czyli puszka do herbaty. Mieliśmy jeszcze wiele innych słów powiązanych z herbatą, słów, które do dziś nie przetrwały. Na przykład herbaciarz czy herbaciarka. Herbaciarz i herbaciarka to były nazwy miłośników herbaty. Człowiek albo mężczyzna to herbaciarz, kobieta herbaciarka. Dzisiaj jeszcze herbaciarzem, czasem jeszcze tego miłośnika się nazywa, ale herbaciarka zaczęła oznaczać już coś innego. Drewniane pudełko z przegrodami na herbatę, taką herbatę w torebkach, herbatę pakowaną. Nie wszyscy tak to pudełko nazywają, ale czasami ta nazwa się pojawia. No, dziś herbaciarnią nazywamy lokal, który serwuje różne rodzaje herbaty. Tak.