Potwór z głębin. USS Rasher i zagłada konwoju HI-71

Podwodnej 9. Nie tylko odznaczający się gigantycznym zasięgiem, 11 tysięcy mil morskich, to jest 20 tysięcy prawie kilometrów. Jego siła nie wyrażała się, jak powiedziałem, wyłącznie w tych torpedach 533 milimetrowych, czy też w postaci uzbrojenia uzupełniającego artyleryjskiego. Trzy magiczne symbole, które oznaczały przewagę nad Japończykami to było IFF, PPI i SJA. Japończycy tamtej strasznej dla nich nocy musieli zmierzyć się ze stalowym potworem, który widział w ciemnościach, który czytał w myślach i który nigdy nie chybiał. Hi-71 spotkał na swojej drodze przeznaczenia najbardziej przerażający z japońskiej perspektywy amerykański okręt podwodny na Pacyfiku.

Nie udało się w pełni ustalić składu ani szyku konwoju, jednak obraz radarowy wskazywał na ustawienie w ciasnych kolumnach z eskortą rozmieszczoną w typowym szyku osłonowym oraz grupą czterech do pięciu dodatkowych jednostek znajdujących się w znacznej odległości za główną grupą. Noc była ciemna, bezksiężycowa, z całkowitym, gęstym zachmurzeniem i niemal nieustannym deszczem. Warunki absolutnie idealne do ataku nocnego. W tym amerykańskim raporcie okrętu podwodnego ten obraz radarowy opisany jest jako PPI, a spotkanie z okrętem podwodnym Bluefish jest możliwe dzięki systemom IFF. Chodzi o to, że Amerykanie działają w grupach. Trzy okręty. Rasher jest na czele trzech nowych okrętów, które wchodzą do akcji, ale atakuje jako pierwszy.

Mają wewnątrz swojego okrętu obraz radarowy wykorzystujący 5-calowy ekran PPI, jedno z największych osiągnięć techniki radarowej tamtych czasów. Nam się dzisiaj wydaje, że widzimy tam na przykład kolisty ekran, gdzie przesuwa się linia i pojawiają się kropki. Traktujemy to jako coś oczywistego. Albo pojawiają się tam linie. Ale w 1944 roku to jest szczytowa technika. Podcast Wojenne Historie.

Na północny zachód znajdował się odłączony statek z dwoma okrętami eskorty. Grupa ta później dołączyła do głównych sił konwoju. Jeden z okrętów eskorty z pewnością posiadał radar, bo wykryliśmy zakłócenia typu linia na konkretnym namiarze, lecz najwyraźniej nie zdołał nas wykryć. W tym czasie konwój uprzejmie zmienił kurs podstawowy na 240 stopni, co znacznie ułatwiło nam wykonanie manewru obejścia. 22.01. Zajęliśmy pozycję 5000 yardów przed prawą burtą konwoju i rozpoczęliśmy śledzenie. 22.06. Uznaliśmy sytuację za rozpoznaną i rozpoczęliśmy podejście. Wybraliśmy najbliższy, a sądząc po sygnale radarowym, największy cel. Skierowaliśmy się w stronę rufy okrętu eskorty płynącego przed prawą burtą. Na ekranie PPI widoczne było co najmniej 11 dużych celów, znajdujących się dalej i rozmieszczonych po obu stronach wybranego celu.