Poradnik językowy - ciąg dalszy. Językowo o herbacie
Rozmowy Małgorzaty Tułowieckiej i dr Agaty Hąci o języku polskim. Rozwiązujemy zagadki językowe, rozwiewamy wątpliwości słuchaczy, objaśniamy, jak się mówi i pisze poprawnie i dlaczego właśnie tak. Zastanawiamy się nad tym, skąd się biorą słowa, jak się zmienia polszczyzna i czy należy się tym niepokoić, czy wręcz przeciwnie. Tym razem językowo o herbacie.
Nierzadko można... Z herbatnikami. Można tak, można wypić herbatę z herbatnikami, tak. No, ale to już mówiłyśmy, że herbatnik odnosi się przede wszystkim do twardego, kruchego ciastka, najczęściej prostokątnego kształtu, które niekoniecznie chrupiemy przy herbacie. Dawniej nazywano tak różnorodne, drobne, kruche ciasteczka serwowane wyłącznie do herbaty i stąd ich nazwa. Mówiłyśmy, że herbatnik to kiedyś czajnik, ale uwaga! W połowie XIX wieku herbatnik oznaczał też miłośnika herbaty. A profesor Jerzy Bralczyk także w jednej ze swoich książek napisał, że herbatnikiem
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróż do pochodzenia herbaty, od jej wyhodowania w Indiach do hodowania chińskimi cesarzami.
Opowieść o świętem mążu, który zasnął i z powieki wyrósł krzew herbacyjny.
Historia herbaty w Polsce, od jej użycia jako lekarstwa do popularności pod wojskami rosyjskimi.
Etymologia nazwy herbaty, jej pochodzenie z języka chińskiego i użycie w różnych językach.
Historia słów herbatnik i herbatniczka, ich znaczenia i użycie w różnych kontekstach.
Herbatnicy jako nazwa dla miłośników herbaty i pojęcie czaja jako mocnej herbaty.
Opis różnych rodzajów herbaty, od czarnej i zielonej do herbaty ziołowej.
Podsumowanie herbaty jako nazwy i przyjęcia, a także koniec rozmowy.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.