Odcinek 92: RODZINY empatyczne - o.Mietek Łusiak, Krzysztof Golba

No i co praktycznie? Najpierw sobie musisz okazać empatię. Czyli? Dwa tysiące lat to jest stanowczo za mało, żeby ludzkość jako całość, żeby dojrzało do tych rozwiązań, do tych sposobów postępowania, które proponuje Pan Jezus. Ktoś jest w grzechu ciężkim, śmiertelnym. Ma przystęp do Ojca. To jak to jest z tym grzechem? No ma przystęp. Grzech nie przeszkadza. Bóg jest większy niż grzech. Bogu ten grzech nie przeszkadza. Nie powiedział tej kobiecie, przełapanej na cudzołóstwie, idź i nie grzesz więcej, bo jak będziesz grzeszyć, to pójdziesz do piekła. Dlaczego tego nie dodał?

Nie kościołem jako instytucja, tylko kościołem jako bycie w tej jedności. Tylko tego się chyba nie da do końca zaplanować i zbudować. No nie no, ale jakieś kroki trzeba podejmować świadomie. Czy trzeba chyba szukać? Znaczy, nie wiem, trochę ciężko mi złapać, bo pytanie trochę... Jaka jest metoda wasza? Żeby być w tej jedności ze sobą, z Bogiem. Sama nazwa wskazuje. Rodziny empatyczne. W ogóle wyjaśnijmy sobie. Rodziny to nie znaczy, że są tylko rodziny w tych wspólnotach. Głównie, owszem, najwięcej członków to są małżeństwa, rodziny.

Oczywiście, że tak. Tylko moje doświadczenie jest takie i nasze, wielu przynajmniej ludzi, nie wiem, nie będę się wypowiadał za wszystkich, ale wiem, że przynajmniej wielu w naszych wspólnotach, nasze doświadczenie jest takie, że dopiero kiedy łączymy tę ideę, powiedzmy, która jest dość powszechna w świecie, nie jest wszędzie przyjmowana, akceptowana, ale jest dość powszechna, Mahatma Gandhi na przykład i tak dalej, Idea jedności, budowania wspólnoty, zgody, pojednania i tak dalej łączymy z osobą Jezusa Chrystusa. Potrzebę jedności łączycie ze sobą? Tak, tę ideę całą łączymy z osobą Jezusa Chrystusa, który jest Bogiem dla nas i przyszedł na ten świat właśnie po to, żeby to zrealizować.

Było naturalnym, w ogóle logicznym konsekwencją tego jakby miłości i w ogóle życia. Pamiętam, że Mietek miał trzy wykłady w Warszawie, na Rakowieckiej, u jezuitów. Ja po prostu słuchałem i miałem takie, mi się w głowie, jak mam ten swój analityczny umysł, taka checklista. Okej, to ma sens, to jest logiczne. Tak, takie są te potrzeby, są te emocje i tak dalej i tak dalej. I chodzi o to, że ja jakby nawet w głowie nigdy nie zakładałem robić, odciąć, w sensie zrobić jakby dwie rzeczy, że tu jest Jezus, w sensie gdzieś Bóg. A tu jest NVC? A ja zakładałem. I mnie na przykład tacy ludzie twojego pokroju, tacy myślenia logicznego bardzo, jakoś tak zajmowali, bo nie każdy pewnie się zgodzi z tą moją obserwacją i ona jest bardzo subiektywna.

Konkretnie weźmy taki przykład. Samo Porozumienie Bez Przemocy jest swego rodzaju duchowością. To nie jest tylko metoda psychologiczna. Nawet w ogóle. Z pewien sposób patrzenia na rzeczywistość. To jest pewna właśnie filozofia, sposób funkcjonowania życia i tak dalej. I Marshall Rosenberg, właśnie praktykując Porozumienie Bez Przemocy, można powiedzieć, że Jakby namierzył Boga. On sam o tym mówi, że on znalazł jakby Boga, ale jako umiłowaną boską energię.

Jako energię, którą on czuje w sobie wtedy, kiedy doświadcza właśnie bliskości, więzi, jedności i tak dalej. I teraz, jeżeli ktoś ma takie doświadczenie, a dzisiaj sporo ludzi, nie? Dużo ludzi w Polsce się fascynuje Porozumieniem Bez Przemocy i wcale im się nie dziwię. I teraz ktoś przychodzi z takim doświadczeniem, bo ja jestem święcie przekonany, że kto realizuje, przeżywa empatię, czy doświadcza empatii tak, jak ona jest zdefiniowana w Porozumieniu Bez Przemocy, to doświadcza Boga. I teraz ktoś mówi, że doświadcza właśnie czegoś boskiego. I on przychodzi do mnie i ja mu mówię, słuchaj, Ale ten Bóg, którego ty doświadczasz, praktykując empatię, to jest Jezus Chrystus.

On kiedyś, ten Bóg, stał się człowiekiem. Mało tego, dla pojednania właśnie wszystkich, dla zburzenia tych murów wrogości, On jeszcze nawet umarł na krzyżu i zmartwychwstał. A w ogóle o tej jedności nauczał, ją budował, tworzył wspólnotę. Oczywiście możesz, jeśli nie chcesz, no to nie odwołuj się do Niego, dalej wierz sobie w swojego Boga, takiego jak sobie Go wyobrażasz i tak dalej. Natomiast ja chętnie ci opowiem Ewangelię, czyli o Jezusie Chrystusie, bo myślę, że będzie ci łatwiej, jeszcze pełniej będziesz żyć tym,

Jeśli zobaczysz, że ten Bóg, którego doświadczasz, doświadczając bliskości, więzi, pojednania, jedności i tak dalej, wspólnoty, że On to jest konkretny ktoś, żywy, który gdzieś działa. Mało tego, jeszcze Stworzył kościół, w tym kościele sakramenty. Czyli to jest taka wizja, że wchodzę, praktykuję spotkanie się z człowiekiem, o ile to jest możliwe, jedność z nim, żeby to spotkanie z człowiekiem mnie wprowadzało w jedność z Bogiem? Tak. Tak naprawdę to ono już wprowadza, bo to jest samo w sobie, bo to nie da się tego tak procesować krok po kroku.

To dzieje się zawsze tak naprawdę. To już się dzieje. W tym spotkaniu jest. Bóg jest miłością. Każdy, kto doświadcza miłości, doświadcza Boga. Tylko wielu ludzi o tym po prostu nie wie. Konkretnie doświadcza Jezusa Chrystusa. Kto doświadcza jego obecności? Każdy, kto doświadcza miłości. Tylko, że teraz oczywiście miłość różnie definiujemy i trzeba od razu doprecyzować, co mamy na myśli miłość. Ale tutaj już sporo o tym powiedzieliśmy, że miłość to jest to, że nawet jeśli wiele nas różni, to potrafimy ze sobą być, potrafimy razem coś robić, nie kłócimy się, potrafimy się porozumieć. Bo nie skupiamy się na tym, że musi być po mojemu.

Co mówią, co czują, co przeżywają. Bo też to co ja sobie ogromnie cenię u nas w tych wspólnotach to jest autentyczność, szczerość. Chyba przez to, że właśnie my taki duży akcent kładziemy na to, żeby nikogo nie osądzać. To ludzie są po prostu autentyczni i szczerzy. A jak ktoś, nie osądzę cię, jak ktoś ma jakieś problemy doktrynalne, przyjmuje cię takiej osoby? Znaczy... Znaczy no w tych, no ja przynajmniej nie kojarzę, żeby w tej grupie, znaczy bo do grup w ogóle tak, żeby należeć do naszych grup, to w ogóle nie trzeba uznawać Pana Jezusa za Boga.

Ja osobiście czuję się prowadzony, a nie, że ja prowadzę coś, że ja coś stworzyłem. Ja czuję się wciągnięty w coś, Wiele na to wskazuje, na razie przynajmniej wszystko na to wskazuje, nawet bym powiedział na razie, nie wiem co będzie jutro, ale na razie wszystko na to wskazuje, że to jest Boże, to jest Jezusowe, bo tak, po pierwsze jest ten owoc w postaci jedności, pokoju, więzi, a drugi wzrost wiary, to co też Krzysiu powiedział. I Krzysiek powiedział również o takiej różnorodności, tak? No i teraz, jak myślę o większości wspólnot,

No to tam jednak jest kult jednolitości, tak? I pytanie, jak ktoś chce szczerze, no to powiedzmy ty się wypisałeś z tamtych innych, do których uważaj, że się nie wstrzelisz w to. Nikt się nie zapisał. No tak, wypisałeś, mówiąc metaforycznie. Bo mnie interesuje taki wątek trochę, jak się nie dać stłamsić, ale w pozytywnym znaczeniu, bo w wielu grupach, tam gdzie ludzie nie mają dostępu do takiego przesłania, jakie jest u was, to ja mam jednak wrażenie, że człowiek przychodzi ze szczerą potrzebą, nadzieją znalezienia się z Bogiem, wyjścia jakąś w jego stronę, ciągnie go, chce coś z tym zrobić.

Trochę nie wiem, co takim ludziom można by było powiedzieć. Zaufaj sobie trochę bardziej. Ja mam teraz coś, co mi się w głowie otwiera, to takie osoby mogą być bardzo poranione i też takie... Albo mają wysoką potrzebę może kontaktu z Bogiem, albo wysoką potrzebę przynależności, bo to często jest wymiennie, albo jedno koło siebie drugie. Bo wy jesteście trochę taką inną planetą w tym wszystkim. Planetą wolności. Znaczy na pewno tak, tak. No na pewno. Dla nas wartością, to zresztą w charyzmacie mamy zapisane, że wolność... Wolność, braterstwo, niezależność.

I w ten sposób jednych jak i drugich znów pojednać z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości. I każdy kto zadaje dla mnie, każdy kto zadaje śmierć wrogości jest autorytetem. I ja mam też wrażenie, mam nadzieję, że tak trochę jest, że jeżeli mam autorytet, a widzę, że mam we wspólnotach rodzin empatycznych, to właśnie dlatego, że ludzie tego doświadczają, że widzą, że ja im sam zadaję śmierć wrogości i ja im pomagam też zadawać śmierć wrogości.

A jak ktoś jest w grzechu ciężkim, śmiertelnym? Ma przystęp do Ojca. To jak to jest z tym grzechem? No ma przystęp. Grzech nie przeszkadza. Bóg jest większy niż grzech. Bogu ten grzech nie przeszkadza. Tu jest niestety właśnie Ta kategoria teologiczna, która notabene dość późno się pojawiła, nie wiem w którym momencie, ale właśnie łaska oświęcająca. Zwłaszcza sposób przedstawiania, bo na pewno jest coś takiego jak łaska oświęcająca, ale sposób jakby przedstawiania tego, że właśnie w ten sposób, bo moim zdaniem to jest... Zgrzeszyłem, straciłem tajną moc. Tak, przystęp do Ojca. Przystęp do Boga straciłem. Puk się odwrócił plecami.

Tak, tak. Zbudowałem mur. Każdy z nas był tak uczony. Chrystus burzy mury i nie pozwala stawiać między człowiekiem a nim. Nie pozwala na to. Bóg. Taki jest Bóg, którego ja wierzę. Natomiast oczywiście, że jeżeli ja grzeszę, to jestem przeciwko Bogu. Mogę być. A co znaczy przeciwko? To znaczy nie zgadzać się z Nim, nawet nie wiem, kpić z Niego, wyśmiewać Go, ale Ojciec ten nasz w niebie kocha również tego Syna, tą córkę, którzy mówią, nie zgadzam się z Tobą Ojcze.