Odcinek 108: Jak odnaleźć BOGA w CIEMNOŚCI - Jacek Hajnos

Dlatego, że w tamtym czasie wierzyliśmy, że Bóg jest, ale myśleliśmy, że chyba Go w kościele katolickim nie ma. I siedziałem na dachu tego domu z moim przyjacielem Darkiem, który wynajmował mi tam pomieszczenie i piliśmy razem wódkę. I kiedy już się trochę upiliśmy, to razem niejako się popłakaliśmy i mówiliśmy do siebie... Ale byłoby fajnie poznać Pana Boga. I siedzieliśmy pijąc tą wódkę razem, płacząc jako przyjaciele, że chcielibyśmy poznać Boga, jaki On jest, kim On jest. I ten taki, powiedzmy, ten moment pokazuje, wydaje mi się, na poziomie takim obrazowym, z jednej strony takie silne pragnienia jakiejś prawdy, spotkania Pana Boga, z drugiej strony jakieś takie pokomplikowania, czy to mojego osobistego, czy ludzi, z którymi się w tamtym czasie spotkaliśmy.

Z artystycznej meliny zrobiliście nowo powstały zbór jakiś. No meliny bym nie przesadzał. Jest tam co prawda czasami brudno, ale... Próbuj wyobrazić tę transformację, którą... To jest taki normalny dom, który miał... Stała wódka, a teraz figurka Maryi w tym miejscu jest. No można tak alegorycznie czy tak obrazowo powiedzieć. No i rzeczywiście, no i tam zrodził się taki pomysł, no bo zaczęliśmy codziennie czytać Pismo Święte, modlić się. No to jak już zaczęliśmy traktować serio Pismo Święte, że Bóg jest Ty, którym damy jeść, pić, przyjmiemy pod dach, no to wzięliśmy to na serio i też u mnie na poziomie takiej osobistej modlitwy rodziło się takie pragnienie, żeby wyjść na ulicę do osób ubogich, ale się też bałem jednocześnie, więc nie wiedziałem, jak to ugryźć, ale w pewnym momencie podzieliłem się tym pragnieniem właśnie z Darkiem, z Kaskiem, z tymi artystami i też nie tylko artystami, że moglibyśmy robić takie kanapki.

Ale chodziło o kanapki? Czyż dawało lirę trochę pogadać? Nie, znaczy oni mają gdzie jeść w Krakowie, więc oni chcieli naprawdę się podzielić, być w Słowie. No, zwłaszcza na Waronicza mieli obiady, wspaniałe obiady u sióstr albertynek. Więc to nie, tam nie chodziło o, przynajmniej głównie o to jedzenie, tylko rzeczywiście jakieś relacje powstały między nami. Bo my z tych, z tej galerii krakowskiej między nimi zaprosiliśmy na to spotkanie. Bo już się znaliśmy i tak mogli nam zaufać. No ale potem przyszedł trzeci etap. No już tam się znamy, no widać, że Pan Bóg niektórych dotyka. Też mamy te relacje jakieś już coraz głębsze z tymi osobami. A one, te osoby, niektóre to po klatkach, niektóre w noclegowniach, to może Darek, może jakiś jeden pokój, dwa u Ciebie w domu byś udostępnił.

To był trzeci etap. No i właśnie z Darkiem się tak zobowiązaliśmy we dwóch jako przyjaciele i też zapytaliśmy mieszkańców domu, też między innymi Kazek ten wspominany, który z ateisty stał się zajawionym chrześcijaninem. No po prostu podjęliśmy taką decyzję, on jako właściciel, a my jako taki support, żeby tam jedna, dwie osoby mogły, które już poznaliśmy, Tak na stałe? Tak na stałe, albo przynajmniej na kilka miesięcy, żeby na przykład w tym czasie spróbować, żeby ta osoba mogła stanąć na nogi. Też być z nami w głębszej relacji, bo to chodzi głównie o relacje. Wychodzenie z bezdomności to nie wychodzenie do mieszkania tylko do kogoś. Więc to nie chodzi o zupkę, jedzenie czy dach nad głową, tylko na początku, czy w ogóle ta osoba ma nadzieję i dla kogo w ogóle wychodzi z tej ulicy.

Oni pozostali w tym doświadczeniu? To był proces, bym powiedział. Ja to tak powiedziałem dosyć szybko, ale to był taki proces, że ja z Darkiem przyjechaliśmy na wrócenie. Potem mieszkańcy, którzy już znali Boga i chodzili do kościoła, Jakby dzięki tej naszej postawie i temu, że zobaczyli, że mi się tak radykalnie tam się nam odmieniło, no to oni, tak to rozumiem, pogłębili swoją wiarę, bo spotykali się z nami na modlitwie tej codziennej, a niektórzy też po kolei się gdzieś tam nawracali, tzn. spotkali, uwierzyli temu słowu czy świadectwu, To nie trzeba było dużo mówić, bo ludzie, z którymi mieszkałem przed wakacjami, wiedzieli, w jakim ja byłem stanie. To, co się ze mną wydarzyło, było dla nich bardzo wiarygodne, wydaje mi się.

Jeżeli chciałbyś służyć Kościołowi poprzez twórczość wszelaką i chciałbyś się w tym rozwijać na chwałę Bożą, to jest miejsce dla ciebie, lub jeżeli jesteś organizatorem kultury, Nie wiem, organizujesz koncerty, wystawy, po prostu nie wiem, chcesz nawet na chwałę Bożą ogarniać naszą stronę internetową i jeżeli ten charyzmat ci odpowiada, widzisz to, że to jest obszar twojej służby, zapraszamy cię jak najbardziej. A festiwal się liczy? Tak, jasne. No to mam. Super. No i wspólnota powstała, jestem współzałożycielem wspólnoty z Darkiem Nowakiem, tym samym Darkiem, którym piłem wódkę na dachu, którym zrodziło się pragnienie... Pat, jak to się wszystko od wódki zaczęło.

Takie to polskie bardzo. Takie to polskie, ale z tym samym Darkiem. I w takim wielkim skrócie, to po nawróceniu tych różnych artystów, gdzie ewangelizowaliśmy i w domu i na ESP, postanowiliśmy już taką ekipą dwunastu osób zrobić pierwszą wystawę, jeszcze nie nazywając siebie jako Weraikon czy jakkolwiek inaczej. Na tym Strefie Chwały Festiwal. Wtedy akurat to był już Stary Sącz. I postanowiliśmy zrobić taką pierwszą wystawę na Chwałę Bożą. Nie na naszą Chwałę, nie na nasze konto, tylko żeby podjąć jakiś temat gliny i zrobić taką wystawę. Dla nas to było wtedy takie symboliczne, że jest nas dwunastka i w ogóle.