Odcinek 92: RODZINY empatyczne - o.Mietek Łusiak, Krzysztof Golba

Ale na pewno bezwarunkowa? Ja tak doświadczyłem. I tak, ja tak doświadczyłem w tych swoich miejscach, w których byłem w kościele. I łączenie ludzi, różnych kultur, różnych odmian, różnych charakterów ognia i wody. Czyli kościół ideowy, a nie strukturalny, odbywa się bardziej w rzeczywistości wspólnot, zaraz może dobrze jakbyśmy sobie dodefiniowali co to znaczy, niż w rzeczywistości Takiego strukturalnego chodzenia do Kościoła, że w całej Polsce w niedzielę o 10 są msze. Tak i to jest, ja się zgadzam z tym spostrzeżeniem, bo to dużo ludzi dokładnie tak odbiera Eucharystię i to jest bardzo smutne. Dla mnie to jest bardzo smutne, bo to właśnie Eucharystia powinna być świętowaniem jedności.

Jesteśmy przy jednym stole. Każdy może wejść, drzwi są otwarte. I każdy, kto wchodzi, jest zaproszony do wspólnoty. Natomiast atmosfera, która tam jest, często odbiega właśnie od tego, czego byśmy oczekiwali, szukając bliskości, akceptacji, miłości, zgody. Pojednania i tak dalej. My kładziemy duży akcent na to, żeby ładnie był przystrojony ołtarz, żeby w ogóle liturgia przebiegała ładnie, żeby tam świece odpowiednio świeciły się i tak dalej. Ministranci, żeby się odpowiednio poruszali, ksiądz też, żeby ornat był ładny, a tymczasem ważniejsze w Eucharystii, nie mówię, że to nie jest ważne, bo to estetyka, wszyscy dbamy i chcemy dbać o estetykę, to jest naturalne, ale

Ta narracja, która tam była, może celebrowanie Eucharystii, a może też zwyczajnie jakość kazania, co tam było, powodowało, że oni tam szli. I to już było krytykowane. Nie, że człowiek nie chodzi na Eucharystię, tylko że sobie wybiera z Kościół. Czyli nie chodzi na mszę do swojej parafii, do swojego kościoła. Tylko idzie tam, gdzie jest lepsza jakaś. Trudno się dziwić takiemu wyborowi. Ale ty mówisz dalej jeszcze, że to idea... Istota Kościoła to nie jest w chodzeniu na msze, tylko się zastanawiam... Tak, no bo teraz zadajmy sobie pytanie, co stało za tą krytyką tego churchingu. Czy czasem, mówimy, nie wiem, bo to każdego, kto krytykuje ten churching, można by zapytać i pewnie by dał inną odpowiedź, ale myślę, że wielu odpowiedziałoby, że

Gdzie to przeżywasz? W rodzinach empatycznych. No i w jaki sposób? W jaki sposób? Dlaczego ja o to pytam? No bo jak zeszliśmy tak szybko do tego, co jest rdzeniem, nie? No to od razu się... I trochę to jest w opozycji takiej, że chodzenie na mszę świętą to nie jest klucz, chociaż teologiem, że to jest serce Kościoła, że Kościół wyrasta z Ewangelii, z Eucharystii do niej dąży. Ale zostawmy to na boku na razie. Jest źródłem i szczytem chrześcijańskiego życia, Eucharystia. Otóż to. Więc się trochę zastanawiam, jaką wy macie metodę na to? Jaką metodę, żeby być przy tym, co nazywasz takim rdzennym kościołem naprawdę.

Z Kościołem rozumianym jako wspólnota ta osoba z racji tego grzechu ciężkiego nie może przystępować do komunii. Ale czy to się nie zrobił trochę taki sakrament nagrody? No myślę, że... Dlatego pytasz, bo masz takie doświadczenie. No niestety tak faktycznie się stało. Ja bym jeszcze mógł dopowiedzieć, bo słyszałem taką teorię, że w ogóle nie należy łączyć. Może nie, że nie należy, ale że połączenie myślenia Eucharystii Komunii Świętej z spowiedzią to powoduje właśnie takie jestem w porządku, osobą mogę przystępować do Komunii Świętej.

Rozumiem, że to jakby przy tym jest. Stąd słyszałem taką też tezę, że należałoby to w ogóle rozdzielić jako dwie różne rzeczywistości. To niesie ze sobą pewien taki problem, Przystępowanie do Komunii Świętej będąc w obciążeniu jakiegoś grzechu, jeśli to jest dobre słowo obciążenie, a jednocześnie papież Franciszek mówi właśnie, że Eucharystia to nie jest nagroda tylko wzmocnienie. Tak, na pewno nie jest nagrodą. Na pewno ja jestem o tym święcie przekonany, że zamysł Pana Jezusa nie był taki, żeby Komunia Święta była nagrodą. Judasz na ostatniej wieczerzy dostał też Komunię Świętą. Przynajmniej tak wynika z opisu ewangelicznego.