Odciek 27 : Uzależnienia pokazują naszą Bezsilność / Rafał Porzeziński

W sytuacji niewolnika, bo to jest tak jak to kiedyś opisał chyba doktor Skilward, przyjaciel Billa i doktora Boba, że to jest po prostu rodzaj uczulenia, że te nasze uzależnienia to jest coś w rodzaju z uczulenia i coś co dla jednego, no co to znaczy dla ciebie czy dla mnie wypić piwo? Nic. Możemy to zrobić zupełnie bezkarnie. Ale gdyby któryś z nas miał ten defekt, to uczulenie, to to jedno piwo mogłoby oznaczać utratę 10 lat życia, a może całego życia. Nie wiemy tego do końca. Ja mam znajomych, którzy zaczęli właśnie od kuponów w Totolotku i niestety to się dobrze nie potoczyło, a intencje były gdzieś dobre. Nie chodziło wcale o to, żeby teraz być mistrzem świata w ilości pieniędzy, które się posiada, tylko żeby na przykład pomóc komuś.

Ja to wtedy ewidentnie przeżyłem. Rafał, ja nie rozumiem. Z jednej strony masz doświadczenie tego, że już nie chcesz tak dalej. To jest ta noc. I ta sama noc mówisz, że mogę to Panie Boże Tobie oddać i czuję się ukochany w tym? Łaska przychodzi nie wiadomo skąd, nie wiadomo jak. Zawsze byłem człowiekiem wierzącym. Wiesz, bo interesuje mnie ten moment bezsilności, bo wiele razy od wielu osób słyszałem, że to jest moment kluczowy, przełomowy, że spotkanie się z bezsilnością czy wyznanie jej jakoś, to jest taki moment, od którego możemy zacząć realnie pracować nad swoim życiem. To prawda. W 1935 roku, kiedy Bill Wu i dr Bob się spotkali w Akron, czyli dwaj założyciele pierwszej wspólnoty bezsilnych, można powiedzieć, czyli wspólnoty anonimowych alkoholików, zasadą, jaka panowała, by trafić na meeting, było to, że miałeś zrobić trzy kroki zanim poszedłeś, czyli uznać swoją bezsilność,

Przyjąć, że jest siła potężniejsza od ciebie i powierzyć ze łzami na kolanach swoje życie i swoją wolę tej sile. Aha, czyli to zrobiłeś te trzy rzeczy tej jednej nocy. Robiłem tej nocy te trzy rzeczy w ogóle nieświadom tego, że je robię. To się dokonało, ale to jest nic dziwnego, dlatego że intuicja tych założycieli, Bill, Wuli, dr Bob, wiedzieli, że to są drzwi, przez które wchodzisz do wspólnoty. Dzisiaj się tego już nie praktykuje. Bardzo często ludzie chodzą na mitingi latami, drepcząc cały czas w tym kroku pierwszym Bezsilności. I uważam, dobrze wychodzą, to całe szczęście, że tam są, ale uważam, że jakby wejściem w tą przygodę rozwoju jest właśnie to. Ja nie mogę, On, czyli Bóg może, pozwolę Mu. I to są te trzy kroki, których jeśli nie zrobię,

Zajmuje się zarówno przeszłością, Najmniej przyszłością może, ale poprawia realnie teraźniejszość i nie zostawia rozgrzebanej przyszłości, czyli koi ją. To jest bardzo ciekawa marszruta, zresztą zbieżna z ignacjańską duchowością. To też, nie wiem, czy wszyscy z Państwa wiedzą, ale sponsorem duchowym, przepraszam, że się tak rozgaduję, Billa Wu, czyli tego założyciela wspólnoty AA, maklera giełdowego z Nowego Jorku, był jezuita. Co ciekawe, ten jezuita, bo Bill nie był w ogóle katolikiem, ten jezuita trafił do Billa w poszukiwaniach autora Wielkiej Księgi. Wielka Księga to ta książka, która się nazywa Anonima w alkoholicy, w której jako w pierwszej napisano program Dwunastu Kroków. On go szukał po całych Stanach i znalazł się

Wszedł do niego tam do nowojorskiego mieszkania. Bill siedział w depresji, bo to było oprócz tego, że alkoholik to depresant, seksoholik, miał masę tam różnych uzależnień. Siedział załamany, że nie ma pieniędzy, bo książka się nie sprzedaje i coś tam. I ten Ed Dowling go pyta, słuchaj Bill, jeszcze go się nie znali, skąd ty znasz Ignacego Loyole? A ten mówi, Ignacego Loyole? Nie kojarzę gościa, to musi być alkoholik z innego stanu. Dlaczego on pytał Ignacego Loyole? Bo zobaczył, że te 12 kroków są tak zbieżne z duchowością ignacjańską, że ta praca tu i tu nie może być z innego ducha niż z Ducha Świętego. No i jestem głęboko przekonany, że tak jest. Oczywiście ja nie od razu, słuchaj, po tamtej nocy chwyciłem się programu Dwunastu Kroków, niestety, bo tego zachłystu Eucharystią, tą wolnością, wystarczyło mi na trzy lata.