Sifu jak wino - PKG63

Sifu jak wino? Polska Kronika Gier. Moim zdaniem ta gra tworzy też warstwę wizualną jakby zupełnie swoją indywidualną, w zupełnie swój indywidualny sposób. Ta gra kolorami na przykład to jest też znowu coś charakterystycznego wyciągniętego z Killbilla, z tej słynnej scenie w tej restauracji japońskiej, jak oni się tam wszyscy nawalają, to tam Robert Richardson, jeden z największych operatorów amerykańskich, jeśli chodzi o O zdjęciach takich operatorów, który moim zdaniem też przede wszystkim w latach 90-tych, zanim nawiązał współpracę z Tarantino, bo warto powiedzieć, że to jest operator, który był etatowym operatorem Olivera Stone'a, takiego wiecie, amerykańskiego sumienia, amerykańskiego narodu, takiego reżysera, który podejmował takie ważne tematy z punktu widzenia kultury amerykańskiej.

No i takim opus magnum Roberta Richardsona, takim pierwszym filmem. Wiadomo, że Richardson robił zdjęcia I do Plutonu, i do The Doors. I one były wszystkie świetne, ale sam przeszedł siebie w tym znakomitym filmie Urodzenie Mordercy, który zresztą w ogóle jest, wiecie, to są lata 90., bodajże 94. rok, o ile dobrze pamiętam, i to jest film, który jest opowiedziany z wykorzystaniem różnych technik montażowych, ale to nie są jeszcze czasy, gdzie ten cyfrowy montaż i Polska Kronika Gier

Nie byłem nigdy wielkim fanem Killbilla, poza zdjęciami Richardsona, który w tym filmie rzeczywiście mógł się wyżyć artystycznie. Ale wracając do Killbilla, co chciałem powiedzieć, w tym filmie... W tej scenie w restauracji też tam jest dużo takiej zabawy światłem i kolorami. Zdjęcia są albo czarno-białe, albo kolorowe, albo są sfotografowane w konkretnej palecie kolorystycznej, niebieskiej, czerwonej itd. Sifu jak wino.