Obcy

Ale z drugiej strony, też sięgając do naszej literatury, mamy też bardzo mocną figurę postaci, dla której szaleństwo jest karą za życie, prawda? Wyspiański bardzo lubował się w tej figurze, chociażby Bolesław Śmiały. Kilkakrotnie u niego kończy z chorobą psychiczną w zasadzie. A więc czy ten motyw, no to już jest właśnie ten negatywny aspekt owego szaleństwa, o którym pani mówi. Czy tutaj dostrzega, czy we wprowadzaniu tego motywu dostrzega pani jakiś realny, że się tak wyrażę, realne odbicie społecznego postrzegania właśnie szaleństwa? Może bardziej realne niż to wysublimowane, pozytywne szaleństwo z literatury romantycznej?

Tak na teraz oczywiście, to jest taka hipoteza robocza, jednak trzymała się tego, że to ma wpływ na nasze postrzeganie siebie. Ta kwestia związana z jednak dość szalackim podejściem do kwestii szaleństwa. Ale jeszcze nie wiem, czy to dobrze, czy to źle i jak to dalej będzie i czy wszyscy by się zgodzili. Z pewnością moje widzenie jest bardzo skoncentrowane na tym, co szalone. Dość przypomnieć to hasło Instytutu Adama Mickiewicza sprzed lat. Don't worry, we are from Poland. Don't panic, we are from Poland. To jest właśnie to, o czym pani mówi, że jednak jesteśmy w jakiś sposób szaleni. Z jednej strony, ale ja przypominam, że zarówno romantycy, jak i Wyspiański bardzo szanowali Szekspira i szaleństwo króla Lira czy Macbetha.