Odciek 27 : Uzależnienia pokazują naszą Bezsilność / Rafał Porzeziński

Pomylenie bezsilności z bezradnością jest błędem totalnym. No właśnie dlatego, że się poddaję, mogę iść po pomoc. Najlepiej to obrazuje, no nie wiem, wiele jest takich przykładów, ale grupa wychodzenia przez ścianę z pokoju, no to jest właśnie klasyczny przykład niezgody na bezsilność. Uważam, że walisz głową w ścianę godzinami, godzinami, godzinami, latami, miesiącami. Jedyne co zyskujesz to krpawe ślady na tej ścianie, ból czoła, ale jesteś nadal w tym samym miejscu. A wystarczy uznać właśnie bezsilność wobec istnienia tej ściany, żeby się okazało, że obok mam okno, za mną są drzwi, wyjść jest dużo. I dlatego może tak dużo czasu zajmuje nam uznanie tej bezsilności, że my po prostu nie godzimy się na fakty z naszego życia.

Szanowni Państwo, wielka przyjemność dla mnie, Rafał Porzeziński, człowiek wysokiego kalibru, bym tak powiedział, niezwykle utalentowany dziennikarz, współpracował chyba z większością stacji radiowych, od Trójki przez Radio Z, Radio Kolor, Radio Plus, Radio Józef, swego czasu dyrektor programowy, dyrektor naczelny Jedynki, a dzisiaj najbardziej znany z słynnego, bym powiedział, talk show Ocaleni w TVP. Rafał, bardzo mi miło, że jesteś z nami. Bardzo jesteś łaskawy w tej zapowiedzi. Dziękuję. Też się cieszę ogromnie, że trafiłem do Pogłębiarki. Pogłębiać to jest bardzo ważne zadanie i każdy powinien jakoś trochę pogłębić się każdego dnia, więc w tym celu dziś tu jestem, żeby coś skorzystać od ciebie.

Co też jest bardzo charakterystyczne, nie wiem czy Państwo się orientują, że to jest oczywiście skrót, takie trochę uproszczenie, ale że jak alkoholik trzeźwieje, to generalnie widać po nim radość. Dlatego, że same zyski ma, bo nie ma kaca, obrzęk schodzi, łapy mu mniej drżą, nie śmierdzi, uczesał się, ubrał, wykąpał, ogolił. Generalnie jest przychód. A hazardzista, jak przecież wie, jest kurczę w zupełnie innej sytuacji, bo pierwsze, co on dostaje, to to, że skoro nie będę grał, to znaczy, że nie będę milionerem za chwilę, nie? Miałem być za chwilę milionerem, to jedno zagranie mnie dzieliło od tego, żeby było spokojnie. Więc w sumie ci smutni ludzie, których tam zobaczyłem, Nie pociągnęło mnie to. To znaczy, te ich historie nie były dla mnie atrakcyjne. Wydawałem się sobie wówczas o wiele mądrzejszym niż to, co tam mogę usłyszeć.

I tutaj kiedy nie było tego takiego wyraźnego dna, w każdym razie Nic tak nie definiowałem, no to ciągle mi się wydawało, że jeszcze jakoś mogę ogarnąć. Ale w pewnym momencie jakby zmęczyło mnie to. Nie wiem, co tu zadecydowało. Przypuszczam, że modlitwy mamy, babci i tam bliskich, żeby ten Rafał się wreszcie opamiętał. No ale któregoś dnia rzeczywiście uznałem swoją bezsilność. I to właściwie nic się tego dnia nie wydarzyło. Ja wróciłem po nocy, właśnie prowadziłem tę nocne audycję w Zetce. Wróciłem rano do domu i zawyłem do Boga, że tak dalej nie chcę żyć, że to wszystko, co w moim życiu jest, to nie jest to, czego ja pragnę.

I to był moment przełomowy, bo naprawdę, jakkolwiek by to nie zabrzmiało dziwnie w Państwa uszach, ale on po prostu odpowiedział. Ja miałem pretensje do Pana Pogę, że on do mnie nie mówi, gdy ja robię te wszystkie głupoty. I tak właśnie wypowiedziałem to zdanie, dlaczego Ty nic nie mówisz, gdy robię te wszystkie głupoty, a on odpowiedział, gdy mówię, nie słuchasz. I to było kluczowe, te dwa słowa, gdy mówię, nie słuchasz, czy trzy właśnie, nie słuchasz, one były kluczowe, bo ja od tego dnia Naprawdę zmieniłem w zasadzie na tamtym momencie wszystko, wszystko zmieniłem. Wyrzuciłem każdą rzecz, która mnie wiązała w każdym z moich nałogów. Zajęło mi to pewnie z 5 godzin tej nocy. Z łzami w oczach mówiłem modlitwę Ojcze Nasz i rozumiejąc jej sens po raz pierwszy może w życiu, bo gdzieś nagle się okazało, że mam wspólnego Ojca z innymi ludźmi,

Chciałeś przekupić Pana Boga za trzecie. To nawet nie chodziło o przekupienie, bo ja zdałem sobie sprawę, wiesz, że Jedyne co mam mu do dania, to jest mój grzech. I to było naprawdę takie bardzo silne przekonanie. Powiedz jak to wewnętrznie jest? Jakby ty miałeś poczucie poniżenia, czy takiego, że już nie udźwignę? Nie, wzruszenia, wzruszenia, bo czułem się kochany na maksa tamtej nocy i w ogóle jakby... I to mnie tak... Wzruszyło, pokruszyło, że jak doszło do mnie, że ten mój dar, który mogę zrobić, czyli ten grzech, a były tam te narkotyki rzeczone, hazard i inne tam nieuporządkowania, o których nie chcę teraz publicznie mówić, ale w każdym razie we wszystkich tych aspektach ja uznałem, dobra, to ja to mogę spokojnie dać. W ogóle nie chcę tego. To, co w dwunastu krokach w programie spisanym przez alkoholików jest opisane w kroku szóstym, czyli staliśmy się całkowicie gotowi, żeby Bóg uwolnił nas od wszystkich wad charakteru.

Ja to wtedy ewidentnie przeżyłem. Rafał, ja nie rozumiem. Z jednej strony masz doświadczenie tego, że już nie chcesz tak dalej. To jest ta noc. I ta sama noc mówisz, że mogę to Panie Boże Tobie oddać i czuję się ukochany w tym? Łaska przychodzi nie wiadomo skąd, nie wiadomo jak. Zawsze byłem człowiekiem wierzącym. Wiesz, bo interesuje mnie ten moment bezsilności, bo wiele razy od wielu osób słyszałem, że to jest moment kluczowy, przełomowy, że spotkanie się z bezsilnością czy wyznanie jej jakoś, to jest taki moment, od którego możemy zacząć realnie pracować nad swoim życiem. To prawda. W 1935 roku, kiedy Bill Wu i dr Bob się spotkali w Akron, czyli dwaj założyciele pierwszej wspólnoty bezsilnych, można powiedzieć, czyli wspólnoty anonimowych alkoholików, zasadą, jaka panowała, by trafić na meeting, było to, że miałeś zrobić trzy kroki zanim poszedłeś, czyli uznać swoją bezsilność,

Przyjąć, że jest siła potężniejsza od ciebie i powierzyć ze łzami na kolanach swoje życie i swoją wolę tej sile. Aha, czyli to zrobiłeś te trzy rzeczy tej jednej nocy. Robiłem tej nocy te trzy rzeczy w ogóle nieświadom tego, że je robię. To się dokonało, ale to jest nic dziwnego, dlatego że intuicja tych założycieli, Bill, Wuli, dr Bob, wiedzieli, że to są drzwi, przez które wchodzisz do wspólnoty. Dzisiaj się tego już nie praktykuje. Bardzo często ludzie chodzą na mitingi latami, drepcząc cały czas w tym kroku pierwszym Bezsilności. I uważam, dobrze wychodzą, to całe szczęście, że tam są, ale uważam, że jakby wejściem w tą przygodę rozwoju jest właśnie to. Ja nie mogę, On, czyli Bóg może, pozwolę Mu. I to są te trzy kroki, których jeśli nie zrobię,

Zdarza mi się czasem pomodlić o mądrość, bo znam ten list świętego Jakuba, ale jednak dużo rzadziej niż jej potrzebuje. Teraz pytanie dlaczego? No bo większość z nas, zakładam, ma się za mądrych i raczej by chciała mądrości dla bliskich swoich, dla teściowej żony, brata, ojca, matki, syna, nauczyciela, szefa w pracy, a ja to ogarniam. Dla mnie to może lepiej coś innego byś dał. Tak, tylko myślę o tym, że właśnie spotkanie, odniesienie się do tej siły wyższej to jest trochę pominięcie, czy może być pominięcie przyjęcia bezsilności tak naprawdę, bo niby tutaj się konfrontuje, że już nie mogę, ale to Panie Boże jednak z Tobą to mogę. Możesz mieć rację oczywiście, ale też nie skupiałbym się nad tym tak strasznie, bo to jest właśnie to przejście z bezsilności do od razu rady, bo pomylenie bezsilności z bezradnością jest błędem totalnym.

No właśnie dlatego, że się poddaję, mogę iść po pomoc. Najlepiej to obrazuje, no nie wiem, wiele jest takich przykładów, ale Próba wychodzenia przez ścianę z pokoju to jest właśnie klasyczny przykład niezgody na bezsilność, że walisz głową w ścianę godzinami, godzinami, godzinami, latami, miesiącami i jedyne co zyskujesz to krpawe ślady na tej ścianie, ból czoła, ale jesteś nadal w tym samym miejscu. A wystarczy uznać właśnie bezsilność wobec istnienia tej ściany, żeby się okazało, że obok mam okno, za mną są drzwi, wyjść jest dużo. I dlatego może tak dużo czasu zajmuje nam uznanie tej bezsilności, że my po prostu nie godzimy się na fakty z naszego życia. I też mamy wkodowane, nie mówię, że wszyscy, ale wielu z nas, taką postawę boba budowniczego, który musi dać radę ze wszystkim, udźwignąć świat, atlas, nie, dźwigający świat na swoich barkach, że to jest prawdziwa, prawdziwy sens człowieczeństwa.

Wydaje mi się, że osoba, która doświadcza bezsilności, może inaczej, że można właśnie nie spotkać się z bezsilnością, nie chcieć i mamy taką upartość, żeby nie dopuścić tego doznania w sobie z tego powodu, że to się kojarzy z zupełnym poddaniem swojego życia I muszę dotknąć jakiegoś dna, który nikt z nas nie chce. Bezsilność jest jakby równoznaczna z końcem życia, z takim poddaniem się i zgodzeniem się z tym, że to teraz więzienie mentalne. No, przeciwnie właśnie, teraz wreszcie mogę wyjść, bo dopóki się nie godzę na bezsilność, jestem właśnie więźniem swoich iluzji, więc tutaj się nie zgadzam, ale rzeczywiście, no tak, kiedyś Jacek Kracieński, bardzo fajny gość też, psychoterapeuta uzależnień opowiadał w kontekście tego pierwszego kroku, że to masz się zgodzić, by opaść na dno, przestać walczyć o ten łyk powietrza, bo to jest działanie o tyleż męczące, co na dłuższą metę

Przyznanie się przed samym sobą na przykład, że to, na co pracowałem, albo czego inni ode mnie oczekiwali być może, Ja temu nie sprostam, ani sobie, ani innym. To jest wielka porażka wewnętrzna. Wiesz co jeszcze jest przeszkodą? Takie myślenie, no i teraz się wszystko wyda. Tak jakby to nie było jawne dla wszystkich wokół. Czasem mamy taką iluzję, że myślimy, że ogarniamy, chociaż już dawno straciliśmy pracę, rodzinę i nogi, to ciągle myślimy, że nikt tego się jeszcze nie zobaczył. Ale no stanięcie przed sobą w tej prawdzie tak, że zawiodłem i potrzebuję pomocy, no to jest trudne. Nie ulega wątpliwości. Bo tam jest takie podwójne połączenie dwóch rzeczy, że z jednej strony jest jakiś trud i morze upokorzenia, a z drugiej strony lekkość i o, mogę przestać udawać.