Odciek 27 : Uzależnienia pokazują naszą Bezsilność / Rafał Porzeziński

Szanowni Państwo, wielka przyjemność dla mnie, Rafał Porzeziński, człowiek wysokiego kalibru, bym tak powiedział, niezwykle utalentowany dziennikarz, współpracował chyba z większością stacji radiowych, od Trójki przez Radio Z, Radio Kolor, Radio Plus, Radio Józef, swego czasu dyrektor programowy, dyrektor naczelny Jedynki, a dzisiaj najbardziej znany z słynnego, bym powiedział, talk show Ocaleni w TVP. Rafał, bardzo mi miło, że jesteś z nami. Bardzo jesteś łaskawy w tej zapowiedzi. Dziękuję. Też się cieszę ogromnie, że trafiłem do Pogłębiarki. Pogłębiać to jest bardzo ważne zadanie i każdy powinien jakoś trochę pogłębić się każdego dnia, więc w tym celu dziś tu jestem, żeby coś skorzystać od ciebie.

Pogłębiamy naszą PODCAST. To, co najbardziej mi zabrało wolność, to był hazard. Tylko przez 10 lat mojego życia w zasadzie To był czas, kiedy byłeś aktywny zawodowo tak mocno? Tak, tak. Byłem aktywny, chociaż tak naprawdę się wtedy zacząłem... Byłem na studiach, ale ja dosyć szybko w wieku 18 lat wyprowadziłem się z domu i pierwszą pracę podjąłem zaraz po maturze w trzecim programie Polskiego Radia.

No i to był właśnie ten czas, kiedy oprócz niewątpliwych sukcesów, jakie udało mi się odnosić na oczywiście maleńką skalę w tym świecie radiowo-telewizyjnym, to jednocześnie lwią część mojej energii pożytkowałem na to, żeby kombinować pieniądze na to, żeby grać. No i hazard jest niewątpliwie takim nałogiem, który konfrontuje nas z bezsilnością z ogromną mocą, bo chociaż dosyć późno zewnętrze zauważa, że masz z tym problem, no bo zwykle nie śmierdzisz, nie masz kaca, ale za to co chwilę potrzebujesz jakiejś pożyczki, więc to też jest taki sygnał niebezpieczny. A kiedy ty się zorientowałeś, po jakim czasie, że to coś nie gra z tymi grami?

Wiedziałem, że nie wszystko jest w porządku, że to generalnie tak nie może być, że rano wstaję, mówię nie, dziś nie będę grał, nie będę grał, nie będę grał, a mniej więcej 10 minut później znika to nie i zostaje tylko będę grał, będę grał, będę grał i tak to wyglądało. Tutaj studia, życie towarzyskie, zresztą myślę dosyć udane, radosne, praca zawodowa, praca marzeń, wówczas przyszedłem z trójki do zetki, to w ogóle Wtedy to było pierwsze radio w Polsce, wszyscy chcieli tam pracować. A tutaj tak naprawdę myślenie jak najkrótszą drogą trafić do kasyna. I powiem Państwu, i to jest bardzo ciekawe w ogóle przy uzależnieniu od hazardu, co bardzo pokazuje bezsilność, że w końcowej fazie tego nałogu, w moim przypadku tak było na pewno, ale to wielokrotnie słyszałem od innych osób, naprawdę nie idziesz do kasyna, żeby wygrać.

I tutaj kiedy nie było tego takiego wyraźnego dna, w każdym razie Nic tak nie definiowałem, no to ciągle mi się wydawało, że jeszcze jakoś mogę ogarnąć. Ale w pewnym momencie jakby zmęczyło mnie to. Nie wiem, co tu zadecydowało. Przypuszczam, że modlitwy mamy, babci i tam bliskich, żeby ten Rafał się wreszcie opamiętał. No ale któregoś dnia rzeczywiście uznałem swoją bezsilność. I to właściwie nic się tego dnia nie wydarzyło. Ja wróciłem po nocy, właśnie prowadziłem tę nocne audycję w Zetce. Wróciłem rano do domu i zawyłem do Boga, że tak dalej nie chcę żyć, że to wszystko, co w moim życiu jest, to nie jest to, czego ja pragnę.