Ola Żuraw- Świątek i Kacper Świątek | PIERWSZY WYWIAD PO ŚLUBIE

To musi też zatrybić między nimi, między moją córką, a moją Aleksandrą. Jeżeli coś tam będzie nie tak, to to byłby ogromny kłopot. Ja myślę, że to by się po prostu nie udało. Nam by się nie udało. Ale okazało się, że akurat Olcia, jeśli chodzi o animację, też, ale przede wszystkim, zaskarbia miłość, sympatię dzieci, w tym mojej Lenki, takim jakimś spokojem. Potrafi zaczarować te dzieci. Były takie historie nawet w telewizji, w pytaniu na śniadanie, które padło już, w której po prostu dzieci, wpatrzone w nią, nie znające wcześniej absolutnie, nagle się podchodziły i zaczęły się przytulać. Jak widziałam ostatnio, Ola miała wycieczkę z domu dziecka, z dzieciakami i totalnie już od razu dwójka dzieci za ręce, tutaj jakiś się przytula, wskakuje na kolana, więc widziałam to na własne oczy i właśnie Kacper ma to samo, że on, jak zapytasz siedmioletnie dziecko, które już tyle lat z nami żyje, czy Kacper kiedykolwiek na nim krzyknął, on mówi, że nie.

Wiecie, to ja jestem mamą i powinnam mieć mnóstwo pokładów cierpliwości, a no umówmy się, czasami tam huknę. Czyli wiemy, że tak, duże ryzyko z twojej strony, żeby zaufać facetowi jako mężczyźnie twojemu, ale też młodemu człowiekowi, który będzie się opiekował też bardzo często twoim dzieckiem, w ogóle wpuszczasz go do świata, tego dziecka, ale dla ciebie, Kacper, to też było ogromne ryzyko, no bo przecież bierzesz starszą dziewczynę z dzieckiem, stajesz się Nie lubimy tych słów. Szczerze mówiąc, z Olcią nie lubimy ani słowa macocha, ani słowa ojczym. Znaczy ojczym jest osoba nie lepsza niż pasierbica. Ale pasierbica jest fatalna. Fatalna, absolutnie. Twarde, za twarde. Jak ty się z tym czułeś? Z jaką reakcją też twoich bliskich się spotkałeś?

Są patchworku plusy, ale są też minusy. Czy wy jesteście w stanie wskazać takie podstawowe, które wam na co dzień, no gdzieś tam... Są największym wyzwaniem. Tak, tak. Bo my nie mówimy o problemach. My zawsze, ja już Olcie nauczyłem, nie mamy problemów, mamy wyzwania. Bardzo dobrze. My też tak myślimy. To mnie żona nauczyła, że zawsze szukać trzeba rozwiązań, bo a nie się tam gdzieś w tym bagnie mieszać i myśleć. Co do wyzwań takich patchworkowych, no na pewno trudne jest to, żeby... Rozstawać się po prostu, nie? To są takie najtrudniejsze rzeczy, kiedy wiemy, że... Dla nas jest to bardzo trudne. Dla nas jest to bardzo trudne, gdzie widzimy, że jeszcze jest młodsze rodzeństwo, które okropnie cierpi z tego powodu, tęskni. Jeszcze nie potrafi zrozumieć, że Pola wraca do taty. Że ona znika, że ona po prostu nagle, jak kamfora i rozalka bardzo często chodzi i mówi, że... Szuka na przykład Poli, albo krzyczy, albo krzyczy, albo...

I trochę tak na to trzeba patrzeć. Czyli na jakąś taką sytuację, którą wymaga szczególnej troski i my jakby ją zastajemy, a nie my ją budujemy. Tak bym to nazwał. No tak. I to jest nieodwracalne. I to jest też to, o czym wielokrotnie my rozmawialiśmy, że w tym świecie idealnym fajnie by było, gdybyśmy się poznali wcześniej. Ale z drugiej strony też mamy tę świadomość, że przecież ja bardzo kocham moją córkę. I Olcia już też. I też nie możemy jakby tego życia, wiecie, oddzielić grubą kreską, no bo ona jest w tym naszym życiu, będzie z nami zawsze. I to jest największe, myślę, że takie wyzwanie właśnie, żeby te emocje w sobie godzić, bo one są różne. Bardzo się cieszymy, że mówicie o tym, że patchwork to jest więcej wyzwań i trudności, niż tak naprawdę plusów.