Sifu jak wino - PKG63

Teraz taką zrobię dygresję, że akurat jeśli chodzi o Park Chan-wooka, on zrobił taką trylogię zemsty generalnie filmową, z którą warto się zapoznać, jeżeli ktoś lubi takie filmy sensacyjno-komediowo, no nie wiem, takie coś znowu eklektyczne, trochę jak Bo ja bym nie używał takiej formuły, że to jest azjatycki czy koreański Tarantino. Moim zdaniem to nie jest. On ma bardzo wyraźnie zarysowany, bardzo wyraźny swój indywidualny styl. I też tematyka tych filmów jest zupełnie inna niż tematyka filmów Tarantino. Tarantino w którymś momencie swojej twórczości, on od początku oczywiście gdzieś tam bardzo mocno romansował z

Sifu jak wino? Polska Kronika Gier. Moim zdaniem ta gra tworzy też warstwę wizualną jakby zupełnie swoją indywidualną, w zupełnie swój indywidualny sposób. Ta gra kolorami na przykład to jest też znowu coś charakterystycznego wyciągniętego z Killbilla, z tej słynnej scenie w tej restauracji japońskiej, jak oni się tam wszyscy nawalają, to tam Robert Richardson, jeden z największych operatorów amerykańskich, jeśli chodzi o O zdjęciach takich operatorów, który moim zdaniem też przede wszystkim w latach 90-tych, zanim nawiązał współpracę z Tarantino, bo warto powiedzieć, że to jest operator, który był etatowym operatorem Olivera Stone'a, takiego wiecie, amerykańskiego sumienia, amerykańskiego narodu, takiego reżysera, który podejmował takie ważne tematy z punktu widzenia kultury amerykańskiej.

Sifu jak wino. Na mój gust brakowało tego drugiego dna zawsze. I Tarantino też tego brakowało. Tarantino robił filmy krotochwilne, ale przynajmniej one były mistrzowskie warsztatowo i mistrzowskie, że tak powiem, koncepcyjnie. Nawet jak sobie te filmy spojrzymy, to nie jest robienie filmu na zasadzie ok, dobra, podpatrzyłem Noc Żywych Trupów i teraz zrobię Noc Żywych Trupów tylko na serio. Polska Kronika Gier.