Pułapka nowoczesności

Duet uważał, że lotnictwo samo może wygrać wojnę, a zatem niepotrzebny jest już koszmar wielkiej wojny czasów 1914-1918. Samoloty rozstrzygną za piechurów, za artylerzystów czy za czołgistów. U Duetta i u Zikta widzimy pragnienie stworzenia armii zawodowej opartej o kadrę wybitnych specjalistów. Widzimy pragnienie stworzenia armii, która toczy walkę w zupełnie nowy sposób, inny niż widzieliśmy to w czasach I wojny światowej. Aby nie walczyć latami, aby nie ginęły miliony ludzi, aby setki tysięcy nie zostawało kalekami. Siegt, patrzący taktycznie i operacyjnie, uważał, że bitwa lądowa rozstrzygnie, ale w oparciu o małą, supernowoczesną armię.

Oczywiście w jednorazowym ataku bombowców strategicznych na Hamburg czy Berlin no to maksymalnie bierze udział tysiąc, tysiąc dwieście bombowców na przykład. Ale to nie zmienia faktu, że tak jak powiedziałem, no to co walczy to jest skromna część systemu. Część samolotów jest w rezerwie, część załóg się szkoli na tyłach. To co walczy to jest szpica włóczni, ale siły zbrojne to cała włócznia. I jak mamy tylko grot włóczni, super twardy, z najlepszej stali, ale nie mamy drzewca, no to co to za włócznia? I oczywiście teoria dueta i zikta zostały zanegowane, w tym sensie, że obok nowoczesności trzeba było jeszcze wypełnić ją wielkością, ilością, liczbą. I wówczas ta nowoczesność dawała rezultaty, dopiero kiedy nowoczesność sprzęgnięto z ilością.

I stało się dokładnie to, czego chcieli uniknąć duet i zikt, a co bardzo barwnie i celnie opisał Sikorski w swojej książce Przeszła wojna, podkreślając, że wojnę toczy państwo, że gospodarka musi być przygotowana w warunkach zagrożenia wojennego do przestawienia się na produkcję zbrojeniową, A społeczeństwo musi być gotowe do wdrożenia się do konfliktu zbrojnego, czyli miliony muszą zostać powołane do walki bądź do pracy w gospodarce, bądź w jakikolwiek inny sposób do służby na rzecz państwa w warunkach wojny. Że państwo toczy wojnę i nikt Za społeczeństwo tego państwa tej wojny nie stoczy. Żadna mała, nowoczesna armia nie obroni w warunkach wojny totalnej swojego państwa przed agresją innego mocarstwa, innego państwa, które lepiej przygotowuje się do wojny i dokonuje mobilizacji w ramach wojny totalnej.

Można by powiedzieć, że pojęcie wojny totalnej, którą rozpropagował Ludendorff, ale której orędownikami byli także najwybitniejsi teoretycy i praktycy Armii Czerwonej na ten przykład. Czy to był Ludendorff, czy to był Szaposznikow, czy to byli inni? Oni w kontrze do Zickta, czy do Duetta, czy do Michela podkreślali, że wojna będzie długa, wojna obejmie całe państwo i wymagać będzie pełnej mobilizacji gospodarki do toczenia wojny. Oczywiście u Ludendorffa to było szaleństwo, bo Ludendorff uważał, że państwo musi być po prostu obozem wojskowym, że społeczeństwo trzeba wziąć za twarz i wszyscy mają być jak mrówki w mrowisku. U ludzi takich jak Szaposznikow, no to było bardziej pogłębione, on miał po prostu świadomość doświadczenia wielkiej wojny, że kolejny konflikt światowy też taką wojną będzie, że miliony pójdą w kamasze,