Sifu jak wino - PKG63

No i tam jest taka scena, jak ten nasz bohater, ten nasz Sifu wchodzi sobie do takiego korytarza i wtedy kamera jakby porusza się całkowicie z boku. I to jest po prostu zapożyczone jeden do jednego z Oldboya, a przynajmniej takie jest pierwsze wrażenie, bo potem jak sobie odpalicie tą scenę z Oldboya, to ta scena w Oldboyu jest dużo bardziej, jakby to powiedzieć, taką walką trochę o życie, bo tam jest naprawdę mnóstwo przeciwników, których ten główny bohater Oldboya, zresztą znakomitego filmu polecam, tylko mówię tu o Oldboyu oryginalnym, koreańskim Park Chan-wooka, a nie później, wiem, że była później wersja amerykańska zrobiona, Polska Kronika Gier.

Teraz taką zrobię dygresję, że akurat jeśli chodzi o Park Chan-wooka, on zrobił taką trylogię zemsty generalnie filmową, z którą warto się zapoznać, jeżeli ktoś lubi takie filmy sensacyjno-komediowo, no nie wiem, takie coś znowu eklektyczne, trochę jak Bo ja bym nie używał takiej formuły, że to jest azjatycki czy koreański Tarantino. Moim zdaniem to nie jest. On ma bardzo wyraźnie zarysowany, bardzo wyraźny swój indywidualny styl. I też tematyka tych filmów jest zupełnie inna niż tematyka filmów Tarantino. Tarantino w którymś momencie swojej twórczości, on od początku oczywiście gdzieś tam bardzo mocno romansował z

Z takim kinem pulpowym, no wiadomo pulp fiction, czy z literaturą pulpową tak naprawdę. Taką właśnie za parę centów książeczki takie jak kiedyś były o kowbojach, później były właśnie o jakichś gangsterach itd. Taką niekoniecznie zbyt wysokich lotów. No i później właśnie poszedł stricte w stronę takiego pastiszu i takiej zabawy konwencjami, stylami, podpatrywania różnych rzeczy właśnie z kina jakiegoś klasy B, przetrawiania tego w swój jakby indywidualny i wyjątkowy sposób. Natomiast Park Chan-wook jest moim zdaniem reżyserem troszeczkę jednak innym i też tematycznie wydaje mi się, że troszeczkę bardziej może serio bym powiedział, chociaż Oldboy to jest może najlepszym przykładem.

Umieszczenie tej sekwencji w muzeum, jak tam pada jakiś taki, to właściwie nie jest deszcz na samym górę jak się wchodzi, gdzie jest tylko oświetlone w tych strugach deszczu ten jakiś taki, powiedzmy, ring tak to nazwijmy, w którym oni walczą, a potem przekradanie się przez jakieś takie lokacje całe czerwone, całe błękitne, pomarańczowe. W określonych tych kolorach jakby specyficznych. Do tego w ogóle, jak się przedzieramy przez to muzeum, to to muzeum ma taki charakter, wiecie, to jest takie nowoczesne, to jest muzeum of modern art. To nie jest jakieś tam byle jakie muzeum, nie? To jest takie nowoczesne muzeum sztuki współczesnej. W związku z tym tam jest zabawa formą, tam jest zabawa kontekstem, konwencją.

To są takie rzeczy dostarczające bardzo ciekawych doznań estetycznych, ale właśnie takich wychodzących dużo bardziej ponad grę o mordobiciu. To nie jest Tekken, nie ujmując nic Tekkenowi czy Street Fighterowi. Ale tak jak bym powiedział, to są Street Fighter czy Tekken, to są po prostu, wiecie, to tak jak filmy, nie wiem, John Wick albo filmy z tym, z Jackie Chan. One są fajne, łatwe, proste i przyjemne i tak dalej, i się super gra. I też ten gameplay jest świetny. Jackie Chan, wiecie, to jest też choreografia i tak dalej. Do tych scen walki nikt tego jakby nie odejmuje. Ale tam jest jeszcze ta warstwa taka, powiedziałbym,