Odcinek 108: Jak odnaleźć BOGA w CIEMNOŚCI - Jacek Hajnos

Szanowni Państwo, witamy Was bardzo serdecznie na Pogłębiarka PODCAST. Pomożemy Ci zrobić krok w głąb, niezależnie od miejsca, w którym jesteś. Krok w głąb, to jest idea, która pomaga nam być przy dnie całe życie. Dzisiaj Jacek Hajnos, dominikanin. Ja to przeczytam, bo to jest tego tak dużo. Dominikanin, teolog, artysta, grafik, rysownik, malarz, rzeźbiacz, działacz społeczny, kulturowy, artysta, chodzi z Nowego Targu, absolwent sztuk pięknych. Boże, aż... Oddech mi zaparło z kim ja tu rozmawiam. Witaj, cześć. Witam, cześć. Porozmawiamy trochę, jesteśmy w takim klimacie szeptów przebudzania, kiedy świat się rozpada, kiedy nam się obraz Boga rozpada. I to jest taki wątek, który mam nadzieję się nam tutaj pojawi.

A w drugiej stronie się to nie spodobało bardzo. I było coś takiego, co przy tym momencie twojego kroku do przodu, zaufaniu, tak jakby działało naprzeciwko, ubijająco, zabijająco. Tak, dokładnie. Powiedz, bo to mnie interesuje w tym kawałku. Doświadczyłeś czegoś, co cię chciało ubić wtedy, tak to nazwijmy, to co spowodowało, że to się nie wydarzyło? Ostatecznie nad ranem, już przez Panej nocy, której doświadczyłem, w której miałem swoisty taki rachunek sumienia, ale w złym świetle, bez dobrych elementów mojego życia, tylko takiego jednego wielkiego oskarżenia i zachęty, Jacek Hajnos.

I bałem się tych trochę ludzi, tych wszystkich radosnych. Ja miałem depresję, piłem regularnie alkohol, fajki, marihuanę, jakby żyłem w nieczystości. No nie wiem, jakby miałem dużo problemów, które... Jacek Hajnos. Powiedziała mi coś takiego, że usłyszawszy moją historię, słuchaj, zaryzykuj, idź do spowiedzi.

Jacek Hajnos. Z głębi serca od tamtej pory przestałem tam palić marihuanę, zacząłem codziennie czytać Pismo Święte. No i przede wszystkim spotkałem Żywego Chrystusa, który mnie uzdrowił. Potem zobaczyłem po kilku dniach, że to nie są jakieś emocje, tylko po prostu nie miałem objawów depresji.

Tak myślę sobie, jeżeli Bóg ma z czegoś fan, to wtedy, kiedy my się próbujemy pokazać od strony, której nie jesteśmy. Tylko wiadomo, że nam to zajmuje trochę czasu. To jest cały proces, kiedy my mamy odwagę coraz bardziej ściągać te maski. Maski sprawiedliwości, kluderii i spotykać się z takim Jackiem czy Danielem w modlitwie. Ale myślę, że wtedy właśnie to jest taki naturalny sposób z nim spotykania się. I to też daje największą ulgę, bo możesz sobie odpocząć od samego siebie. Wtedy modlitwa staje się odpoczynkiem. Bo nie musisz być spięty, nie wiem, jak na jakimś spotkaniu o pracę. Musisz przekonać Pana Boga o swojej sprawiedliwości, żeby On cię tutaj zaakceptował, pokochał. Nie, on totalnie bezwarunkowo

Co jest naprawdę też takim cudem. Ale ten proces, żeby to powiedzieć dzisiaj, że siebie kocham, trwał wiele lat. Myślę, że około dziesięciu na pewno. Odkrycie najpierw tego, że On mnie kocha, że to było niesamowite, tego też uzdrowienia, którego doświadczyłem. No i ten moment, gdzie odkrywałem jaki jest, był onieśmielający wobec obrazu siebie i tego obrazu, jakim czytałem o nim w Piśmie Świętym. Mówiąc szczerze, musiałem dopiero swoją psychikę, emocje, wyobraźnię, wspomnienia niejako Jacek Hajnos.

Znaczy, będę miał wszystkie dodatki w ogóle. Majonez, rzodkiewka, tak? Że dla siebie byś nie zrobił, jako studenty prest las jesz, ale właśnie dla osoby w kryzysie bezdomności właśnie trzeba było zrobić najlepszą. My robiliśmy te kanapki przed zajęciami, wstawaliśmy wcześnie rano. Ale to robiliście bo? To było tak, że ta część historii po tym moim nawróceniu polega na tym, że mój przyjaciel też na tych rekolekcjach się nawrócił. To jest ten z tej popijawy w przywódce? Tak, w przywódce. To nas dwóch poraziło. Tak, dwóch nas poraziło. Wróciliśmy tam do tego domu, mieliśmy właśnie przyjaciela, który nazywał siebie ateistą, Kaska, pozdrawiam. Jacek Hajnos

Więc jak kogoś pozna, komu może zaufać, no to w ogóle ma ochotę cokolwiek zmieniać. Więc te osoby się z nami modliły, jakby wieczorami. Też miały swoje obowiązki w tym domu, czyli tam jakieś sprzątanie czy odśnieżanie, czy później jakieś gotowanie. To zależy, kto jakie miał talenty z tych osób. To właśnie bywało tak, że był taki Jacek, który ze mną mieszkał 4 lata. W pokoju z tobą? W pokoju ze mną. Jak Jacek mnie słyszy, to cię pozdrawiam. I były też takie osoby, które były bardzo krótko, przez tydzień, dwa tygodnie, były takie, że przygotowywaliśmy te osoby przed detoksem, żeby wytrzeźwiały, żeby można było zabrać te osoby do szpitala na odtrucie. A były też takie pół roku, rok.

Jacek Hajnos. że mam takie pragnienie, że może bym z wami jakiś czas zamieszkał w tamtym domu, nie wiem co z tego będzie, może bym zrobił wasze portrety, ale to jeszcze było takie trochę we mgle, nieskonkretyzowane. I ksiądz Stoszcha się zgodził, żebym tam przyjechał na ferie i kiedy tam przyjechałem pierwszego dnia, Na liturgii słowa. Był list świętego Jakuba, drugi rozdział, gdzie padają te słowa. Czyż nie robicie różnic w przyjmowaniu bogatych i ubogich na ucztę, na Eucharystię Agapy?

Owocem krótszej lub dłuższej relacji z tymi osobami. W niektórych wypadkach to był jak z Jackiem, gdzie jego portret wykonałem po czterech latach relacji. A u niektórych to był jeden dzień człowieka, którego spotkałem w pustostanie w Krakowie i ta osoba zgodziła się mi zaufać, porozmawiać i jakoś gdzieś tam w tym pustostanie zrealizować portret na żywo. Więc wtedy zaczęła się duża przygoda, bo odkryłem, że to co się zrodziło na adoracji jakoś pomógł mnie w tym prowadzić. I to się jakoś łączyło również z tą naszą regularną pomocą osobom w kryzysie bezdomności, o której powiedziałem wcześniej, o tych kanapkach, modlitwie słowem wspólnym czy też mieszkaniem w niektórych przypadkach.