Początek Dywizji SS „Totenkopf” - SS-Heimwehr Danzig

Twardy opór Polaków wspominał jeden z SS-manów Leo Wilm. Byłem łącznikiem motocyklowym przydzielonym do GC-go. 31 sierpnia wyjechaliśmy do Rambletsch, czyli do Rębiecza i zatrzymaliśmy się w domu jednego gospodarza. O 2 w nocy 1 września dowódca zorganizował odprawę dowódców kompanii. O 4.45 nad nasze pozycje nadleciał dwupłatowy samolot, niedługo później ujrzałem czerwoną rakietę, sygnał do ataku. Oddziały polskie skoncentrowały ogień na nasypie i przepuście kolejowym tak, że przekroczenie torów kolejowych nie było możliwe bez dużych strat. Po rozpoznaniu Goethe wydał rozkaz, aby Westermann, adiutant jednostki wsparty armatą przeciwpancerną, zniszczył jej granatami polskie stanowiska obronne. Pomimo silnego ognia, oddział szturmowy przeszedł przepustem kolejowym pod nasypem i natychmiast znalazł schronienie w nieuszkodzonym okopie na przedpolach Tczewa.

Są w kluczowym miejscu tej wojny nie tylko militarnej, ale psychologicznej i propagandowej. Dlatego tak Himmler wykłóca się o ich wpływ, o ich udział w tych walkach, żeby nie cała chwała spłynęła na Wermach i policję. Trwają ciężkie walki o ostatnie polskie reduty. Jeden z SS-manów Leo Wilm wspominał o walkach o Dębogurze. Pierwszy atak załamał się u stóp Dębogurza. Polacy bronili Dębogurza bardzo dzielnie. Dodatkowo rzeczka i bagna ułatwiały im obronę. Tylko jedna droga wiodła na Dębogurze. Tam znaleźliśmy się pod celnym ogniem i ponieśliśmy duże straty. Podczas rozpoznania zginął adiutant batalionu SS-Obersturmführer Westermann. Ranny w głowę. Dopiero wieczorem ja i moi koledzy wycofaliśmy się. Z powodu silnego nalotu Luftwaffe nie podjęliśmy tego dnia dalszego ataku na Dębogórze.