Potwór z głębin. USS Rasher i zagłada konwoju HI-71

Japonia jest już jak dokładnie w tym położeniu, w którym znajdowali się sudańczycy w ogniu brytyjskich karabinów maszynowych 40 lat wcześniej. I Amerykanie mają świadomość swojej przewagi. Whatever happens, we have got the Maxim gun and they have not. Komandor-podporucznik Henry Manson, dowódca USS Rasher, zanotował 18 sierpnia 1944 r. godzina 19.05. Wynurzono się i skierowano wzdłuż wybrzeża, by przeprowadzić rozpoznanie przed spotkaniem z okrętem Bluefish, który miał do nas dołączyć tej nocy. Kontakt z jednostką pływającą 2009. Nawiązano kontakt radarowy dokładnie na kursie w odległości 15 tysięcy yardów. Wykryto konwój składający się z około 13 jednostek oraz mniej więcej 6 okrętów eskorty.

Japończycy nie skorzystali na tym, że wojna w Europie wybuchła w 1939 roku. Nie skorzystali na tym, że upadła w roku 1940 Francja, a że w roku 1942 Anglicy nie mieli dość sił w broni Singapuru. Nie skorzystali na tym tak naprawdę, że Holandia została najechana przez Hitlera. Bo te procesy uruchomiły inne procesy. Procesy zbrojeń. Procesy wyścigów technologicznych i technicznych. W których to wyścigach Japończycy nie mieli szans. I załogi okrętów i statków konwoju HI-71 w tym bezsensownym wyścigu 18 sierpnia 1944 roku miały poświęcić swoje życie. Właśnie dlatego, że wojna to system. I dlatego dowódca amerykańskiego okrętu podwodnego Henry Manson, on mógł napisać Noc bardzo ciemna, bezksiężycowa, z całkowitym gęstym zachmurzeniem i niemal nieustannym deszczem.

No i z tej relacji Zapisanej w dzienniku okrętu przez dowódcę Mansona mamy zapis chaosu, szoku i przerażenia. Amerykanie na wynurzeniu, korzystając z radarowego systemu kierowania ogniem, podchodzą do konwoju. I z początku Amerykanie mają problem, ich radar się troszkę gubi. Ostatecznie okręt ustawia się rufą tyłem do konwoju i strzelać chce salwę czterech torped. Ale Amerykanie mają przeliczniki i nie wiedzą, czy apy na pewno te ich torpedy działają, w związku z czym salwa zostaje wstrzymania po oddaniu dwóch strzałów. Ale te dwie torpedy zamieniają konwój w piekło.

Nadaliśmy kolejny meldunek o kontakcie, gdyż pilnie potrzebowaliśmy wsparcia. Ale czy Manson mówi pilnie potrzebuję wsparcia, bo osaczyły mnie niszczyciele albo kajbokany? Czy ja potrzebuję wsparcia, bo tonę, bo obrzucają mnie bombami głębinowymi? Nie. Ja potrzebuję wsparcia w zabijaniu Japończyków. Bluefish! Bluefish! Bluefish! Bluefish! Spathfish! Spathfish! Okręty mojej grupy Wilczego Stada, gdzie jesteście? Pomóżcie mi dokończyć konwój! I amerykańskie okręty podwodne się zbliżają. Konwój ulega rozbiciu, rozdziela się, szuka ratunku na różne sposoby. Każdy amerykański dowódca na okręcie podwodnym słyszy wybuchy także, które zadają inne okręty.

Kiedy pojawia się inny amerykański okręt podwodny, pozostałe go słyszą, w tym sensie, że np. odnotowują wybuchy, a system identyfikacji swój owcy pozwala stwierdzić, że zbliżyły się i toczą walkę. Ale czy ostatecznie wiadomo, jak dużo statków z konwoju HI-71 zostało zatopionych? Już po wojnie wybitny historyk wojskowości amerykańskich okrętów podwodnych Clay Blair w swoim cichym zwycięstwie napisał coś takiego. Po wystrzeleniu ostatnich torped Manson otrzymał rozkaz udania się do Pearl Harbor. Kiedy tam dotarł, zaliczono mu zatopienie czterech statków tej deszczowej nocy i jednego wcześniej, 6 sierpnia, łącznie więc pięciu o pojemności 45 700 BRT, czyli ton rejestrowych brutto. Jego konto wzbogaciły cztery statki uszkodzone, kolejne 22 tysiące ton Berte.

Potem, kiedy przyszła wiadomość, że pierwszym zatopionym w nocnym ataku był nie zbiornikowiec, lecz lotniskowiec, tonaż zatopień podniesiono do 55 tysięcy 700 ton. Powojenne analizy materiałów japońskich potwierdziły pięć zatopień, z czego cztery tej nocy, łącznie 32 tysiące 600 ton, najwyższy tonaż zatopiony do tej pory podczas jednego patrolu przez amerykański okręt podwodny. Dwa inne okręty podwodne tego wilczego stada także zaatakowały tej nocy konwój HI-71. Henderson na Bluefishu przybył za późno, by skoordynować swój atak z Mansonem, ale powetował to sobie, atakując dwa zbiornikowce. Zgłosił zatopienie obu. Po wojnie potwierdzono tylko jeden, Hayasui, o wyporności 6500 Berte. 19 sierpnia tuż po północy, chodzi o noc z 18 na 19 sierpnia,

Gordon Underwood, ścigający konwój na Spitfishu, napotkał kilka dużych statków, które zapewne zmieniły kurs i uciekały na północ po ataku Monsona. Underwood po raz pierwszy w życiu samodzielnie poprowadził swój okręt w akcji, wystrzeliwując trzy torpedy z odległości 2700 metrów. Wszystkie chybiły. Zanurzył się spodziewając się kontrataku, a kiedy ten nie nastąpił powrócił na powierzchnię i tu odebrał meldunek Mansona o ataku na konwój. Napisał potem, to wyjaśniało zagadkę obecności statków bez eskorty, pływających bez celu po oceanie. O 3.33 rano 19 sierpnia wybrał kolejny cel i tym razem posłał mu pełną salwę dziobową z sześciu wyrzutnych. Poważnie przetrzebili konwój HI-71.

Manson zatopił trzy duże frachtowce i lotniskowiec Taiyo, Henderson jeden zbiornikowiec, a debiutant Underwood transportowiec. Łącznie zatopiono sześć jednostek konwoju. Tyle bler. I faktycznie Japończycy twierdzą, że pierwszą ofiarą Rashera był lotniskowiec eskortowy Taiyo. Tak naprawdę nie ma tutaj pewności, czy tak było, ze względu na zatopienie kilku jednostek i pogląd dowódcy amerykańskiego okrętu podwodnego, że raz zatopił tankowiec, zbiornikowiec, a dwa, że lotniskowiec miał być z tyłu konwoju, podczas gdy amerykański okręt podwodny najpierw zaatakował przód konwoju. Ale nawet przyjmując za punkt wyjścia, że pierwszą ofiarą stał się lotniskowiec eskortowy Taiyo, to lotniskowiec rzeczywiście wyleciał w powietrze w potężnej eksplozji zbiorników benzyny lotniczej i paliwa okrętowego.