Potwór z głębin. USS Rasher i zagłada konwoju HI-71

Japonia jest już jak dokładnie w tym położeniu, w którym znajdowali się sudańczycy w ogniu brytyjskich karabinów maszynowych 40 lat wcześniej. I Amerykanie mają świadomość swojej przewagi. Whatever happens, we have got the Maxim gun and they have not. Komandor-podporucznik Henry Manson, dowódca USS Rasher, zanotował 18 sierpnia 1944 r. godzina 19.05. Wynurzono się i skierowano wzdłuż wybrzeża, by przeprowadzić rozpoznanie przed spotkaniem z okrętem Bluefish, który miał do nas dołączyć tej nocy. Kontakt z jednostką pływającą 2009. Nawiązano kontakt radarowy dokładnie na kursie w odległości 15 tysięcy yardów. Wykryto konwój składający się z około 13 jednostek oraz mniej więcej 6 okrętów eskorty.

Nie udało się w pełni ustalić składu ani szyku konwoju, jednak obraz radarowy wskazywał na ustawienie w ciasnych kolumnach z eskortą rozmieszczoną w typowym szyku osłonowym oraz grupą czterech do pięciu dodatkowych jednostek znajdujących się w znacznej odległości za główną grupą. Noc była ciemna, bezksiężycowa, z całkowitym, gęstym zachmurzeniem i niemal nieustannym deszczem. Warunki absolutnie idealne do ataku nocnego. W tym amerykańskim raporcie okrętu podwodnego ten obraz radarowy opisany jest jako PPI, a spotkanie z okrętem podwodnym Bluefish jest możliwe dzięki systemom IFF. Chodzi o to, że Amerykanie działają w grupach. Trzy okręty. Rasher jest na czele trzech nowych okrętów, które wchodzą do akcji, ale atakuje jako pierwszy.

Albo działa źle, albo działa słabo. Nie są w stanie wykryć wynurzonego amerykańskiego okrętu podwodnego, który po prostu sobie skręca. Raz ustawia się dziobem, raz rufą. Raz dziobem, raz rufą. I dowódca okrętu nie odpłynie, póki nie wpakuje w nich wszystkich 18 torped. Pierwszy cel zaliczony. Coś wybuchło i spowodowało złamanie szyku konwoju. Jeszcze bardziej niż warunki atmosferyczne. Dowódca amerykański drwi z Japończyków pisząc po akcji raport. Pisze, że oni strzelają do siebie nawzajem, że wykonują bezsensowne ataki na ślepo, po czym dodaje. Płynęliśmy wzdłuż prawej burty konwoju w odległości około 4000 yardów, przeładowując wyrzutnie i obserwując widowisko. Przekazaliśmy informację o kontakcie jednostce Bluefish, która poinformowała, że znajduje się 83 mile przed nami oraz do CTF-71 w celu nadania komunikatu ogólnego.

I oczywiście to jest z jednej strony suchy raport amerykańskiego dowódcy, ale z drugiej strony znajdujemy tam sformułowania w stylu przeładowywaliśmy wyrzutnie i obserwowaliśmy widowisko. Albo w tym czasie konwój uprzejmie zmienił kurs na znacznie ułatwiający nam wykonanie madewru obejścia. I Amerykanie walą salwami. Przecież oni w jednym ataku podchodzą dziobowo 6 torped, obrót okrętu na rufę 4 torpedy. De facto salwa 10 torped w konwój. Wachlarzem. Czyli niektóre torpedy prosto, niektóre bardziej na lewo, niektóre na prawo. Jak grabie. Które mają zgarnąć jak najwięcej liści z trawnika. System radarowy pracuje, ale nie tylko. Przekazaliśmy informacje o kontakcie jednostce Bluefish, to inny okręt ich z Wilczego Stada, która poinformowała, że znajduje się 83 mile przed nami oraz nadaliśmy sygnał komunikatu ogólnego.

Nadaliśmy kolejny meldunek o kontakcie, gdyż pilnie potrzebowaliśmy wsparcia. Ale czy Manson mówi pilnie potrzebuję wsparcia, bo osaczyły mnie niszczyciele albo kajbokany? Czy ja potrzebuję wsparcia, bo tonę, bo obrzucają mnie bombami głębinowymi? Nie. Ja potrzebuję wsparcia w zabijaniu Japończyków. Bluefish! Bluefish! Bluefish! Bluefish! Spathfish! Spathfish! Okręty mojej grupy Wilczego Stada, gdzie jesteście? Pomóżcie mi dokończyć konwój! I amerykańskie okręty podwodne się zbliżają. Konwój ulega rozbiciu, rozdziela się, szuka ratunku na różne sposoby. Każdy amerykański dowódca na okręcie podwodnym słyszy wybuchy także, które zadają inne okręty.

Potem, kiedy przyszła wiadomość, że pierwszym zatopionym w nocnym ataku był nie zbiornikowiec, lecz lotniskowiec, tonaż zatopień podniesiono do 55 tysięcy 700 ton. Powojenne analizy materiałów japońskich potwierdziły pięć zatopień, z czego cztery tej nocy, łącznie 32 tysiące 600 ton, najwyższy tonaż zatopiony do tej pory podczas jednego patrolu przez amerykański okręt podwodny. Dwa inne okręty podwodne tego wilczego stada także zaatakowały tej nocy konwój HI-71. Henderson na Bluefishu przybył za późno, by skoordynować swój atak z Mansonem, ale powetował to sobie, atakując dwa zbiornikowce. Zgłosił zatopienie obu. Po wojnie potwierdzono tylko jeden, Hayasui, o wyporności 6500 Berte. 19 sierpnia tuż po północy, chodzi o noc z 18 na 19 sierpnia,

Bluefish zatopił zbiornikowiec Hayasui i uszkodził drobnicowiec Awamaru. Kolejną ofiarą z konwoju HI-71 był statek Tamatsumaru. Na tym statku poniesiono największe straty ludzkie. 4755 ofiar spośród 4820 znajdujących się na pokładzie. Ostatecznie kilka japońskich statków zostało zatopionych i lotniskowiec eskortowy. 26 Dywizja Piechoty poniosła duże straty. A jakie były dalsze losy konwoju HI-71? Kontradmirał Kadzioka nakazał reszcie konwoju zebrać się w rejonie San Fernando w Zatoce Lingayen na północno-zachodnich wybrzeżach Luzonu. Tam uporządkować się i płynąć dalej do Manilii. Japończycy płynęli wzdłuż brzegu i 21 sierpnia główne siły konwoju dotarły do Manilii.