Pogadane: Szymon Springer

Musi to być w ten sposób troszeczkę robione, bo duża część z tego bydła jest na wpół dzika, więc jest to jedna z najbardziej niebezpiecznych prac, którą można wykonywać w Australii. To bydło też często jest spędzane helikopterami, bo to jest dużo łatwiej pokryć duży obszar, zobaczyć. Mówi się, że na jedną krowę w tamtym rejonie Australii, czyli w tej suchej części przypada około 20,5 hektara, czyli to jest obszar, na którym ta jedna krowa jakby się żywi, stąd też takie ogromne przestrzenie, te farmy, które Tam określa się jako station. Pokrywają. Druga część mojej pracy będzie polegała na pracy z młodzieżą aborygencką, ponieważ rodzina Szafordów, do której jadę, prowadzi też obozy dla aborygenckich nastolatków po to, żeby ich wprowadzić i pokazać troszeczkę inny styl życia.

Biali ludzie, kiedy zaanektowali Australię, relacje z aborygenami nie układały się do końca idealnie i wiele krzywd im wyrządzono i do dzisiaj aborygeni starają się z tych krzywd podnieść. Stąd też wielu aborygenów ma problemy z prawem. W przypadku akurat nastolatków to jest 26 razy częściej mają jakieś problemy z prawem niż ich biali odpowiednicy. I tutaj rodzina Szafordów właśnie przez ciężką pracę chce pokazać im, że są różne inne drogi, że jest taka forma resocjalizacji, że nie do końca jakby takie gnuśnienie, korzystanie z używek to jest droga, w którą warto pójść, więc ja będę też z tą młodzieżą jakby współpracował.

No i przy okazji uczył się też od rodziny Szafordów, bo też prowadzą jakby Takie szkolenia odnośnie właśnie fauny i flory, tego co ziemia im może dać, jakie rośliny można jeść, co można z tych roślin produkować, bo też produkują własne mydła bądź kremy na różne schorzenia, więc te głównie trzy rzeczy będę tam robił. To miejsce, do którego trafisz, jak ono funkcjonuje na co dzień? Ile osób pracuje, ile osób z tych młodych ludzi się znajduje? Nie umiem dokładnie powiedzieć ile osób pracuje, bo jest to też praca sezonowa. Część bydła jest wyłapywane po prostu w jakiś określonych porach roku i później jest sprzedawane.

Czasami jest to wywożone na południe, gdzie jakby nabiera większej tuszy bądź masy. Na pewno jest to czwarta generacja rodziny Szafordów. To jest Francis Szaford, Marisa Szaford oraz ojciec Frank plus ich dzieci, więc powiedzmy, że gdzieś tam biorąc te trzy osoby plus ich rodziny jako te, które funkcjonują na tej farmie na stałe, no to gdzieś w granicach między 15 a 20 osób. Tam przyjeżdżają różni ludzie z całego świata? Czy jak się stało, że tam pojedziesz i że w ogóle pojawiła się taka możliwość? Znaczy proces sam szukania trochę trwał tej farmy i poszukanie jakby odpowiedniej farmy aborygenckiej i gdzieś po prostu na YouTubie mi trafił się dziś filmik przez australijską stację ABS.

I stąd też jakby głównym celem jest logistyka całego projektu. A przy okazji przez tą zrzutkę ja chcę wziąć jakby... Chciałbym, żeby ludzie troszeczkę stali się częścią tej podróży. Że może nie będą ze mną fizycznie, ale będą ze mną w pewnym sensie duchowo. I nagrody czy tam prezenty, które w ramach za to, za jakieś wsparcie oferuję, no służą właśnie temu, żeby móc sobie, nie dość, że połączę się teraz, że będę śledził, przypuśćmy, tą wyprawę i co się dzieje, plus jak dostanę ten prezent z powrotem, no to zawsze patrząc na niego, będą mi się pewne te rzeczy z tą wyprawą kojarzyły, tak? Czyli historia rodziny Szafordów, może życie właśnie aborygenów, kultura,